Stamboom Forum » Hulp gevraagd/aangeboden  

Was een militair pensioen uit 1833 dusdanig hoog dat een gezin ervan kon bestaan?

Hendrik Jan van der Veen, geboren te Zutphen op 20.02.1813 heeft volgens het certificaat van de Nationale Militie gedurende het jaar 1832 als militair gediend en is hij in 1833 finaal vrijgesteld. Uit een geboorteakte van één van zijn kinderen bleek dat hij schutter is geweest. Hendrik Jan was van eenvoudige komaf, zijn vader was kleermaker en Hendrik Jan heeft nooit leren schrijven. Zijn schoonvader was t.t.v.het huwelijk in 1834 van Hendrik Jan en Anna Jansen, overleden - Albert Jansen was schipper en is verdronken in de IJssel.

In 1835 is Hendrik Jan pettenmaker, in 1837 is hij fabrikant, in 1838 koopman en in 1841 nogmaals fabrikant. Vanaf 1842 wordt als beroep in alle documenten van overheidswege (geboorteakten, overlijdensakten, bevolkingsregisters etc.) gepensioneerd militair opgegeven.Hendrik Jan en zijn gezin hebben op zeker meer dan 15 verschillende locaties gewoond in Heerde, Apeldoorn, Zutphen, Warnsveld, Hengelo Gld. en Vorden. In een aantal gevallen waren ze inwonend of woonden op een kamer, geen teken van grote rijkdom. Tot mijn verbazing woonde er in de periode 1844-1846 in Zutphen een werkster bij hen in. Mogelijk was zij een kostgangster, maar dit wordt niet vermeld in het bevolkingsregister.

Hendrik Jan heeft kennelijk vanaf zijn 29e jaar niet meer gewerkt, als hij ergens daghuurder was geweest, was dat wel vermeld als zijnde het beroep.

Ik begrijp niet hoe een heel gezin kan leven van een militair pensioen, opgebouwd tijdens 1 jaar in dienst. Als hij nu nog een hoge rang had gehad, was het nog wat anders, maar hij was gewoon schutter.

Ook vind ik het vreemd dat Hendrik Jan zichzelf tot 2 keer aan toe, in een geboorteakte van zijn kinderen, fabrikant noemt terwijl hij nog geen handtekening onder een akte kan zetten. Helaas wordt nergens vermeld wat hij fabriceerde, maar petten maken was een vaardigheid die hij onder de knie had - wellicht dat hij ook andere kledingstukken kon maken, van huis uit meegekregen vakmanschap. Maar ben je fabrikant als je een naaimachine hebt, dit in tegenstelling tot iemand die nog handmatig met naald en draad werkt en kleermaker wordt genoemd? Wat maakt iemand tot fabrikant? Of is hier sprake geweest van hoogmoed?

In geen enkel bevolkingsregister wat ik heb ingezien wordt melding gemaakt van ondersteuning door de diaconie, wat doorgaans wel vermeld staat bij inwoning.

Kortom, ik begrijp niet hoe ze financieel rond zijn gekomen!

Groeten,

Wilma

Was een militair pensioen uit 1833 dusdanig hoog dat een gezin ervan kon bestaan?

Hoi Wilma.

Ik weet dat als iemand nu iets overkomt door nalatigheid van defensie er flinke schade vergoedingen worden betaald.Bijv bij invaliditeit.

Misschien was dat toen ook al en is hem misschien iets overkomen in dienst van het leger ?

Of misschien heeft zijn vrouw een flinke som geld geerft nadat haar vader verdronken was.

Groeten Piet.

Was een militair pensioen uit 1833 dusdanig hoog dat een gezin ervan kon bestaan?

Dat iemand een reeks aan beroepen heeft waar vaak geen enkele relaties tussen bestaat is iets wat vaak voorkwam. Het is een zaak van overleven en beetpakken wat voor je voeten komt. Fabrikant ben je als je iets maakt en als je dat thuis doet en zeer waarschijnlijk met het hele gezin dan zou je van fabrikant kunnen spreken om het iets waarschijnlijker te maken. Maar dan moet je wel de voorstelling van tegenwoordig met een dikke sigaar in de Mercedes loslaten natuurlijk. Iemand zonder opleiding en analfabeet kan overigens wel een goed koopman zijn.

Wat me in dit verband verbaasd is dat de diensttijd voor de Nationale Militie toen 5 jaar was en hij er maar 1 jaar van heeft ingezeten. Hij is er dan of uitgeschopt wegens wangedrag of zo, of er is hem iets overkomen en heeft hij een invaliditeits uitkering gekregen. Dan moet je wel bijwerken want de uitkering kan je niet van leven.  Maar voor een pensioen moet je beroeps geweest zijn en een langdurige staat van dienst hebben gehad. Daar ziet het hier niet naar uit.

Wat overigens ook nog kan is dat hij na een jaar NM een overeenkomst had om voor het leger te gaan werken als burger en fabrikant van petten bijvoorbeeld. Dat verklaart mogelijk ook waarom hij zo veel verhuisde met het gezin, achter het werk aan verhuizen dus. Misschien zou je kunnen achterhalen of de plaatsen waar ze woonden toen ook garnizoensplaatsen waren. In deze hoedanigheid kan hij wel een pensioen hebben opgebouwd.

Met vriendelijke groet,

Wim

Was een militair pensioen uit 1833 dusdanig hoog dat een gezin ervan kon bestaan?

Piet en Wim, hartelijk dank voor jullie bijdragen.

De mogelijkheid van een invaliditeitsuitkering is ook van de eerste dingen waar ik aan dacht, maar toen herinnerde ik me een vroegere buurman...Knie aan flarden geschoten in voormalig Ned. Indië. De buurman hield er een veel korter been aan over die niet meer kon buigen - zelf zei hij altijd dat hij een been had en een poot....Hij kreeg wel een uitkering maar moest daarnaast ook werken, de uitkering was meer een soort van onkostenvergoeding voor de speciale schoenen die hij moest laten maken vanwege zijn handicap.

Dit speelde in het recente verleden, ik denk dat zo'n uitkering in 1833 aanmerkelijk slechter geregeld was.

Een grote erfenis van schoonpapa lijkt me ook niet aan de orde - Albert Jansen was schipper op de IJssel, zoals zovelen. Hard werken voor een karig loon.

Groeten,

Wilma