Het advies van HendrikJan is zeer waardevol en ik heb hier nog een aanvulling op, gewoon omdat dan iedereen die hiermee geconfronteerd wordt de zaken in een juist perspectief kan plaatsen.
Van de naar Nederlands Indie uitgezonden burgers en militairen, en ook later hun kinderen hebben er velen een huwelijk gesloten volgens "adat-recht". Het feit dat zij niet bij de (Nederlandse burgerlijke stand) staan ingeschreven betekent niet dat zij niet "netjes" getrouwd waren. Zij waren wel degelijk op dat moment met 1 vrouw getrouwd en hadden daar kinderen bij. Er werd soms ook zwaar betaald voor de bruid. Het adat-huwelijk was volledig geintegreerd in de Nederlands Indische maatschappij en werd gewoon gerespecteerd.
Over het wel of niet angeven van borelingen:
Een kind kon gewoon worden opgegeven bij de burgerlijke stand. Ook dus die geboren zijn uit een adat huwelijk. Het is soms achterwege gelaten om meestal de volgende redenen: 1. De familie woont zeer afgelegen, 2. men zag er het nut niet van in, 3. men wachtte (te) lang en vergat het gewoon etc.
Uitgezonden burgers en militairen werden nogal eens overgeplaatst. Of per zes jaar kregen ze een jaar verlof, te besteden in Nederland (meestal Den Haag).
Indien een man werd overgeplaatst (bijvoorbeeld naar het andere eind van Java of Sumatra) dan was dat in die tijd voor sommigen gelijk een afscheid voor eeuwig in verband met onoverbrugbare afstanden. Dit gold vooral voor de lagere rangen militairen en de lagere ambtenaren. Een hoger geplaatste nam gewoon zijn hele gezin mee, zelfs op verlof naar Nederland.
Het is niet verwonderlijk dat een man, alleen op zijn nieuwe standplaats, opnieuw een adat-huwelijk aanging en ook bij die vrouw kinderen verwekte. (Ik heb een voorvader met 5 inlandse huwelijken + kinderen die me nu de nodige hoofdbrekens bezorgen omdat inlandse vrouwen geen achternamen hebben, alleen hun symbolische voornaam)
Daarnaast zijn er natuurlijk de mannen geweest die geen bruidschat konden of wilden betalen en het met hun hulp in de huishouding hielden. Makkelijk, goedkoop en verborgen voor iedereen, inclusief voor de in Nederland of elders achtergebleven echtgenotes en kinderen. Kinderen uit die relaties zijn zeer moeilijk of niet meer te achterhalen helaas.
Er zijn ook burgerlijke huwelijken met inlandse vrouwen met wie men eerst een adat-huwelijk had en nadat er verscheidenene kinderen zijn geboren. Deze kinderen zijn doorgaans gelijk met het burgerlijk huwelijk alsnog aangegeven en erkend.
Nogmaals, ik denk dat het advies van HendrikJan het beste is. Probeer de gangen van je voorouder na te gaan via militaire records. En ga er dan maar voor 85% van uit dat het hier om driemaal dezelfde persoon gaat. Immers in die tijd waren er niet zoveel Nederlanders in N.I. gestationeerd en zeker niet met die achternaam!
Sterkte met je onderzoek!