Beste heer Peperkamp,
Natuurlijk heeft u gelijk met uw zorgen om het gevaar, dat uw moeizaam bijelkaar gebrachte stamboomgegevens verloren zouden gaan, als u er niet meer zou zijn. Uiteraard is het een goed idee om hiervoor bijtijds een soort oplossing te gaan zoeken. Wel moet u, denk ik, proberen u concreet voor te stellen hoe dit dan in zijn werk zal gaan, en welke "zekerheid" u daarmee precies krijgt over het voortbestaan. Ziet u het allemaal ook liefst niet te oppervlakkig, niet teveel "door een roze bril", zie het niet te gemakkelijk, zoals anderen het weleens willen presenteren.
U heeft vast weleens gehoord van situaties waarbij verzamelaars van zeldzame kunstvoorwerpen (schilderijen, juwelen, archeologische vondsten e.d.) hun bezittingen voor lange tijd "in bruikleen geven" bij een museum of andere erfgoedinstelling : zo'n instelling is specialist op het gebied van het zorgvuldig, veilig en onder de juiste omstandigheden bewaren en beschermen van die voorwerpen, en biedt meestal het voordeel dat ook het publiek hiervan kan 'meegenieten'. Bovendien blijft het eigendom gewoon bij de bruikleengever : die kan het (meestal met een soort 'opzegtermijn') altijd weer terugvragen van die instelling, om het 'beheer' weer in eigen handen over te nemen. Dat is altijd een geruststellende gedachte voor de eigenaar, die zo zijn mogelijkheden behoudt.
Maar dit is waarschijnlijk niet wat u met uw stamboomgegevens, in uw situatie, bedoelt te gaan regelen. "Bruikleengeving" zal in deze sector ook niet zo gebruikelijk zijn, lijkt mij. Uw voornemen zal het waarschijnlijk zijn om het beheer van dat pakket gegevens definitief over te laten aan zo'n instelling, juist voor de periode wanneer u zelf niet meer in leven bent. Je spreekt dan uiteraard niet meer van "bruikleen", maar van "overdracht in eigendom" : u staat die grote verzameling stamboomgegevens af, het eigendom ligt voortaan bij die instelling, u kunt het nooit meer terugkrijgen, en u bent uw invloed over wat er met het pakket gebeurt definitief kwijt. En hierover zou u, de komende tijd, liefst eerst eens heel goed moeten nadenken.
Allereerst is het de vraag in hoeverre die instelling het pakket gegevens, precies in de omvang en vorm zoals u die aanbiedt, een enorme hoeveelheid door u met jarenlang moeizaam spitten samengestelde gegevens, bewijsstukken, foto's, aandenkens e.d., zomaar -in die vorm- accepteert. Elke instelling woekert immers met de noodzaak, te besparen op opslagruimte, serverruimte, personeelskosten, behouds- en beheerskosten, verzekering, verwarming e.d. Wat als de instelling zegt: "het is te véél, die omvang, we hebben al zoveel vergelijkbaar materiaal, dit neemt teveel plaats in, er ontstaan overlappingen, we bewaren geen voorwerpen, niet alles is interessant voor onze collectie, dit geeft te veel uitzoekwerk: tijd die we niet hebben door personeel dat we tekortkomen, hieraan moet nog heel veel kostbaar restauratiewerk gebeuren, daarvan is de papiertoestand te slecht", enz. enz. U wilt ervanaf, uit de zorgen zijn om het voortbestaan, dus u bent ook de vragende partij: er is niets te eisen voor u. En als de instelling dan maar bijvoorbeeld 1/3 van uw pakket wil aannemen om voor te zorgen - waar blijft u dan, met uw bedoeling alles compleet bijelkaar te houden voor latere generaties, en 2/3 van het pakket blijft bij u, blijft een onderwerp van zorg voor u, voor de toekomst?
