Hallo allen,

Ik ben op zoek naar de herkomst en betekenis van de achternaam Blonk.

De verste spelling terug in de tijd bij mijn onderzoek is Blonck (Pieter Corsz Blonck, geboren +/-1596, hij en zijn gezin woonde in Krimpen aan de Lek), maar nog verder terug en in dezelfde regio (Gouda, Reeuwijk, Koudekerk en omstreken), en hoogstwaarschijnlijk familie, komt de naam Bloncq voor.

Ook zie ik online de naam le Bloncq. Iemand uit Frankrijk die in de 15e/16e eeuw in Nederland actief was.
(Mijn Frans houdt op bij het woord paraplu, dus het onderzoek in Frankrijk loopt wat stroef)

Voor wat betreft de betekenis ben ik het volgende tegengekomen: 

Blonk(e): BN voor wie blonk is ‘stomp(zinnig), plomp, dom’. 1373 Kerstiaen de Blonke, Ieper (BEELE).
Zie http://www.naamkunde.net/wp-content/uploads/2010/01/WZF-Debrabandere.pdf

Ik mag toch hopen dat dit onjuist is!

Je zou ook kunnen aanvaarden dat het wellicht juist is en van bijnaam is geëvolueerd is tot familienaam. Lijkt me niet zo raar. Zo zijn veel familienamen ontstaan. Het zegt uiteraard niets over jou, mogelijk alleen iets over een verre voorvader. Daar zou ik niet wakker van liggen.

Ik lig er voor de rest niet wakker van. Vind het op zich wel komisch. :) Ik twijfel er alleen over of dit wel de juiste betekenis van de naam is, aangezien de naam ook met ncq voor komt en ik op google ene le Bloncq tegenkom.

naamsvermeldingen en literatuurreferenties:

Nederlandse Familienamenbank

Martijn Herculanum Blonck : genealogie per Arend HARDENBOL - Geneanet

 Martijn Heculanumn Blonck

• Geboren in 1500 - Koudekerk aan den Rijn, Zuid-Holland, Nederland
• Overleden - Oud-Reeuwijk, Zuid-Holland, Nederland

 Relaties en kinderen

• Gehuwd met Mrs. Martijn Herculanum Blonck en hun kinderen
  • 
    
     Johannes Herulanum Martijsz Blonck 1537-1600

Tussen deze tak en die van mij hoop ik ooit nog een keer een link te kunnen leggen. Helaas stopt het voor alsnog in Krimpen aan de lek.

Dat er ook een spelling is met een q zegt m.i. niet zoveel. Men schreef zoals men het hoorde. Er was geen uniforme spelling dus een in Frankrijk getrainde schrijver zal het mogelijk met een q hebben geschreven, dat zegt m.i. eerder iets over de schrijver dan over de naamdrager. Je ziet wel vaker namen ineens met een q gespeld worden i.p.v. met een c/ck/of k.

Interessant. Ik dacht ging er altijd vanuit dat het van Bloncq via Blonck naar Blonk veranderd was.

Mogelijk toch een Oerhollandse achternaam dus.

Het volgende kom ik tegen op https://ivdnt.org/zoeken-in-woordenboeken?w=Blonk

BLONK

Woordsoort: bnw.

Modern lemma: blonk

bnw. Mnl. blonc (VERDAM 1, 1319).

↪ Stomp. Alleen in Z.-N., inzonderheid in het W.-Vl. Bij V. SCRIECK, Oorspr. d. Nederl. 69 staat blont in den zin van stomp (van een zwaard gezegd). Meer dan blonk gelijkt dit op eng. blunt, waarmede men blonk onwillekeurig vergelijkt (zie b.v. VERDAM), doch wellicht moet men in dit ééne voorbeeld van blont eene drukfout aannemen.

Sy moeten al caffa crijghen, En spellewerck met tanden, men siet daer gheen tote blonck,   Haerl. Iuweel 23.

Dat schaafijzer staat blonk,   V. KEIRSBILCK, Timm. 62 [1898]

 (zie verder b.v. DE BO [1873]) .

↪—  In figuurlijk gebruik.

En vald dies niet blonc (wees daarin scherpzinnig),   DE CASTELEIN, Const v. Rhetor. 58 [1548].

Afl. Blonkaard, die stompzinnig is (”Mids dat onzen Autheur … voor alzulke Blonckaerds ditte niet gheschreuen en heeft”, bij DE CASTELEIN, Const v. Rhetor. 252 [1548])

blonkheid (zie voor de oudere taal b.v. Gentsche Sp. 376 [1539], Hand. d. Amour. V 1 a ).

En

BLONC

Woordsoort: bnw

Modern lemma: blonk

bnw. Stomp, in allerlei beteekenissen. Verwant zijn wel eng. blunt; oeng. blunt, blont (Strattm. 66), en het zwits. blunschig, bluntschig (Stalder 1, 191). Nog heden in gebruik te Kortrijk (Belg. Mus. 18, 171) en in het Westvlaamsch. De Bo 154 geeft tal van voorbeelden en de afleidingen blonkachtig en blonkheid.

+↪a.  Eigenlijk. Stomp, van alles, wat zonder punt is of zonder scherpte, of wat zijne puntigheid heeft verloren.

Ant cruce …, daer toe die Joden hadden ghesocht ende vonden bloncke naglen drie OVl. Lied. e. Ged. 44, 121, Vlaanderen, 1340-1360.
Dat bitter wroeten, dat u daer gaf die naghel blonc, 134, Vlaanderen, 1340-1360.
Als die (nl. de eene hoorn) blonc es ende moede (forte uno recuso (l. retuso) vel leso (l. lasso)), rechtet op den andren met spoede, Nat. Bl. II, 1705, Holland, 1351-1375.
Ist ey scaerp ten mindren ende .., (si) bringhen hanen, ende die blonke (eier) bringhen die hennen, III, 2033.
Bina als een pinappel, achter scarp ende voren een luttel blonc ende slecht, Hs. Yp. 123b., Vlaanderen, 1351
Een stoxkijn, ende dat blonc ende slicht ten ende gemaect, 135a., Vlaanderen, 1351

Zo zie je soms ook van Beecq/Verbeecq i.p. van Beeck/Verbeeck. Zelfde verschijnsel. 

En Blocq i.p.v Block.

Echt niet allemaal van Franse origine. Maar een persoonlijke spellingskeuze van de schrijver.

Ik was ook aan het zoeken naar die achternaam. Een familie in Stolwijk heet zo (Blonck, Bloncq, Blonq, op verschillende punten). Ik vond het volgende:

Uit het boek "Handboek der Nederlandsche taal. Deel II. De sociologische structuur onzer taal II"
Hoofdstuk over specifiek taalgebruik, paragraaf over timmermanstaal:
Blonk: stomp, waar de scherpe punt af is.

https://www.dbnl.org/tekst/ginn001hand02_01/ginn001hand02_01_0009.php

Het kan dus zijn dat de Blonck die deze naam koos een timmerman was.

Bij V. SCRIECK, Oorspr. d. Nederl. 69 staat blont in den zin van stomp (van een zwaard gezegd). Meer dan blonk gelijkt dit op eng. blunt, waarmede men blonk onwillekeurig vergelijkt (zie b.v. VERDAM), doch wellicht moet men in dit ééne voorbeeld van blont eene drukfout aannemen.

Het huidige gebruik van ´blond´ in de betekenis ´niet erg slim´ komt dus niet helemaal uit de lucht vallen...