Mijn onderzoek, vorig jaar in september gestart, heeft al tot mooie  vondsten geleid. Familie in verzet , 2e WO , onderscheidingen hierbij , echter ik kwam in gewetensnood, want ik kwam een familielid , een achterneef op het spoor : Doodgeschoten door het verzet vanwege beroving  in de Hongerwinter ‘44-45’ van mensen , die eten hadden verzameld bij naburige boeren . 

we schrokken erg hiervan en ik kwam op een punt :

moet ik met dit onderzoek doorgaan , temeer omdat ik ook Duitsland , de bakermat van deze familie , onder de loep neem . 

hoe denken jullie hierover 

Wie niets zoekt zal niets vinden.
Wie zoekt zal soms mooie, soms minder mooie dingen vinden.
Persoonlijke levens worden gevormd door ups en downs.
Net zoals de algehele geschiedenis, of het nu in een verder verleden of nog vers in het geheugen ligt.
Als ik persoonlijk de keuze zou moeten maken, zou ik in ieder geval meer willen weten. En dat zou voor mezelf inhouden dat ik doorging met mijn onderzoek.
Maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die niet willen weten wat er eventueel nog (al dan niet door u) gevonden gaat worden.
En ook dat u zelf enigszins huiverig bent voor wat er mogelijk nog gevonden gaat worden.
In uw situatie zou ik derhalve niet alleen nadenken over wel of niet doorgaan met het onderzoek, maar ook -als u doorgaat- over met wie de gevonden gegevens te delen mochten die van dezelfde strekking zijn. Niet iedereen zal daar waarschijnlijk even enthousiast over zijn.
Maar zoals gezegd, zelf zou ik verder gaan met het onderzoek.
 
 

Ik heb naast heel veel bijzondere mensen, in 1 van de familietakken (gelukkig geen naaste of directe familie) helaas een heel wat minder fraai 'element', deze man was in de oorlog medewerker van de ERR, de Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg, googelt u maar wat die allemaal hebben gedaan.... Daar werd ik uiteraard niet vrolijk van, dus heb ik zijn geboorte opgenomen in de stamboom, maar verder niet naar zijn overlijden of naar nakomelingen gezocht. Maar de rest van zijn broers en zussen en verdere familie kan er niks aan doen dat deze man zulke vreselijke dingen heeft gedaan, dus naar hen heb ik gewoon verder onderzoek gedaan, en daar kwam heel veel moois en bijzonders uit . Ik heb van een in de oorlog fout familielid dat zijn Nederlanderschap kwijtraake omdat hij het nodig vond om bij de Waffen SS te gaan ook alleen zijn geboortedatum en naam opgenomen. Verder wil ik daar niet meer van weten, al zijn eventuele nakomelingen en/of ouders niet verantwoordelijk voor die keuze van hun familielid. Dus gewoon elke keer als u iets minder fraais tegenkomt voor uzelf de afweging maken of u wel of niet wilt weten hoe het verder met deze man/vrouw is afgelopen,  en doen wat voor u goed boelt, succes !!

Dag Wytze,

Na de Tweede Wereldoorlog werden de begrippen 'goed' en 'fout' erg populair in Nederland. De hele samenleving werd in één van de twee hokjes geplaatst. Wat jouw bevindingen -en de mijne ook- vooral laten zien, is dat de samenleving niet uit wit of zwart bestaat, maar enkel uit grijs.
In iedere familie kun je voorbeelden vinden van mensen die actief waren in het verzet en mensen die juist samenwerkten met de Duitsers.
Ze maakten samen allemaal de Nederlandse maatschappij uit.
Je kunt mijns inziens niet selectief te werk gaan en alleen gegevens verzamelen van mensen die passen bij het beeld wat jij als postief of negatief beschouwt. Je moet alle mensen meenemen die je in je onderzoek tegenkomt.

Een andere zaak is het publiceren van je gevonden gegevens. Ik heb zelf diverse keren de fout gemaakt mensen te kwetsen door gegevens te publiceren, die hen onaangenaam raakten. Puur doordat ik me niet genoeg in hun positie had verplaatst.
Het is daarom volgens mij zaak om je te realiseren of je gegevens wel of niet moet openbaren, zelfs als die gegevens voorbij de openbaringstermijn en publiekelijk toegankelijk zijn.
Als genealoog combineren we verschillende gegevens, om die om te vormen tot informatie.
En hoewel de basisgegevens vrijelijk toegankelijk kunnen zijn, is het soms verstandig om terughoudend te zijn met de informatie die je uit die gegevens destilleert.