Ten tweede is het voor u onzeker wat er na de overdracht ooit gebeurt met het (wèl "geaccepteerde") gedeelte van uw gegevens, dat de instelling van u in eigendom heeft overgenomen. Blijft dit dan tenminste wèl voor 100 procent intact, beschikbaar, inzichtelijk voor latere generaties genealogen?! Wie zal het zeggen. Instellingen blijven om hun werk te kunnen doen immers altijd financieel afhankelijk : van allerlei geldstromen van EU, rijk, provincie, gemeenten, instellingen, bedrijfsleven en particulieren. In crisisperiodes is er weer minder geld, dùs verschuiven de prioriteiten weer, dùs moet men nog meer besparen op allerlei kostenposten. Wie weet of uw pakketje stamboomgegevens die volgende prioriteitenronde overleeft? Na de overdracht bent u geen eigenaar meer, dus bent u ook uw invloed kwijt; misschien bent u dan zelfs niet meer in leven. De instelling kan alsnog bepalen (prioriteiten!) een gedeelte van "uw" collectie domweg gewoon wèg te gooien (wat u, bij uw leven, zeker veel verdriet zou doen!), of dit over te dragen aan een àndere instelling (= verdere versnippering, wat ook niet uw bedoeling zal zijn). Of, wat ook een tijdje een afschuwelijke hype is geweest in IT-bedwelmd archievenland : uw moeizaam bijelkaar gebrachte documenten te gaan digitaliseren (maar voor een déél, dus ook weer tegen uw bedoeling om alles compleet te bewaren) en vervolgens de originelen simpelweg te vernietigen (ook dàt zou u heel veel verdriet doen), de zogenaamde "substitutie"; immers: 'We komen hier altijd ruimte tekort', is dan het argument. Van al uw goede bedoelingen, alle goedbedoelde plannen die u ooit maakte om alles beschikbaar te houden voor latere generaties, blijft in de praktijk dan weinig tot niets over - niemand interesseert het meer, iedereen heeft zo zijn eigen prioriteiten / afwegingen, het kan zómaar voorbij zijn.
Maar wat dàn, als u bij geen enkele instelling een garantie krijgt (kùnt krijgen!) dat uw bedoelingen permanent worden gerespecteerd.... Onderbrengen in een website? Internetsites zijn eindig, dat weet u net zo goed: als de rekening voor de server niet meer betaald wordt, gaat de stekker eruit; u weet ook hoeveel moois er met Geocities verloren is gegaan. Bovendien heeft u dan de originele documenten nog, dus uw zorg blijft. - Familieleden soms? Nah, reken er niet op. Niet voor niets bent u toch vaak vrijwel de énige in uw naaste of wijde familiekring die zich ueberhaupt voor genealogie of ook maar geschiedenis interesseert. Maakt u zich wat dat betreft ook alstublieft maar geen illusies. U kunt stamboom- en familiepapieren nalaten zoveel u wilt : uw levenswerk kan - in handen van ongeinteresseerde, materialistische, wezenloze dochters, zonen, broers en zussen, neven en nichten - zómaar ineens op weg zijn naar de kliko, als u nog maar nauwelijks de ogen voorgoed hebt gesloten. Geen prettig vooruitzicht, voor iets waar uw hele ziel en zaligheid in steekt. - Zou het antwoord op uw vraag dan liggen bij een overdracht aan collega-stamboomonderzoekers, weliswaar "wildvreemde onbekenden", maar toch "vakbroeders en vakzusters in dezelfde liefhebberij, vol van respect voor het materiaal"? En wat dan, als zij in dezelfde situatie komen als u: herhaalt zich dan het pijnlijke zoeken naar een goede bestemming?
Een sluitende, geruststellende oplossing ken ik ook niet, mijnheer Peperkamp. Het leven geeft geen garanties. Troost u, op het Stamboomforum worstelen waarschijnlijk wel 50.000 mensen met diezelfde gedachte als u. 'k Wilde u alleen vragen: kijk er nogeens goed naar, met aandacht en zorg; praat erover met anderen, en verdiep u er goed in. Uw "genealogische levenswerk" is het zeker waard! 
Met vriendelijke groet, Dimitri Vlas