Stamboom Forum » Hulp gevraagd/aangeboden  

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Marieke

K had even de Amsterdamse archiefkaart van Jacobus Johannes Hendrik bekeken; vandaar dus.

En ach, "vader" en "zoon" zullen er ongetwijfeld niet minder gelukkig om zijn geweest! Maar de missing links blijven natuurlijk wel intrigeren....

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Mirjam van Rooijen

 

De wetgeving mbt de BS staat beschreven in het Burgerlijk Wetboek. Het Burgerlijk wetboek is in Nederlands slechts een paar maal veranderd. Eerst werd het Wetboek Napoleon ingevoerd, vervolgens in 1838 een nieuw Burgerlijk Wetboek om uiteindelijk in 1992 te worder vervangen door het huidige. Doordat Google Books het een ander digitaliseert is ook het recht te volgen.

 

Het Nederlandsch burgerlijk wetboek, vergeleken met het wetboek Napoleon, pag. 23, paragraaf 19:

• Art. 32 des Nederlandschen Burgerlijken Wetboeks bevat eene verordening, welke zich niet in het Fransche Wetboek bevindt. Zij strekt om te beletten, dat de moeder van een buiten den echt verwekt kind, eenen persoon als vader opgeve, die hetzelve niet als zijn natuurlijk kind heeft erkend. Onder de Fransche wetgeving staat het aan de moeder vrij, om op die wijze de eer en den goeden naam van een ieder te bevlekken, en zulks zonder het allerminste belang of voordeel, omdat die opgave toch geen gevolg in regten heeft, en naar het vaderschap geen onderzoek mag worden gedaan.

 

Burgerlijk Wetboek, gedrukt 1837, pag 8, Art. 32:

• Wanneer het kind buiten echt geboren is, mag de naam des vaders niet bij de akte worden vermeld, ten ware deze het kind, het zij in persoon, het zij door eenen gemagtigde, bijzonderlijk daartoe bij authentieke akte aangesteld, erkenne.

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Dat is interessant, want dat zal ook de verklaring zijn. De voorbeelden die we hebben zijn nl. biologische, ongehuwde vaders die zelf hun kind aangeven en het bij die gelegenheid direct erkennen.

 

In het geval van het verbod gaat het dan over vaders die dat niet doen.

 

Fijnbesnaard juridisch verschil. De Rechtsgeleerdheid is een slimme wetenschap.

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Ik was in mijn eerste post totaal vergeten dat bij de geboorte het kind al erkend kon worden door de vader. Net de regelgeving gevonden in het oude BW art. 335 e.v. m.b.t. erkenning. "kinderen in overspel of bloedschande geteeld kunnen niet worden erkend", art. 338. Dus die erkennende vaders vanaf 1838 waren niet alleen ongehuwd, maar ook niet "te nauw" verwant aan de moeder. Of ze biologisch moesten zijn of dat ook chemisch mocht ;) daar staat niets over vemeld.

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Weet een van jullie ook hoe het met de desbetreffende bepalingen zat in de periode vóór Napoleon?

Zie de door mij beschreven situatie: jonge man verwekt kind bij meisje A. Bijna 8 maanden later trouwt hij met meisje B. Daarna wordt het kind van meisje A geboren en wordt gedoopt met de achternaam van de vader, hoewel het hier een buitenechtelijk kind betreft (dat overigens niet in overspel is verwekt).

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Over dat voorbeeld heb ik lopen denken, maar daar ben ik niet achter. Ik vraag me af of de overheid op dit punt eigenlijk regels stelde. Was er zoiets als een formeel vastgelegd naamrecht of waren mensen vrij om te doen wat ze wilden?

De kerken dopen en voor de gemeenschap van God, meer nog voor God zelf, telt die doopnaam, die achternaam is daar in wezen van minder belang. "Ik doop u Beatrix", niet: "Ik doop u Beatrix van Oranje-Nassau".

Maar ik ben er niet echt uit.

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Vóór Napoleon, dat is natuurlijk wel een erg ruim begrip. Ik weet niet of er officeel regels waren, denk dat de kerk het meer bepaalde en dat is ook een ruim begrip. In elk geval was het kennelijk wel mogelijk een buitenechtelijke zoon te erkennen en tot erfgenaam te benoemen, ook al was de vader (daarna?) met een ander getrouwd.

Hieronder een voorbeeld uit het ORA van Asten. Volgens mij woonden de zoons uit het wettelijke huwelijk niet in dezelfde plaats als de natuurlijke zoon.

 

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Mijn geval speelt in 1775.

Ik denk dat de kerken er inderdaad ruim mee omsprongen. Het kon hun waarschijnlijk ook weinig schelen hoe het kind heette, als het maar RK (of NG) gedoopt werd.

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

Dat zou best kunnen. We zijn vaak ook erg geneigd om vanuit onze eigen tijd te denken. Wij zijn gewend aan een samenleving waarin in zo ongeveer alles is vastgespijkerd in artikelen en we zoeken soms naar dingen die er helemaal niet zijn.

Als je ziet hoe makkelijk mensen zich naar 'iets' noemden. Waar kom je vandaan? Van Arnhem. En in de stukken duikt op: Jan de Kuijper, zich noemende van Arnhem. Enz., enz.

De hoge adel is zo ongeveer kampioen in het verwekken van onwettig nageslacht. Toch brak men zich het hoofd niet zo over bastaarden. Ze kregen geld, een naam, titels, landgoederen en een huwelijk van stand, het was niet per sé een schande om een onwettig kind te zijn, zoals het later zou worden en lang zou blijven.

En dan had ook het huwelijk nog een ander karakter. We komen diep in de mentaliteitsgeschiedenis terecht.

het missen van een vader (Cooper) op geboorteaangifte bewijs

De buitenechtelijke escapades zullen in de loop der eeuwen niet minder geworden zijn, maar tegenwoordig resulteert dat dankzij de pil niet meer zo makkelijk in buitenechtelijke kinderen.

 

En wat de adel betreft: dat waren waarschijnlijk voor een groot deel  gearrangeerde huwelijken en dat is natuurlijk vragen om ellende. Lijkt me niet zo gek als je je dan beperkte tot het vervullen van je echtelijke plichten omdat er natuurlijk enig nageslacht moest komen, maar voor de rest je lol buitenshuis zocht.