Kortom, ik denk dat je door moet gaan met je onderzoek, omdat het kan helpen inzichten te verkrijgen in de geschiedenis van je eigen familie en de geschiedenis in het algemeen, maar dat je terughoudend moet zijn in welke informatie en in welke vorm je wilt delen met de rest van de familie of in ruimere zin openbaar wilt maken.

Michaël

De scheidslijn tussen goed en kwaad in de oorlog ging soms dwars door een gezin heen.
Ik weet dat er een familie was in het dorp waar ik woonde, waarvan 1 zoon in het verzet 
zat. Hij werd gearresteerd en doodgeschoten door de bezetters.
Zijn broer daarentegen was bij de SS en heeft gevochten aan het Oostfront. 
Die overleefde de oorlog en had later een mooie zaak in witgoed en televisies.

In mijn vroegere werk kwam ik veel verschillende mensen tegen.
Ik heb ooit een man ontmoet die een trauma had overgehouden door zijn ouders.
Hij barstte in huilen uit, toen ik op een keer met hem sprak.
Hij vertelde mij snikkend van ellende dat zijn vader was gesneuveld als officier bij
de SS, toen deze met zijn eenheid een grote aktie uitvoerde in Polen om daar een
Joods Getto uit te roeien. Zijn moeder was gesneuveld bij Den Haag, waar zij
werkte bij de staf van generaal Christiansen. Zij behoorde tot de zogenaamde
"Grijze Muizen".
Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden heb ik hem verteld.
Ik kan me voorstellen. dat zo iemand niet trots is op zijn ouders, maar je hoeft het
niet bekend te maken aan anderen, want het is een afschuwelijke gebeurtenis.

Ik heb ooit iemand ontmoet die afstamde van een der grootste oorlogsmisdadigers
van Nederland. Die vader of grootvader was door het verzet in 1940-1945 gedood.
De man die ik ontmoette was na de oorlog uitgeweken naar Spanje en had daar 
gediend in het leger. Hij liep niet te koop met zijn levensverhaal, maar hij droeg
Spaanse onderscheidingen op zijn kleding, die mij opvielen, toen ik in gesprek kwam.
Na 6 borreltjes liep hij leeg en kreeg ik zijn levensverhaal te horen.
Hij sleepte de gebeurtenissen zijn hele leven mee en dat was voor hem een straf.

Mijn advies aan jou is: je kunt het wel uitzoeken als je nieuwsgierig bent, maar
vertel het niet verder, want het is geen blijde boodschap.

De mensen die ik ontmoet heb zijn inmiddels dood, dus is er geen privacy-excuus.
     

Dag Wytze,

Ik sluit mij volledig aan bij het bericht van Michaël. 

Als kleinkind van grootouders die een bepaalde keuze hebben gemaakt, kan ik niet alleen vanuit onderzoek, maar ook vanuit eigen ervaring beamen dat de samenleving niet alleen uit goed en fout, maar enkel uit grijs bestaat. 

Door te stoppen met je onderzoek of bepaalde personen uitsluiten in je familiegeschiedenis kun je de geschiedenis niet wissen. Waar je wiegje staat, daar heb je geen invloed op. Of je het nu leuk vindt of niet, iedereen is onderdeel van diens familiegeschiedenis. De keuze die een individu maakt is altijd enkel diens verantwoordelijkheid en wat nooit of te nimmer wie dan ook anders dan die persoon op welke manier dan ook aangerekend kan en mag worden.

Als je plezier beleeft aan het onderzoeken van je familiegeschiedenis dan zeg ik, ja natuurlijk doorgaan. Op de momenten dat je in gewetensnood komt, kun je de eerste schrik verwerken door het even te laten voor wat het is en je op een ander deel van de stamboom richten. Later kun je het dan weer oppakken. Uitgebreid nader onderzoek doen naar de achtergrond en levensomstandigheden van de betreffende persoon of personen en de omstandigheden in de tijd dat het zich voordeed kan helpen om het in perspectief te plaatsen. Dit verrijkt je kennis van de geschiedenis in het algemeen en in het bijzonder je familiegeschiedenis.

Mocht je besluiten om door te gaan met je onderzoek dan geef ik ook het advies mee om selectief en uiterst zorgvuldig om te gaan met wat je deelt met wie. 

