Stamboom Forum » Actualiteit  

N L,1945-2000: Kinderbescherming: RvdK vernietigt standaard 80 procent van alle dossiers !

Een serie alarmerende berichten in een langlopend

(2006-2010) "thema" op Het Archiefforum,

dat ongetwijfeld ook relevant (al was het maar op genealogisch gebied) zal zijn

voor vele duizenden lezers van het Stamboomforum ---

 

de vernietiging van duizenden Kinderbeschermingsdossiers,

na een afweging tussen uw belang (geestelijk / emotioneel / genealogisch) als geregistreerde persoon, om het dossier te kunnen bewaren voor inzage & om afschrift te nemen (kopieen),

en het belang van de overheid die deze dossiers tot voor kort bewaarde (en waarvan we toch allemaal mochten verwachten dat die dat "als een goed huisvader" zou doen!),

om het te kunnen vernietigen, dat draait om (ik citeer) "kastruimte", en dus om geld.

 

(schermafdruk, screenprint, geplaatst op http://img717.imageshack.us/img717/1949/97bsqae6kh.jpg ,

van de internetpagina http://archieven.blogspot.com/2010/08/kinderbescherming.html  , verwezen via http://forum.archieven.org/index.php?topic=27691.0 , "Oproep zoektocht: dossiers kinderbescherming")

 

Zo te zien aan de uitleg, kunnen de archieven bij wie zulke dossiers nogal eens terechtkomen,

er niets aan doen - wat de Raad voor de Kinderbescherming zelf kapotmaakt,

kan de RvdK ook niet overdragen aan een archief, en kan dus een archief nooit meer

aan u te raadplegen geven.

 

Zie http://forum.archieven.org/index.php?topic=4004.0 , citaat:

____________

 

"Ben nauwelijks een week bezig mijn kinderbeschermingsdossiers te zoeken.
Ik ben 5 jaar pleegkind geweest.
Tot mijn grote schrik lees ik dat kinderbeschermingsdossiers vernietigd worden, alleen dossiers die op 1 en 6 eindigen niet.
Ik zoek mijn KBdossiers omdat ik wil weten wat er precies is gebeurd rond mijn uithuisplaatsing. Ook voor de verwerking van het verleden. Ik heb wat betreft mijn kinderbeschermingsverleden last van zwarte vlekken in mijn geheugen, ik kan mij weinig herinneren van mijn KBverleden.
Vanwege mijn speurtocht kom ik mensen tegen die mij te hulp schieten, o.a. Eric Hennekam".

____________

 

Einde citaat. Het is zoals geschreven wordt in de vele bijdragen:

of een dossiernummer eindigt op een bepaald nummer is een volkomen willekeurige kwestie,

en de methode heeft als resultaat dat alle andere dossiers, waarvan de dossiernummers dus eindigen op een 2,3,4,5 of 7,8,9,0, met andere woorden: maar liefst 80% van alle Kinderbeschermings-

dossiers, wordt vernietigd.

Inderdaad, in de woorden waarmee velen reageren:

 

- mogen we niets beters verwachten van de overheid dan deze willekeur?

- is het niet bevoogdend, paternalistisch, dat de overheid voor ons bepaalt of

het bewaren van onze "hoogst persoonlijke") dossiers "niet meer nodig" is?

- hoe kan men de vernietiging van zulke dossiers, zo ellendig voor zovelen, laten afhangen

van een waarschuwing via een "terinzagelegging" bij allerlei instanties of gemeentebureaus

van een zogenaamde "ontwerp-vaststelling selectielijst Justitiële Jeugdzorg 1945-2000"?

Ik had er tenminste nog nóóit van gehoord.

Op die manier is het wel héél makkelijk voor de overheid om te zeggen: "Ja, we kregen totaal geen bezwaren binnen, dus het plan kan prima doorgaan!"

- realiseren de verantwoordelijken zich wel hoeveel verdriet en leed ze hiermee aanrichten?

- de discussie gaat over de criteria voor vernietiging, maar is het eigenlijk niet schandalig dat

de overheid ueberhaupt deze dossiers vernietigt?

- als dit al jaren een vaste praktijk blijkt te zijn, waarom vindt iedereen dat dan kennelijk doodnormaal, waarom grijpt niemand in, waarom is er geen Tweede-Kamerlid dat probeert de regels te laten veranderen?

