In de overlijdensakte van Gertrud Reis lees ik dat ze overleed in de Thonissenlaan 59 in Hasselt. Hier was vroeger het hospitaal Sint Barbaradal gevestigd. Het was o.a. een gasthuisbediende die overlijdensaangifte deed. Wellicht heeft deze gedacht dat ze al weduwe was en heeft het zo vermeld in het gemeentehuis toen hij aangifte deed. Ze kan ook zelf gezegd hebben dat ze weduwe was, wie weet ? Johannes Paruys zat nog in het gesticht, maar dat zullen ze in het gasthuis niet geweten hebben...
Toen hij ontslagen werd uit het gesticht in 1924, is het de vraag wat de "diagnose" was bij zijn ontslag. Is hij genezen verklaard of heeft hij als "ongenezen verklaarde" het gesticht verlaten?
Wanneer hij nog niet geheel genezen was, dan kan hij zijn overgebracht naar de stad Geel ( in de Kempen) die in België bekend staat voor zijn gezinsverpleging. Ongevaarlijke geesteszieken werden er mee opgenomen bij een gezin thuis en ze werkten als kostganger dan mee op het land of deden andere klussen. De stad Sint Truiden zou in dat geval de kosten van zijn verpleging betalen. Dan zou hij ook in Geel overleden kunnen zijn.
Wanneer hij wel genezen was en hij had geen woning waar hij terecht kon en hij had geen inkomen, dan is de kans groot dat hij in Limburg terecht kon bij het tegenwoordige OCMW, dat ze toen de "openbare onderstand" noemden. Daar kregen onvermogenden dan opvang in een tehuis of gasthuis.
Of hij ging naar een Rijksweldadigheidskolonie ergens in het land, wanneer hij toch op straat beland zou zijn. Dan kan hij daar overleden zijn.
Helaas zijn de bevolkingsregisters voor 1924 nu nog niet openbaar ( in België is dat pas na 120 jaar ) dus daar kan niet gezocht worden.
Ook niet gezegd dat er een bidprentje werd gedrukt voor hem toen hij overleed, wat anders wel de gewoonte was.
De zoekopties naar zijn overlijden lijken me helaas vrij beperkt.