IJzingwekkend verhaal, het is een terechtstelling: gewurgd op een schavot.
"fo:[lio] 83 verso [achterkant] Lijsbet Jacobs van Sedan de novo [juridische term] gehoort schepenen cond.[emnering? = veroordeling] en haer voorgelesen sijnde haer voorstaende dese gevangene confessiën [=bekentenissen] op fol[io] ??, 83 verso, 84, 86, 88 verso, heeft opt schavot daer bij gepersisteert [= volgehouden], en is gecondemneert gewurgt te [tussengevoegd: als in margine?] worden datter de dood na volgt, gunnende haer lichaem d'aarde met [onleesbaar woord voor mij].
?Act et prae: nts:?
[vermoedelijk ondertekeningen]
=> Met andere woorden: ze is door de schepenen schuldig bevonden, haar zijn nogmaals haar bekentenissen voorgelezen, waar ze - staande op het schavot - bij blijft, en ze is door wurging ter dood gebracht. Lichtpuntje is dat haar gegund is dat haar lichaam aan de aarde wordt toevertrouwd (en niet b.v. op een paal ten toon gesteld als afschrikking).
De context van wat ze precies had uitgevreten ontbreekt, maar dat zal niet veel goeds geweest zijn vermoedelijk.