Welke naam is juist ( wettelijk gezien)
Tot ver in de 19e eeuw bestond er geen vaste spelling. Men schreef wat men hoorde, veel aangevers van geboorte, huwelijk of overlijden konden zelf niet lezen of schrijven, dus zij konden ook niet 'controleren' of de ambtenaar het goed deed. Naar mate de tijd vordert in de 19e eeuw zie je wel dat de namen een wat vastere spelling krijgen, maar zelfs eind 19e eeuw kom je nog verschillen tegen.
Het is daarom ook niet mogelijk te zeggen wat de juiste naam was.
Normaal gesproken nam de ambtenaar van de BS bij een huwelijk de namen over die op het doopbewijs of in de geboorteakte stonden. Maar die kunnen bij verschillende kinderen binnen één gezin verschillend zijn. Als iemand de geboorte van een kind kwam aangeven, werd hem niet naar een paspoort gevraagd om te kijken hoe zijn naam gespeld moest worden. Dus je ziet meestal dat de naam van iemand in zijn huwelijksakte hetzelfde is als op zijn geboortebewijs, maar dat hij verder weer anders kan zijn bij de aangifte van geboorte en overlijden van zijn kinderen.
Je zult in de stamboom dus de namen steeds aan moeten passen, zeker naar mate je verder terugkomt in de tijd.
Vooral de verschillen in schrijfwijze van de patroniemen die jij in je voorbeeld noemt, zijn in die tijd echt van geen enkel belang. Je kunt hier niet van goed of fout spreken.
In 1811 of iets later heeft men voor een vaste familienaam moeten kiezen. Maar dat was niet een keuze voor een bepaalde spelling.
Als binnen één gezin de namen op de doopbewijzen verschillend gespeld worden, dan kun je die gelijktrekken als het om kleine verschillen gaat, en bijv. kiezen voor de spelwijze die het meest voorkomt. Zelf vind ik het ook wel aardig om juist in die verschillende spelwijzen de ontwikkeling te laten zien van de naam. Als een of meer kinderen uiteindelijk met een echt anders gespelde naam verder door het leven gaan, dan vul ik bij één generatie twee spellingen in en daarna de spelling die dan verder gehanteerd wordt.
Bijv. in de familie Vroon, die door de eeuwen heen meestal zo gespeld wordt, met variaties als Vroom, Vrone, e.d. krijgt één persoon rond 1845 opeens de spelling Froom. Die naam is in die tak van de familie tot op heden zo gebleven, terwijl de rest van de familie Vroon is blijven heten.