Het korte antwoord is: ja.
Het lange antwoord is: Dat hangt er helemaal van af.
Een goed gedocumenteerde papieren kartierstaat is essentieel, voordat je aan DNA-onderzoek moet gaan denken.
Verder moet je een specifieke vraag hebben, die je beantwoord wilt zien. Hoe duidelijker de vraag, hoe duidelijker het antwoord zal zijn.
Bij DNA-onderzoek vergelijk je delen van het DNA van een of meer bekende testpersonen met het DNA in DNA-databanken.
Essentieel daarbij is dat er zoveel mogelijk mensen uit het gebied waar je vermoedt dat je voorouders vandaan komen hun DNA hebben ingeleverd bij deze databank. Hoe meer vergelijkingsmateriaal er is, hoe waarschijnlijker het wordt om overeenkomsten te vinden.
En daar heb je een probleempje met Frankrijk, waar het (nog?) bij wet verboden is om op commerciële basis DNA testen uit te voeren.
Dus voor Frans vergelijkingsmateriaal ben je afhankelijk van mensen die buiten Frankrijk wonen, maar daar wel hun roots hebben liggen en hun DNA hebben laten testen en dat gepubliceerd hebben. Dat zal een betrekkelijk kleine groep mensen zijn, met daarom ook een kleine kans om overeenkomsten te vinden.
Ik vermoed dat je meer kans hebt om voorouders te vinden in Frankrijk door de klassieke papieren genealogische weg te volgen en eerst alle Nederlandse bronnen uit te putten en vervolgens de Franse bronnen aan te boren. De Franse archieven zijn minstens zo rijk als de Nederlandse en er wordt daar hard gewerkt aan de digitalisering van die bronnen.
Dat gezegd hebbende, kan het geen kwaad om met een aantal mannelijke Nederlandse verwanten een DNA-test uit te voeren, om het haplotype en de haplogroep van de familienaam te bepalen. Dat kan bewijzen dat de naaste familieleden van één en dezelfde voorvader afstammen en -afhankelijk van hoe gedetailleerd je het Y-chromosoom laat onderzoeken (37, 64, 128, 500, of 700 SNP's) kun je familierelaties tot ±1700 bewijzen. Als er tenminste vergelijkingsmateriaal is van Franse potentiële familieleden.
Voor een autosomale DNA-test ligt de periode tot 1700 op de grens van wat er technisch mogelijk is en zul je heel veel mensen vinden die een klein beetje DNA met je gemeenschappelijk hebben en van wie je allemaal de volledige kwartierstaat moet krijgen, of zelf moet samenstellen, om uit te vinden wie jullie gemeenschappelijke voorouder is en of dat ook in de richting ligt van de Franse voorouders. Ga er van uit dat dit jaren aan gespecialiseerd DNA-vergelijkingswerk oplevert, aangevuld met jaren aan kwartierstaatonderzoek van de mogelijke verwante DNA eigenaren.
Met DNA-onderzoek is veel mogelijk, maar om het goed te doen is het veel werk bovenop het klassieke kwartierstaatonderzoek. Kortom, het is geen werk dat in plaats komt van klassiek stamboomonderzoek, maar extra werk.
Michaël