In mijn fam werd nooit over de oorlog en dat wat er uit voort gevloeid is gesproken. Door mijn onderzoek kwam ik er achter dat een oom van mij die in de slag op de Javazee is omgekomen nog is getrouwd voordat hij daar naartoe ging. Zijn vrouw is in 1943 overleden. Waaraan, waarom? Zat zij in het verzet of juist niet? ik zal het nooit weten. Hier over is in mijn fam, nooit gesproken. Mijn nu nog levende fam wisten dit geen van allen. Ik kan daar tot nu toe niets over vinden. Waarom is daar nooit overgesproken? Ik zou dat heel graag willen weten. Maar als ik er achter zou komen wat er is gebeurd zou ik wel goed voor mezelf bekijken of ik het verder kenbaar zou maken of niet. Maar het verleden wis je niet uit door het niet te willen weten. 

Mijn vader heeft in WOII vanaf juni 1941 tot de bevrijding opgesloten gezeten in verschillende Concentratiekampen. O.a. Neuengamme (bij Hamburg) en Dachau (bij München). Soms heeft hij wel wat verteld maar hij hield de ergste feiten voor ons verborgen, naar wat ik nu na veel onderzoek weet. Bij zo'n onderzoek kom je toch bijzondere dingen tegen. Zo werd mijn vader gearresteerd omdat hij met illegale vlugschriften rond liep, verraden door een buurman, die jaloers was omdat mijn Opa als blokhoofd was benoemd door de bezetter.  Maar mijn Opa had wel een stencilmachine in zijn kelder staan waar die vlugschriften op werden gedrukt. Bij het colporteren wat mijn vader deed met die illegale blaadjes kwam het wel eens tot een vechtpartij met NSB-ers die met hun blad Volk en Vaderland liepen. Dan moest Opa zijn zoon weer eens uit zo'n vechtpartij halen. Het zou wel eens kunnen dat de Duitsers mijn vader wilden ondervragen. En dat zou gevaarlijk zijn voor mijn Opa en z'n activiteiten. Bij zo'n vechtpartij kwam mijn vader de zus van mijn Opa tegen die met Volk en Vaderland liep. Vervolgens is mijn vader gearresteerd en werd afgevoerd naar kamp Schoorl. Deze tante van mijn vader was zelfs zo erg Nazi-georiënteerd dat zij de hele schoonfamilie van haar zoon (Poolse joden) heeft verraden, waarvan er dus niemand is teruggekomen. Haar schoondochter, de link naar die familie, was al overleden door ziekte. Toen ik die geschiedenis ontdekte moest ik wel even slikken. Ik werd kwaad, juist omdat mijn vader zoveel ellende had moet meemaken door toedoen van de verachtelijke nazi's. Maar ik ben het eens met bovengenoemd verhaal van Michaël. Het is geschiedenis en ik vond het verhaal van die tante verschrikkelijk maar was tegelijkertijd trots op mijn Opa en mijn vader. 

Gemotiveerd ben ik door al jullie reacties. als beginnend onderzoeker , zijn mijn stappen  in dit gebied van genealogie nog wankel. Jullie reacties gelezen en opnieuw gezocht in deze mails naar aanknopingspunten . En die waren er. uiteindelijk hebben uw/jullie reacties de doorslag gegeven. Gewoon doorgaan , voorzichtigheid en terughoudendheid  staat  nu boven mijn ‘Klad’onderzoek genoteerd. ik vond mooie dingen , dacht dat de muziek uit mijn familie kwam , maar nee hoor nu correspondeert mijn dochter, ook musicus , met een zoals wij noemen verre oom , beroemd en bekend in de muziek,maar wel van gene zijde, niet uit mijn familie . de moeilijke zaken , waar ik jullie over berichtte horen daar ook bij . Zoals één van jullie opmerkte als je niks zoekt , je vindt ook niks en meer willen weten, niet alleen leuke vondsten , maar ook deze, aan jullie gemeld ,  ga ik mee verder , wel met de nodige terughoudendheid , via de niet zichtbare omweg . en mocht er ooit enige publicatie van deze stamboom hoe dan ook komen, ik houd me aan wat ik van jullie opgestoken heb : uiterst zorgvuldig en een naam niet belasten met ….. was ook mijn bedoeling uiteraard niet  ik was erg geschrokken maar jullie antwoorden hebben mij steun gegeven 

wytze

Ik heb al eens in een stamboom gezien dat bij een 'fout' persoon de overlijdensdatum gelijk was aan de geboortedatum. Alsof die bij de geboorte was overleden. Tja, dat is in mijn ogen dan weer gewoon onjuist. Een soort van 'eigen straatje schoonvegen'. 

Een stamboom floreert alleen en is dan pas correct als elk persoon in de stamboom de juiste geboorte-en overlijdensdatum heeft. Juist in de zin, hetgeen is verkregen uit de BS gegevens etc. 
wel Is bij ‘fout’ sterke terughoudendheid volledig op de plaats indien deze gegevens gedeeld worden