 

'k Heb echt met stijgende verbazing zitten lezen,

en me ook echt erover zitten verwonderen dat je over dit dreigende onderwerp - dat toch heel veel mensen raakt (en volgens mij doodgewoon neerkomt op het opofferen van geestelijke belangen van burgers voor het o-zo-belangrijke geld!, kostenbesparing) nooit eens iets hoort in de politiek, in de krant of op televisie!

 

Het risico van verlies van persoonlijke informatie (die belangrijk voor je is)

is, kort gezegd, een grote bedreiging voor iedereen die in zijn leven met voogdij, ontzetting of ontheffing uit het ouderlijk gezag, pleegzorg of adoptie te maken heeft gehad.

Zie ook, over deze angst, http://forum.adoptietrefpunt.nl/index.php?topic=148.0 en

http://forum.adoptietrefpunt.nl/index.php?topic=1435.0  , met een voorbeeld over adoptie, citaat:

"Geadopteerd op je 4 levensjaar betekend dat op je 54ste levensjaar de documenten verdwijnen. Sla dit forum er op na, hoeveel oudere geadopteerden na hun 50ste gaan opzoek naar hun dossier(s)! En dit wil u hun onthouden of beter gezegd afnemen?! "

 

Met vriendelijke groet,

Dimitri Vlas

 

 

 

N L,1945-2000: Kinderbescherming: RvdK vernietigt standaard 80 procent van alle dossiers !

Ik ben me er van bewust dat dit een gevoelig onderwerp is, en dat het moeilijk is om de ene overweging van de andere te scheiden. Er spelen hier een aantal dingen door elkaar heen denk ik. De hoeveelheid papier die geproduceerd is en nog steeds wordt is een ding. Bescherming van de persoonlijke levenssfeer is een ander ding. Verschil van inzicht tussen personen een derde. Voortschrijdend inzicht een vierde.

Jaarlijks wordt een gigantische massa papier geproduceerd. Die massa moet hanteerbaar blijven, en dat is zo lang ik in de archiefwereld werkzaam ben al een probleem. Zou je besluiten alle papier dat geproduceerd wordt te bewaren, dan heeft dat gevolgen (en alleen een ministerie als justitie met alle daaronder ressorterende diensten en instellingen produceert alleen al vele tientallen kilometers papier in een paar jaar). Papier dat voor eeuwig bewaard moet worden, wordt bewaard in geconditioneerde depots, met vakkundig geschoold personeel. Dat is niet goedkoop. En het is misschien niet eens zo dat de overheid overtuigd moet worden dat er dan meer depotruimte nodig is, maar ook de belastingbetaler die de prijs daarvoor moet betalen. Misschien dat digitale opslag op termijn een zekere oplossing biedt, maar dan moet weer gezorgd worden voor digitale bewaring, die dus weer niet fraudegevoelig mag zijn, en die ondanks zich wijzigende software en hardware voor altijd raadpleegbaar moet blijven. Evenmin eenvoudig, evenmin goedkoop. Inderdaad, geld. Maar zoals gezegd, er moet binnen de maatschappij draagvlak zijn om archieven te bewaren en beschikbaar te stellen. En nog steeds is de meerderheid van het volk daarin niet echt geïnteresseerd. Tenzij men er zelf de nadelen van ontdekt dat niet alles bewaard is en wordt. Geen waardeoordeel van mijn kant, maar gewoon een constatering. Zie de opmerkingen rond de huidige kabinetsonderhandelingen. Cultuur (een links hobby!) mag best met wat minder doen. Maar....   cultuur, dat zijn nu juist ook die archiefdiensten. Ik bedoel maar...

 

Ik werk ruim dertig jaar in het archiefwezen. Toen ik begon vroeg nauwelijks iemand naar dit soort dossiers. Twintig jaar geleden waren het de historici die steen en been klaagden dat de verkeerde stukken werden bewaard. Historici van voor zeg 1950 waren meestal geïnteresseerd in de totstandkoming van regels, maar nauwelijks in de uitvoering. Met de jaren zestig generatie veranderde dat. Historici begonnen zich af te vragen wat de gevolgen waren van allerlei maatregelen. Hoe vertaalde dat zich in de praktijk. Ze wilden dossiers die betrekking hadden op de uitvoering van allerlei regels. Maar aan de andere kant begonnen mensen zich ook steeds meer zorgen te maken over het bewaren van allerlei gegevens. Moet dat wel. Moet eindeloos na te zien zijn wat iemand deed toen hij 18 was, mag dat later nog tegen hem gebruikt kunnen worden. Moeten medische dossiers zomaar bewaard worden en raadpleegbaar zijn voor allerlei partijen (personen, maar ook bedrijven en instellingen). De tendens was om dossiers zoals die van de Raad voor de Kinderbescherming dus maar weg te doen. Bescherming van de persoonlijke levenssfeer. En omdat die historici toch moesten kunnen onderzoeken hoe iets werkte werd besloten om een deel wel te bewaren. Aanvankelijk 20%, later 10%. Niet algemeen toegankelijk, maar alleen voor wetenschappelijk onderzoek. De dossiers zijn dan ook anoniem overgedragen, juist om die persoonlijke levenssfeer te beschermen.

