Stamboom Forum » Actualiteit  

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Precies! Zo ging ik er altijd van uit dat verjaardagen gevierd worden sinds mensenheugenis. Tot ik Delftse bevolkingsregisters zag uit de eerste decennia van de negentiende eeuw, die overduidelijk stoelen op de inlichtingen die bewoners zelf gaven. Dan valt op: velen weten wel een geboortejaar, maar geen geboortedag. Ook het geboortejaar was dikwijls fout en soms wordt een doopdatum als geboortedag opgegeven (had men die ergens liggen op een briefje van de Kerk?). Zelfs de geboortedagen en -jaren van kinderen van drie, vier jaar oud worden fout opgegeven of met een bijna hoorbare stilte van niet-weten weggelaten.

Dus ging ik zoeken naar het fenomeen 'verjaardag vieren'. Het kostte enige moeite, maar toen kwam ik er achter dat verjaardagen pas gevierd worden sinds omstreeks 1890-1910!

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Ik ben met kwartierstaatonderzoek bezig en ik kom mooie vernoemingen tegen.

 

Ik ben vernoemd naar mijn grootvader CeesJan en ik heb altijd een streepje voor bij deze grootouders.

 

Mijn zuster [Margje] is vernoemd naar mijn grootmoeder Margje den Daas [1913-1991], zie is weer vernoemd naar haar grootmoeder Margje de Wit [1864-1951], die is weer vernoemd naar haar grootmoeder Margje van Kooten {Woerden 8.9.1799-??] en die is weer vernoemd naar haar grootmoeder Mar[rig]je Blom, gehuwd met Aart de Groot

 

 

Cees Jan van den hoek

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

De vrouwelijke vorm van Quirinus is gewoon Quirine. Een prachtige naam!

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Voor de die meneer die het geboorte kaartjes verzenden uitzocht heb ik nog een nieuwtje .

de kaartjes voor jongens waren roze en die voor meisjes blauw gekleurd ,dit was omdat meisjes aan Maria werden opgedragen .

Later is dit veranderd omdat roze voor een jongen niet zo leuk gevonden werd .

Ook stonden de baby`s die overleden in de tuin, uit angst dat de geest van het vaak nog niet gedoopte kind weer binnen wilde komen.

Door die zelfde angst werden de ramen afgedekt na overlijden van iamand met witte lakens .

Toen mijn moeder overleed wilde mijn broertje hetzelfde doen ik heb hem weerhouden hiervan ,moeder was ook als geest welkom om afscheid te nemen .

 

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

  P.J. de Bree  

Wat dacht U van Quirina  (;kortweg Rina?)

In mijn familie was het niet ongebruikelijk om de volgende vernoeming-patroon te gebruiken:

De oudste werd vernoemd naar de ouders van moeder: (Zoon naar Opa moederszijde, dochter naar Oma moederszijde) Het 2e kind naar de ouders van vader (idem, maar dan vaderszijde), bij het 3e kind was vaderszijde aan de beurt,  als het kind van het andere geslacht was als het 2e kind. (maar daar werd al snel de hand mee gelicht).  Zo heet mijn oudste boer naar moeders vader, ikzelf naar vaders vader en mijn zus naar vaders moeder.

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Hallo allemaal, mijn 2 grootvaders heten Jan, ik heb ook een oom die zo heet. Wij hebben 6 broers in ons gezin, waarvan 3 Jannen. Grote Jan, Kleine Jan en Jentje. Als ik terug ga in mijn stamboom zo rond 1780 kom ik een Laurens tegen in mijn familie, hij was niet gehuwd en had nog 3 broers, maar vreemd genoeg hebben deze broers niet eenmaal een zoon vernoemd naar deze Laurens. Dus echt een regel was het niet. Schijnbaar was deze man het zwarte schaap van de familie, gezien zijn vrijgezellenstatus had hij mischien homosexuele nijgingen, of heeft hij in de gevangenis gezeten of was hij achterlijk. We zullen het nooit aan de weet komen.

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Ik ben het met Frits Stoffels eens: De regels der vernoemingen, zijn ongeschreven regels. We kunnen het beter 'gebruiken' noemen. In die zogenaamde vernoemingsregels zitten ook veel uitzonderingen, dat het lastig maakt om vernoemingen aantoonbaar te maken.

Bij geschiedkundig onderzoek, zo ook bij genealogie, gaat het om het vastleggen van feiten, gebeurtenissen die aantoonbaar hebben plaatsgevonden. Wat niet aantoonbaar is, is geen feit en valt onder de categorie vermoedens, of in het ergste geval, leugens.

Voor mij helpen de vernoemingsregels alleen bij het vormen van vermoedens. Zij die de vernoemingsregels hanteren al bewijsmateriaal zonder aantoonbare stukken, baseren hun genealogie op drijfzand.

En wat de vrouwelijke equivalent van Quirinus (roepnaam Krijn) aangaat, wat dachten jullie van Krijntje. Zeker in Kennemerland is dat een gangbare naam in de 18e en 19e eeuw.

 

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Betreffende Krijntje heb ik zowel akten gezien met vermelding mannelijk geslacht als vermelding vrouwelijk geslacht ( in Zuid Holland)

 

MVG Paul

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Stoffels:

 

U stelt dat dit een veel te rigide stelling is, maar dat bestrijd ik. Ik quote hem nog even:

"Daar bestonden vrij strikte regels voor. Zeker voor de periode vóór 1811 zijn vernoemingspatronen daarom heel belangrijk bij het aantonen van verwantschappen. Weliswaar waren het slechts gewoonteregels waar regelmatig van afgeweken werd, maar de 'normale' volgorde van vernoemen was in principe een vaststaand gegeven".

