Namen waren vroeger vaak doopnamen. Als een kind de doop niet haalde en moest worden ingeschreven in het begraafregister kon er natuurlijk geen naam genoemd worden. 

Dat niet beide ouders (maar alleen de vader) genoemd werden was niet ongebruikelijk. Men treft dat aan zowel in doopregisters als in begraafregisters. Het ging er daarbij om dat de belanghebbenden wisten wie er bedoeld werd. Het aangeven van wie de vader van het kind was volstond voor identificatie. De doelgroep van zo'n register was de lokale gemeente en eventueel de over de schouder meekijkende overheid. Men heeft niet kunnen dromen dat wij honderden jaren later belangstelling voor deze administratie zouden hebben.

Aanvullend moet ik nog zeggen dat het niet in iedere familie gebruikelijk was een kind direct na de geboorte, of binnen een paar dagen, te laten dopen. Soms gebeurde dat weken of zelfs maanden later. Bij doopsgezinden zelfs ongeveer achttien jaar later. Intussen kreeg zo'n kind natuurlijk wel een naam; een soort werktitel, als ik het oneerbiedig mag zeggen. Een naam die bevestigd werd als het kind uiteindelijk gedoopt werd. Van geboorten werd doorgaans geen register bijgehouden, van de doop wel; dat was een officiële gebeurtenis..

Verder ben ik het met Ans eens. Stel je maar voor dat een ouderpaar zich heeft verheugd op het nieuwe kindje, ze hebben natuurlijk al een naam voor hem of haar bedacht en dan sterft het arme schaap op de dag van de geboorte al. Ik kan me goed voorstellen dat het een troost is het kind dan toch te noemen. Al was het maar voor de herinnering. 

Overigens ken ik geen geval waarin dit ook gebeurde bij een kindje dat dood geboren is. Maar misschien hebben jullie andere ervaringen.

Ien refereert waarschijnlijk aan Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens. Dat is een set regels van vandaag de dag. Het klopt dat er sinds 1811 regels zijn voor de administratie van burgerlijke stand.

Als ik 'vroeger' zeg, bedoel ik eigenlijk de periode vóór 1795. Toen was alles heel anders geregeld. Ook de naamgeving was een heel andere dan die van tegenwoordig.

De administratie van persoonsgegevens, als het ging om dopen, trouwen en begraven, was voor een goed deel in handen van de kerken. De overheid had een kleiner aandeel en dat had doorgaans te maken met belastingen.

Voor geboorten was geen belasting verschuldigd en die werd dan ook vaak niet genoteerd. We weten dan ook pas van iemands bestaan vanaf het moment van zijn of haar doop. Soms wordt iemands geboorte vermeld in een familiebijbel.

Later kon iemands naam opduiken in poorterboeken, en stukken van notarissen, de rechterlijke macht of stadsrekeningen, maar dan was de naam natuurlijk allang gegeven.

Overigens kon iemand vóór 1795, net zo vaak van naam wisselen als hij of zij maar wilde.

Als een kind geboren, maar nog niet gedoopt was, gaf je het natuurlijk wel een naam. Ook in die tijd was het niet gebruikelijk om maar het steeds "het kind" te zeggen als je "de kleine Kareltje" bedoelde. Die naam werd officieel bij de doop.

Als een kind doodgeboren werd was het een stuk minder zinnig om het een naam te geven. Bovendien werden kinderen nogal eens vernoemd. Vaak naar iemand die bij de doop aanwezig was. Die persoon trad dan voor de rest van het leven op als een soort raadgever en beschermer (peetvader, peetmoeder) van het kind. Niemand vindt het leuk dat er een doodgeboren kindje naar je vernoemd wordt.

Ik ken dan ook geen geval van een doodgeboren kindje dat een naam kreeg.

Het ligt voor de hand dat er later een wet kwam, die de gewoonte een doogeboren kind geen naam te geven, voorgoed vastlegde.