Hallo Bas,

ook bij mij is een van mijn grootvaders betrokken geweest bij de tiendaagse veldtocht.

Het betreft Pieter van der Burg.

Hier een korte beschrijving van hemzelf:

Dat leven kon slechts anderhalf jaar aanhouden, daar hij op het laatst van 1829 en dus op ruim 21 jarigen leeftijd op nieuw onder de wapenen werd geroepen, doordien de woelingen in België een zeer gevaarlijk karakter verkregen. Hij werd bij de 17 Afd., de eenige die met het Hollandsche vaandel uit België en wel uit Gend naar de Noordelijke provinciën terugkeerde, ingedeeld. Hij kwam vooreerst te Amsterdam in de kazerne, trok al spoedig naars Sas van Gend, daarna van het westen naar het oosten naar geheel Noord Braband, om de kantonnementen Eindhoven en Asten en Someren op de Belg. grenzen te betrekken. Vandaar maakte hij den 10 daag-schen veldtocht mede en hielp het leger van den Generaal Daine tusschen Hasselt en Luik op de vlucht drijven. Van zijn krijgsbedrijven en de ongemakken aan den veldtocht verbonden wordt geen gewag gemaakt. Hij keerde bij den wapenstilstand weder aan de grenzen terug en bleef zich drie jaar lang, dan hier dan daar, langs de zuidelijke grens van Noord Braband bewegen. Hij genoot gedurende dien tijd zeer veel onderscheiding, verrichte administratief werk en daar de kolonel hem als een fatsoenlijk jong mensch niet durfde beloonen, wat den jongenheer toch hoogst aangenaam zoude geweest hebben, werd hij toch eens door dien hoofdofficier aardig verrast. In die tijd van gewapende vrede trokken de voornaamste heeren kleêrmakers langs de grenzen, om de officieren, zo zij dat verlangden nieuwe pakken aan te meten. Zoo?n heer nu treedt de met steenen bevloerden kamer binnen en zegt aan den armen jonge heer dat hij deze op last van den kolonel een fijne militaire uniform moest aanmeten. Wat was hij in zijn schik, maar de kans van fooijen te krijgen werd er helaas nog minder door. Nog een episode uit dat kantonnements leven moge de militaire loop besluiten. De soldaat in fijn tenue had een liefhebberij komedie weten tot stand te brengen. Hij maakte daar een toneelstukje voor dat in den aschschuur* ? die later als door den duivel bewoond op last van den pastoor werd afgebroken ? zou worden opgevoerd. De generaal Meijer te Eindhoven werd als gast gevraagd. Na den afloop neemt zijne Exellentie den steller en medespeler onder den arm, en dit was ook reeds dikwijls door andere hoofdofficieren geschied, om voor zes jaar zich aan het leger te verbinden, hij zou zorgen dat de komediant binnen anderhalf jaar officier werd. De arme vent had zich laten bepraten, binnen een paar dagen, gelukkig nog voor hij zich had verbonden sieren hem, om te beginnen, de korporaalsstrepen, waardoor hij dus tot het kader behoorde en (helaas) acht dagen na die bevordering verschijnt er van het departement van oorlog een besluit, dat de miliciens van de lichting 1827 met groot verlof naar huis kunnen gezonden worden, behalve die, welke tot het kader behoorden. Daar stond nu de korporaal. Het was of hij door den bliksem werd getroffen. Wanhopig smeekte hij om gedegradeerd te worden. De kolonel bespotte hem en gaf eindelijk toe. De vernedering op verzoek staat nog op het livret des korporaals uitgedrukt. Hij snelde met het metalen kruis op de borst, naar Zuid Holland.

Pieter werd later onderwijzer in Nijmegen en werd daar secretaris van de vereeniging van het metalen kruis afdeling Nijmegen.

Fred

sorry voor de rare tekens en boodschappen aan het begin over de opmaak.

Pieter was eerst werkzaam in Gorinchem vandaar dat in de Nieuwe Gorinchemsche Courant van 18-12-1887 een art staat over de huldiging van Jan Israël Robert die de vlag heeft doen waaien over de Citadel van Antwerpen. Het is een heroïsch stukje. Pieter sprak hem bij de huldiging toe. Een vervolg art in dezelfde Courant op 21-12- 1882. (Gezien de verschillende data van de krant zal er wel een foutje ingeslopen zijn)

Maar nee... de een gaat over de vijftigjarige herdenking en de volgende over de vijfenvijftigst herdenking

Fred

Over de 10 daagse veldtocht 1831 kan men nog twijfels hebben over het heroische, maar bij het beleg van de citadel van Antwerpen 1832 zeker niet. Daar is hard en moedig gevochten en er was in die tijd veel bewondering voor de Hollandse militairen door de grote mogendheden. De belegerden hadden dan ook een echte houwdegen en ijzervreter aan het roer staan. Deze strijd is op de voet gevolgd door de grote mogendheden die hun waarnemers daar hadden rondlopen. Hoewel kleinschalig was het een voorbeeld van hoe een moderne belegeringsoorlog kon verlopen met gebruik van moderne artillerie. Door de Franse belegeraars werd zelfs een nieuw type supermortier ingezet, overigens uitgevonden door de Belgen. Deze slag is zeer goed gedocumenteerd. Op Google books is er veel authentiek materiaal over te lezen. Zelfs de verbruikte munitie en het aantal schoten is gedocumenteerd.

Iedere malloot die deelnam aan de veldtocht kreeg zijn metalen kruis. Ook eenheden die nooit een schot hadden gelost en geen gewapende Belg hadden gezien. Er zat zelfs een eenheid bij van Noord Nederlandse studenten wiens enige dode was gevallen omdat hij bezopen uit een boom was gelazerd. Schutterijen en studenten werden vanwege hun gebrekkige militaire traning dan ook ingezet als jagers. Maar door hun enthousiasme en fanatisme maakten ze weer veel goed want er zijn schutterijen en studenten eenheden geweest die dapper hebben gevochten. En de later opgerichte verenigingen bonden 'boer' met academici want gezamelijk zaten ze daar gezellig vier keer per jaar 'op de trom' te slaan. En voor het volk hadden ze de heldenstatus.

Overigens word het verkrijgen van de metalen kruis vaak exclusief verbonden aan de 10 daagse veldtocht. Dit is niet korrekt  want ieder die deelnam aan gevechten rond 1830 en 1831 was gerechtigt tot dragen. Het materiaal voor de metalen kruizen is wel verkregen via de 10 daagse veldtocht, namelijk twee bij Hasselt op de Belgen veroverde bronzen kanonnen.

Bij de verkrijgers van de citadelmedialle ligt dat anders. Van hen weet je zeker dat ze onder zwaar vuur lagen en ook zwaar vuur gaven. Er zijn aan beide zijden naar verhouding ook veel doden gevallen. Dat die Jan Israel Robert dan extra in het zonnetje werd gezet is dan een kwestie van ere wie ere toekomt.

Hij werd niet alleen in het zonnetje gezet maar kreeg ook de militaire Willemsorde.

Fred

Een interessant onderwerp, vooral m.b.t. Jan Israel Robert. Hij is namelijk mijn bet-overgrootvader van moeders-zijde.Inmiddels heb ik op de gedane suggestie de digitale edities van de Nieuwe Gorichemse Courant ingezien en opgeslagen. Mocht iemand nog meer documentatie kennen dan houd ik me hiervoor aanbevolen.