 

Wat ik zonder meer toegeef, is dat de stelling dat het zeer belangrijk is voor het AANTONEN van verwantschappen niet juist is. Het zal je hoogstens kunnen helpen mogelijke voorouder kandidaten te zoeken, dan wel uit te sluiten. Verder is het wat mij betreft vrij duidelijk: Het was gebruikelijk om de kinderen te vernoemen naar de grootouders, en daar waren zeker standaarden in. Dwingend zullen ze nooit geweest zijn in de trant dat er gevangenisstraf op stond als je het niet deed :-) maar m.i. moest je in die dagen stevig in je schoenen staan, als meneer pastoor aangaf dat ie er van uitging dat het kind Pietje ging heten, net als zijn opa.

 

Om nu vrolijk te roepen dat dit allemaal niet zo is, omdat je ook anderen (=niet vernoemde) namen tegenkomt, is dus te kort door de bocht. Vergeet niet dat we het over een periode hebben waarin alles in boekwerken werd bijgehouden, wel eens bij een brand hele administraties verdwenen, waardoor wellicht net die inschrijving van de broer van vader en zijn overlijden niet meer is terug te vinden, maar toch is dar opeens de naam van de broer van vader bij zijn eerstgeboren kind. Een "reguliere" uitzondering, allen niet bewijsbaar.  Dus ja, er waren zeer waarschijnlijk regels voor het vernoemen van de kinderen, daar zijn namelijk meer bewijzen voor dan voor het tegendeel. En als de regels niet eenduidig zijn toegepast, dan moet daar een reden voor zijn, en dat vormt dan een uitzondering op een regel. Dat we de reden  niet altijd kunnen achterhalen (gebrek aan bewijs) betekent niet dat de regel niet bestaat.

 

KG

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Ja, er werd veel vernoemd door velen, en vaak is ook géén vernoeming te achterhalen. Wat ik bestrijd, is dat het vernoemen volgens vaste regels ging: eerst die, dan die, dan die, en dat mensen deze (niet-bestaande) regels kenden en uit hun hoofd hadden geleerd. Welnee, het loopt allemaal door elkaar. Soms worden eerst allerlei al dan niet vernoemingsnamen gegeven, en komt pas bij kind zes of zeven een oma of oudste broer aan de beurt.

Verder gaat u ervanuit dat iedereen rooms-katholiek was, én zich niet teweer kon stellen tegen de pastoor. Maar in het noorden waren de meeste mensen protestants, en die trokken zich vermoedelijk weinig aan van wat een predikant al dan niet vond over de namen. Voorts schept u weer nieuwe mythen door er van uit te gaan dat rooms-katholieken onder de knoet van de pastoor leefden. Misschien in sommige tijden en op sommige plekken, maar altijd en overal? En waar heeft u kunnen vinden dat pastoors zich met naamgeving bemoeiden? Kijk met een open blik naar de geschiedenis, veronderstel niet steeds dat alles volgens regeltjes ging, maar zie wat mensen, ieder voor zich, wel en niet deden. En leg niet vaste meningen en oordelen van nú op aan mensen, tijden en plaatsen van vroeger.

Tot slot uw laatste zin: 'bij gebrek aan bewijs betekent dit niet dat de regel niet bestaat'. Dit is een bewijsvoering uit het ongerijmde: een regel bestaat dan altijd, zelfs bij gebrek aan bewijs!

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Laten we niet te veel goochelen met procenten hoeveel personen er wel of niet werden vernoemd.

Het is soms een goede leidraad, maar we kunnen er niet altijd vanuit gaan.

Er zijn genoeg redenen te verzinnen, waarom er geen vernoemingen hebben plaats gevonden.

 

A.u.b. geen appels met peren vergelijken.

 

Het belangrijkste is dat we met ezelbruggetjes, welke die ook mogen zijn, voorouders terugvinden.

Iedereen staat vrij om met haar/zijn visie een puzzel op te lossen, want daar draait het toch om in het wereldje dat genealogie wordt genoemd?

 

Gr.

Everardus

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Wat een gezever en muggenzifterij van sommige reageerders (b.v.Frits Stoffels) op dit onderwerp. Uit ervaring weet ik dat vernoemingregels (of -gebruik) zeer nuttige hulpmiddelen zijn om achter de waarschijnlijke voornamen van gezochte voorouders te komen. Dit is vooral nuttig in de periode vóór 1811.

Dus ik vind het een zinnig onderwerp en ben het helemaal eens met de reactie Everardus Rollema.

 

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

Hartelijk dank voor Uw analyse van mij als muggenzifter en zeveraar. Zo doe je hier in een interessante discussie en passant ook nog wat zelfkennis op! Al weet ik nog niet precies wat ik hiermee aan moet, aangezien ik in mijn bijdragen juist getracht hebt mensen te bevrijden van een wat te krampachtig en vastgeroest beeld van mens en geschiedenis.

Vernoemingsregels: Vroeger was het algemeen gebruikelijk om kinderen te vernoemen naar familieleden.

and here is another custom:

as a superstition, a baby could not be named after a living relative, only after one who had passed away.

and among others it was a great honour for a living relative to have a newborn named after him/her!