 

Intussen ging zich een andere ontwikkeling voltrekken. De burger werd mondiger. Zoals een bezoeker ooit tegen mij zei: ik heb meegemaakt hoe het voelde om aan de slechte kant van de tafel met groen laken te staan. Nu wil ik ook wel eens na kunnen lezen hoe die heren aan de andere kant over mij dachten en wat ze deden. Dat was ongeveer 25 jaar geleden. Die man was toen een uitzondering. Tegenwoordig is dat absoluut niet het geval. Wekelijks vragen mensen stukken ter inzage, wekelijks zijn mensen op zoek naar antwoorden op vragen die hun oorsprong vinden in het verleden. Maar zoals gezegd, dat is een betrekkelijk recente ontwikkeling. Was vroeger 80 procent van de vragen bij een archief genealogisch van aard (burgerlijke stand, DTB, en dergelijke), thans is dat dalend. We krijgen steeds meer vragen van de "rechtzoekende burger", nu ongeveer 35 procent schat ik zo.

Bij het archief waar ik werk worden duizenden van dit soort dossiers bewaard. De vraag daarnaar levert ons wekelijks allerlei problemen op. Een adoptie van twee kinderen. Daarbij zijn de beide adoptieouders betrokken, maar ook de beide kinderen, én hun natuurlijke ouders. Laatst hadden we de situatie dat één kind de gegevens wilde, maar dat de ouders en het andere adoptiekind absoluut geen mederwerking wilden geven. Onder geen beding! Of de natuurlijke ouders gevonden willen worden is weer een ander punt. Wiens privacy moet dan beschermd worden. Zo worden we vaak in een spagaat gedwongen en moeten we proberen de rechten van alle partijen te beschermen. Soms dus volstrekt tegengestelde belangen.

We hebben ook de situatie meegemaakt dat iemand razend was toen bleek dat er van hem een dossier bewaard werd van de Raad voor de Kinderbescherming. Waarom dat niet allang vernietigd was. Er volgde een eis om het dossier te vernietigen. Na overleg met allerlei partijen is dat dossier uiteindelijk op verzoek van de pupil vernietigd. Mensen blijken dus volstrekt verschillende meningen te hebben...

 

Moeten we alle dossiers vernietigen, of moeten we ze allemaal bewaren. Hij die het antwoord weet mag het dus zeggen. Zoals altijd is het antwoord op de vraag niet eenvoudig te geven. Iemand was boos omdat zij niet op de hoogte was gesteld van het feit dat haar dossier vernietigd zou worden. Maar, wil iedereen echt zo door de overheid in de gaten gehouden worden dat ergens een grote computer staat waarin is opgeslagen dat iemand ooit in aanraking is geweest met de kinderrechter, of dat er een dossier is bij de Raad voor de Kinderbescherming, of welk ander dossier dan ook, zodat op een datum in de toekomst gevraagd kan worden of men wil dat het dossier vernietigd zal worden of voor altijd bewaard, of welke andere vorm dan ook. Want dat betekent dat in dat systeem ook een koppeling moet zijn naar de adressen waar iemand verblijft. Hoe zou die overheid anders de betrokkene moeten bereiken? Ik zie de verontwaardiging al bij de ene helft van Nederland, terwijl de andere helft er misschien wel prijs op stelt of niet in de gaten heeft welke gevolgen een dergelijk computersysteem zou kunnen hebben...

