Het kan evengoed zijn, dat er ook een groep klaarstond met pek en veren :-). Voor het publiek ook een 'aangenaam' spektakel. Bijgaand een stukje over eerloos verklaren uit het militair strafrecht.
bron: H.M.F. Landolt Militair woordenboek (2 dln.). A.W. Sijthoff, Leiden 1861
Eerloos.
In vroeger tijden werden soldaten, die zich volgens de heerschende denkbeelden of volgens de bepalingen der krijgsartikelen, aan onteerende daden hadden schuldig gemaakt, onder allerlei half treurige, half kluchtige plegtigheden, eerloos verklaard. De meest gewone plegtigheden bestonden in het verbreken der wapenen, afsnijding van de eereteekens en de onderscheidingsteekenen der uniform door den beul, die daarna den schuldige met een' schop tegen het achterste uit den kring van het verzamelde regiment of vaandel verwijderde. Somtijds gebeurde het wel eens, dat zulk een eerloos verklaarde, na eenigen tijd op zijn verzoek weder in zijne eer hersteld (gerehabiliteerd) werd. De plegtigheden daarbij, waren bij verschillende mogendheden tot in de 18de eeuw toe, nog veel bespottelijker dan die van de eerloosverklaring. Degene, die in zijne eer wilde hersteld worden, moest bij voorbeeld op handen en voeten den gesloten kring zijner afdeeling naderen, daarbuiten verscheidene keeren als een hond blaffen en op de vraag, wie hij was en wat hij verlangde, antwoorden, dat hij een eerlooze kerel was en weder eerlijk wilde worden; dan werd hij binnengelaten en als de troep genoegen nam met zijne rehabilitatie kreeg hij vergunning om op te staan, waarop zijne formele herstelling door het zwaaijen der vaandels en de plegtige verklaring van den kommanderenden officier plaats had. Bij de Zwitsers mogt de betreffende persoon opgerigt in den kring treden, bij anderen mogt hij er met de muts in den mond, op handen en voeten binnenkruipen. Zie ook Straffen.