Dus ze moest dondersgoed geweten hebben dat Himmese een fakenaam was.
Dat is nog maar de vraag! Het is goed mogelijk dat zij haar eigen familienaam niet goed wist te spellen.
Daarom is het beter bij feiten te blijven: kinderen van ongehuwde moeders kregen altijd de familienaam van de moeder. Slechts als de natuurlijke vader zèlf (anders kan "iedereen" wel beweren dat een bepaald persoon de vader is) de geboorteaangifte doet en verklaart de vader te zijn, wordt dat genoteerd.
Ook deed moeder Helena in 1841 niet zelf aangifte van de geboorte van haar zoon*). Als deze Johannes trouwt in Schiedam op 31/3/1870 verklaren hij en zijn bruid niet te kunnen schrijven. Zijn moeder -die hem kennelijk erkend heeft, zodat zij (vanwege zijn leeftijd) nog toestemming moet verlenen tot het aangaan van het huwelijk- verklaart in de notariële akte dat zij niet kan schrijven.
*) BS Heemstede G folio 7 aangifte 14/5/1841 door Godlieb Hoffmann, 26, heel- en vroedmeester won. Heemstede, (*) 13/5/1841 Johannes, moeder Helena Himmese, bleekersdienstbode, ongehuwd, won. Heemstede, getuigen: Jan Willem Baptist Jarnier, analf, 34, inlandsche kramer, Johannes Reitemeier, 26, metselaarsknecht, beiden won. Heemstede. Geen aantekeningen in de marge. (bron: familysearch.org)
En nu wèl speculerend: 1) De (nog jonge) heel- en vroedmeester kan heel goed begrepen of verstaan hebben dat de familienaam Hèmmes geschreven werd als Himmes(e). Of 2) wat te denken van één van de getuigen als potentiële vader?