Stel je eens voor, je zit (fysiek) in een stadsarchief. Je spullen, ordners en aantekeningen liggen over het bureau. Komt er ineens een man naar je toe die op je schouder klopt en fluistert: 'Pardon, mag ik iets tegen u zeggen? Ik zie heel toevallig dat u ook bezig bent om Japie Krekel te onderzoeken. Ik heb toevallig een stel met als zoon Japie Krekel. Zou dat misschien hetzelfde gezin zijn geweest?'
Wat doe je?
of A: Je geeft die persoon een hens.
of B: Je plaatst vooraf een bord op je bureau met 'DURF MIJ NIET STOREN!'.
of C: Je zegt 'Vriendelijk bedankt, maar ik heb geen interesse in uw vondsten'.
of D: Je zegt: 'Goh wat toevallig, ja, laten we dat eens gaan bekijken (en onderzoeken of u gelijk heeft)'.
Die vreemde meneer was dus een Smart Match.
M.b.t. alles alleen voor jezelf opslaan, dan zou je dezelfde stelling kunnen maken: de PC gaat kapot, de genealoog die overlijdt, niemand die het wil of kan overnemen. Alleen daarom vind ik het geweldig om mijn levenswerk online te zetten, zodat anderen daarvan kunnen leren / informatie uit halen / aanknopingspunten vinden, enz.
Begrijp me goed, ik praat de Smart Matches niet goed; sterker nog, ik doe er amper iets mee. Maar als je vastloopt kan het je wel vlottrekken.
Dat sommige koppelingen vanuit de software nergens op slaan zal de komende jaren wel verbeteren. Dit soort dingen staan nog in de kinderschoenen.
Maar goed, ik hoop dat het beeldend verhaaltje duidelijk maakt hoe ik erover denk om informatie met elkaar te delen en 'hints' te krijgen met de software.