 

Dan heb ik het nog niet gehad over de gevoelens die bij mensen blijken te leven. Boosheid, verdriet, bij ieder contact dat we hebben met iemand die vragen uit haar of zijn verleden beantwoord wil hebben, worden we daar mee geconfronteerd. Als archivaris word je niet opgeleid om een meelevende schouder te bieden, maar we doen het wel. De een lukt het beter dan de ander. De ene keer lukt het beter dan de andere keer. Die verontwaardiging speelt ook maatschappelijk een rol, als iets volkomen uit de hand gelopen is. Het meisje van Nulde, maar ook talloze andere gevallen staan iedereen nog helder voor de geest. Fouten die worden gemaakt door instellingen, door medewerkers bij die instellingen. Ik ken er ook enkele uit mijn persoonlijke leven. Ik leef per slot van rekening niet op een eilandje, ik heb ook een familie. Maar dat staat los van de vernietiging conform officieel vastgestelde vernietigingslijsten. Die worden gemaakt op basis van toetsbare criteria, en iedereen heeft de mogelijkheid daartegen bezwaren in te dienen. Ze zijn dus absoluut niet bedoeld om missers van de overheid toe te dekken.

Ik weet (ook uit eigen ervaring) dat er soms dossiers verdwenen zijn die bewaard hadden moeten blijven. Dat gebeurt overal, en het zou flauw zijn om te ontkennen dat dit ook bij de overheid gebeurt. Dat staat echter zoals gezegd los van het probleem dat in deze kwestie geschetst wordt. Dat is een zaak van voortschrijdend inzicht. Het blijkt dat in elk geval een deel van de betrokkenen op termijn een belang heeft bij het bewaren van dit soort dossiers. Die discussie moeten we als archivarissen dus aangaan met de instellingen die de archieven beheren, maar ook met de politiek en met de maatschappij. Maar dan is ook een vereiste dat de maatschappij bereid is de consequenties daarvan te dragen. Financieel, maar zeker ook de risico's die dit met zich meebrengt: dat van dossier misbruik kan worden gemaakt.

 

Heb ik met dit betoog bedoeld de overheid schoon te pleiten of te verontschuldigen? Nou nee. Wat ik wel heb geprobeerd is om meer evenwicht te brengen. Zwart-wit lijkt leuk, maar het leven is nooit zwart-wit. Er zijn altijd schakeringen...

 

N L,1945-2000: Kinderbescherming: RvdK vernietigt standaard 80 procent van alle dossiers !

Geachte mijnheer, mevrouw

 

Net lees ik dat het artikel over ex-pleegkind wil verleden terug op uw website is geplaatst.

Dat artikel; gaat over mij.

 

Wat ik jammer vind dat achter de regel van de kop van het artikel op uw website staat "een welwillende domme vrouw" ,het lijkt als of hdet over mij gaat.

 

Deze regel stond in het kadertje bij het artikel waarin Proffesor Wim Slot pleitte voor biografieen voor pleegkinderen i.p.v . dossiers, waar alleen algemene informatie over pleegkinderen zou komen te staan.

 

Dat is nu juist wat m.i. een pleegkkind niet wil. Een pleegkind wil juist de feiten weten wat er met hem of haar is gebeurd in de pleegkindjaren. Algemene informatie over schooljaren weet een pleegkind doorgaans wel omdat pleegkinderen ook diploma's van scholen onrtvangen.

 

Als u het regeltje domme welwillende vrouw zou kunnen weghalen graag, want dat regeltje slaat niet op mij maar op de uitspraak van professor W. Slot,  die in het kadertje vertelde dat in dossiers doodldeuk werd geschreven dat de vader alcoholist was en de moeder een welwillende domme vrouw was.

 

Ik ben ook bezig de pol;itiek te benaderen over vernietigen van dossiers, ik heb mevrouw Nine Kooiman van de SP via een mail gevraagd of zij vragen in de tweede kamer wilde stellen dat er nog steeds dossiers vernietigd worden, zij reageerde nogal lauw met haar antwoorddat ze nooit  enig verzoek  had ontvangen. Ik heb haar er met klem op gewezen dat juist oudere pleegkinderen en adoptie kinderen nu pas aan verwerking toe komen.

 

Of zij iets zal ondernemen is voor mij een vraag.

De politiek heeft het te druk met bezuinigen en de formatie.

 

Gisteren heb ik inmiddels het enige gevonden dossier van de Arrondissement rechtbank alkmaar bij het NoordHollands Archief te Haarlem kunnen inzien. De rest van de dossiers van Jeugdzorg zijn allemaal vernietigd.

