Iedere genealoog komt bij het speurwerk weleens een bijzonder verhaal tegen, soms ontroerend, soms bizar, soms grappig of gewoon heel mooi. Er is op dit forum zelfs eens gevraagd dit soort verhalen met medegenealogen te delen http://www.stamboomforum.nl/genealogie/2/17994/0.

Zou het niet mooi zijn wanneer we met elkaar de meest speciale verhalen bij elkaar leggen en dit bundelen tot een mooi boekje? Vandaar mijn oproep; Wie draagt er een mooi verhaal aan? Natuurlijk kan er alleen een boekje komen bij voldoende belangstelling en aanbod.

Wat moet je doen? Stuur mij je verhaal via de mail, vermeld je bronnen en vermeld welke gegevens je over jezelf erbij vermeld wilt zien. Heb je er afbeeldingen bij? Super! Schrijf verder in de mail dat je toestemming verleent om het verhaal en afbeelding te publiceren en dat je gerechtigd bent deze toestemming te verlenen. De inzender is zelf verantwoordelijk voor mogelijke rechten op tekst en afbeeldingen. Ondergetekende vrijwaart zich van elke verantwoordelijkheid met betrekking hiertoe.

Het verhaal hoeft niet per se uit je eigen stamboom te komen. Het mag ook iets zijn wat je bij het zoeken toevallig tegenkwam. Wanneer het nog levende personen betreft, dienen deze toestemming te verlenen.

Wanneer je mij gemaild hebt plaats dan even een reactie onder dit bericht om de oproep actueel te houden. Want anders zakt deze steeds verder weg en komt het boekje er niet.

We kunnen er met z'n allen een leuk boekje van maken.

leuk idee,  ik heb er wel een paar vragen bij.

- is er een speciaal thema ? wat verbindt deze verhalen?

- wil je het plaatsen in een historische context ? (bv 17e eeuw)

- heeft het te maken met de zoektocht naar een bepaalde persoon ?

- 

zelf heb ik een uitgebreid boek geschreven over mijn familie, waarin uiteraard tal van anekdotes, historische wetenswaardigheden en vanzelfsprekend genealogische verklaringen.

Beste Frans, het hangt een beetje af van de feedback die ik krijg. Wanneer het 90% over de Gouden Eeuw gaat ligt het voor de hand het bij die periode te houden. Maar wanneer het over verschillende tijden gaat zou er een tijdlijn kunnen ontstaan. Het heeft niets van doen met een zoektocht naar een bepaald persoon. Wat de verhalen bindt is dat ze er ieder op hun eigen manier uitspringen en dus geen doorsnee stamboomverhalen zijn. Het idee is ontstaan omdat ik het zonde vind wanneer er met de vele prachtige vondsten verder niets gedaan wordt. Hoe het boekje er uiteindelijk uit zal gaan zien valt en staat met de aangeboden verhalen. Het is wel zaak dat het geen droge opsomming wordt van genealogische feitjes, maar dat het als een leesbare verhalenbundel wordt gepresenteerd.

Beste J.W. Stolk

Ik weet niet of je al veel bijdragen via de e-mail hebt ontvangen, maar als je het niet erg vindt geef ik mijn bijdrage gewoon hieronder. Het bijbehorende plaatje kan ik je desgewenst toesturen zodat men dat t.z.t. in je boek kan bewonderen. Misschien inspireert het anderen ook iets te schrijven. Succes met je boek.

Hier is mijn bijzondere verhaal:

Ik woon al lange tijd in een Frans dorpje en heb daar een aardig contact met ene Julien die hier alle rommelmarkten afstroopt. Omdat Julien meende dat ik uit Amsterdam afkomstig was, dacht hij mij een plezier te doen met een ets van “Le petit port des Pêcheurs, à Amsterdam” die hij uit een negentiende eeuws Frans tijdschrift had gescheurd. Het leek me een romantische, heel onwerkelijke interpretatie van Amsterdam en de prent verdween bij mij ergens onderin een kast.
Tien jaar later was ik bezig met de levensbeschrijving van mijn Normandische voorvader Jean Boudier. Deze kocht in 1753 de Herberg “Turnhout” te Dordrecht, het latere Hotel Bellevue. Het leek me wel leuk wat plaatjes van die herberg bijeen te googlen. Het logement bleek al zo’n vier eeuwen te bestaan en gedurende al die jaren onherkenbaar verbouwd. Maar z’n ligging aan de Oude Maas/Merwede, naast de middeleeuwse Groothoofdspoort, is nog steeds karakteristiek en... deed me ergens aan denken! Ik zocht in de kast naar de prent die zogenaamd “Le petit port des Pêcheurs, à Amsterdam” zou moeten voorstellen. En warempel, daar zag ik ineens de herberg van mijn voorvader in Dordrecht ! De maker van mijn romantische gravure is duidelijk nooit in Amsterdam noch in Dordrecht geweest en heeft waarschijnlijk met veel fantasie gewerkt naar een of meer achttiende eeuwse prenten. De barokke architectuur op de ets is on-Hollands en de Groothoofdspoort is abusievelijk afgebeeld als een waterpoort, maar de situering aan het water en sommige details aan de huizen maken het ontegenzeglijk de herberg van Jean Boudier. Ik heb Julien onlangs nog eens hartelijk bedankt en verteld hoe toevallig het wel niet was dat zijn ets de herberg van mijn eigen voorvader voorstelt. Maar hij zei slechts “Mais c’est normal, hein”.