Zoals u heeft kunnen lezen in het blog van Eric Hennekam ben ik behoorlijk geschrokken van hedt feiot dat dossiers zonder enig bericht aan ex=-pleegkinderen van mijn generatie vernietigd zijn. xde overheid weet ons overal in te vinden met hnun controle drift, als wij iets zoeken dan kunnen nauwelijks iets vinden. Terwijl we in weze allemaal met dossiers te maken hebben.

 

Met vriendelijke groet,

 

Magda Bos

N L,1945-2000: Kinderbescherming: RvdK vernietigt standaard 80 procent van alle dossiers !

Uit alle verhalen lees ik boosheid van betrokkenen, ook mijn echtgenote hoort daarbij, en het gaat om "geld en kastruimte" waarom geen euro gespendeerd en het dossier aan betrokkene gestuurd. Velen zullen er gelukkig mee zijn, en zo niet kunnen ze het zelf verbranden. Vooral voor geadopteerden is het van belang je biologische ouders te kennen, hoe vaak komt het niet voor dat broer en zus gescheiden worden geadopteerd? Wie waarschuwt hen als zij toevallig elkaar ontmoeten, elkaar leuk vinden en niets van de verwantschap weten? Door het verloren gaan van deze informatie kunnen er situaties ontstaan waar broer en zus samen voor het trouwaltaar staan en dan? Het vernieteigen van zulke informatie zou men bijna misdadig kunnen noemen, helaas hebben wij "gewone mensen" daar geen invloed op.

Rinus Schoon

N L,1945-2000: Kinderbescherming: RvdK vernietigt standaard 80 procent van alle dossiers !

Geachte mijnheer Vlas,

 

Heb uw reactie gelezen. Waarvoor dank.

 

Ik ben sinds 12 augustus 2010 op zoek geweest naar mijn pleegkinddossiers. Zo u heeft kunnen lezen is 1 rechtbankdossier van de Arrondissementrechtbank Alkmaar bij het NoordHollandsarchief te Haarlem gevonden.

 

Ook ik heb met stijgende verbazing gelezen hoe de overheid jarenlang zonder enig bericht aan pleegkinderen, pleegkinddossiers vernietigt.

 

Ik wil u er wel op wijzen dat er gezegd wordt dat Adoptiedossiers bewaard blijven, het blijkt niet zo te zijn. Mijn vader is uit de ouderlijke macht ontzet, omdat hij uit de ouderlijke macht is ontzet zouden dossiers bedwaard blijven, ook dat is niet het geval.

Jeugdzorg blijft pleegkinddossiers  vernietigen.

 

De huidige generatie pleegkinderen krijgen nu wel inzage in dossiers, ook worden zij geinformeerd als hun dossiers vernietigt worden.

 

Ik ben op zoek naar een onderzoeksjournalist die deze ongelooflijke dwaling van justitie wil onderzoeken en wil aankaarten in de publiciteit. Het gaat er bij mij nu om dat ex-pleegkinderen van de generatie dertigers, veertigers en vijfigers gewaarschuwd moeten worden en dat er een halt geroepen moet worden dat politiek Den Haag met deze kwalijke vernietigingszaken doorgaat.

 

Ik heb nu een verzoek bij het Noordhollands archief ingediend of zij mij mijn niet openbare dossier aan mij willen afstaan, alle hoofdrolspelers in het drama zijn inmiddels overleden, behalve ik.

 

Ik snap niet dat ze mijn dossier zouden willen bewaren voor de wetenschap.Wat moet de wetenschap ermee vraag ik mij af.

 

U ziet ik ben strijdbaar genoeg om deze zaken gezamenlijk met een journalist aan te kaarten.

Dat wordt je wel als je  eerst bij je biologische ouders hebt gewoond, later met stiefmoeder en vader en nadien in totaal 6 pleeggezinnen (blijkt nu). Dat is wis en waarachtig een periode geweest waar flink met mij is gesold, dat heb ik de kinderrechter, mijn vader, stiefmoeder, zussen, pleegouders niet in dank afgenomen. Nu begrijp ik ook dat het voorwaar niet gemakkelijk was om mij bij ieder maal weer een ander gezin te moeten aanpassen.

 

Als u iemand kent die onderzoeksjournalist is en de bovenstaande materie interessant vindt, zou ik het fijn vinden dat hij of zij contact met mij zoekt. 

 

Met vriendelijke groet,

 

 

Magda Bos