Wellicht voor anderen gesneden koek, maar voor mij een vraagteken: begrijp ik het verschil tussen erkennen en wettigen goed?

Volgens de "Dikke Van Dale" is de betekenis als volgt:

Erkennen:

als wettig, echt, juist aanvaarden 

    een natuurlijk kind erkennen

Wettigen:

wettig maken, geldig verklaren

    een kind wettigen  = een onecht kind door opvolgend huwelijk of door brieven van wettiging de rechten verschaffen van een echt kind

Op zich is bovenstaand mij helder, maar ik wil graag even checken of ik er inderdaad vanuit kan gaan dat op het moment dat een kind erkend wordt door een man hij de daadwerkelijke vader is en op het moment dat een kind door een man wordt gewettigd hij dat dus niet is.

Wie o wie kan dit voor mij bevestigen of verbeteren.

groeten,

Ingrid

Hallo Ingrid,

Dat ligt eraan wat je met daadwerkelijk bedoelt.

Als je bedoelt dat de man dan ook echt de biologische vader is, is het antwoord: nee, daar kun je beslist niet zeker van zijn. Ook niet in geval van erkenning buiten het huwelijk, hoewel het dan méér waarschijnlijk is, lijkt me.

En als een "voorkind" bij het huwelijk gewettigd wordt, wil dat niets zeggen over de vraag of de bruidegom wel of niet de vader is.

Meestal is het achteraf niet meer vast te stellen.

Soms wel. Als je zeker weet dat de vader in Canada zat op het moment dat de conceptie moet plaatsgevonden hebben, weet je dat de latere wettiging alleen een juridische daad was.

[Wat ik bij een familielid heb kunnen vaststellen.}

Wettigen en / of erkennen   Veel over geschreven hier ,en nog een probleem erbij....en wel...met de handschoen trouwen als de man al dan niet elders is door zijn beroep in de toenmalige tijd. De onzekerheids factor is dan toch wel groter...

De meest eenvoudige formulering voor het erkennen van een kind door een man is: het vaderschap voor zijn rekening nemen. De wetgever heeft nooit bewijzen geëist dat die man ook werkelijk de verwekker van het kind was. Wellicht komt u ook nog wel eens een akte tegen uit de vorige eeuw, waarin de moeder haar natuurlijk kind erkende. Het is niet voor te stellen dat een uit de moeder geboren kind door een andere vrouw ter wereld zou zijn gebracht, maar toch eiste de wet erkenning. Het kind werd dan een natuurlijk erkend kind genoemd. Werd het door degenen die het hadden erkend bij de huwelijksvoltrekking of een notariële akte gewettigd dan was het een wettig kind van zijn ouders en kreeg de naam van zijn vader en kon ook aanspraak maken op het voldoen der kosten voor levensonderhoud en op een (deel van de) erfenis als de vader overleed.

Het trouwen met de handschoen had een andere reden. Als iemand buiten Nederland vertoefde en niet even naar hier kon komen om een huwelijk te sluiten, terwijl het wel beider wens was dat dit op korte termijn zou plaatsvinden, dan kon hij een verzoek tot de Koning richten om toestemming bij het huwelijk zijn plaats door een gemachtigde te laten innemen. Die gemachtigde was dan bevoegd het ja-woord namens de ontbrekende partij uit te spreken. De uitspraak van de ambtenaar van de burgelijke stand was dan dat de bruid en de man die een gemachtigde had gezonden door de echt aan elkander waren verbonden. Een praktijkvoorbeeld vindt u in de akten van de gemeente 's-Gravenhage. Max Blokzijl, aan wie later op de Waalsdorpervlakte een doodvonnis is voltrokken, is voor de oorlog ook met machtiging getrouwd. De aanduiding "met de handschoen" kwam door het feit dat aanstaande echtgenoten werden uitgenodigd elkaar de ongeschoeide rechterhand te geven, waarna de ambtenaar vroeg of zij elkander tot echtgenoten namen en na bevestigend antwoord te hebben gekregen de bovengenoemde uitspraak deed. Bij een huwelijk met een gemachtigde hield de bruid de handschoen dan aan.

Brieven van wettiging was weer iets anders. Wanneer uit feiten en omstandigheden duidelijk was dat een man serieuze huwelijksplannen had en die door een onverhoeds overlijden niet kon uitvoeren, kon de bruid, als zij een kind ter wereld bracht (zwangerschap was meestal de reden van het voorgenomen huwelijk), zich tot de Koning richten en brieven van wettiging vragen, die na te zijn verleend haar het recht gaven haar kind als een wettig kind van haar en de man (met wie ze eigenlijk nooit getrouwd was geweest) te presenteren.

Piet Hoogduin

• Vandaag een geboorteakte uit 1836 gezien, waarbij de aangever het kind van een inwonende dienstmeid aangeeft en erkent.
• Deze geboorteakte is voorzien van een uitgebreide kanttekening waaruit blijkt, dat de erkennende vader kort erna met de moeder is getrouwd.
• Op grond van het huwelijk en artikel 330 van het Burgerlijke Wetboek erkent hij nogmaals expliciet  het kind en wettigt het. Daarbij verklaart hij bovendien, dat het niet afkomstig is uit overspel of bloedschande.

Uit Het Nederlandsch burgerlijk regt, naar de volgorde van het ... (1845) ontleen ik het onderstaande, waaraan voorafgaand mijn persoonlijke opmerkingen:

• Er blijkt uit, dat overspelige en uit bloedschande verwekte kinderen (toen) feitelijk niet konden worden erkend of gewettigd.
• Elders lees ik, dat erkenning door de moeder na de geboorteaangifte resp. tijdens de huwelijksverstrekking noodzakelijk is, omdat de geboorteaangifte (vrijwel) altijd buiten haar om is gegaan.  Hoewel wettelijk niet voorgeschreven, doet de ambtenaar van de burgerlijke stand vóór/bij huwelijksverstrekking er goed aan om te vragen of er te erkennen/te wettigen kinderen zijn.

“…Van de wettiqing van natuurlijke kinderen, en van de erkenning van natuurlijke kinderen.

S 8.Van natuurlijke kinderen in het algemeen.

324. Men noemt in het algemeen natuurlijke kinderen diegene, welke verwekt en geboren zijn buiten huwelijk. Men drukt daardoor uit „dat er tusschen hen en hunne ouders alleen natuurlijke en geene burgerlijke betrekkingen bestaan, en onderscheidt dezelve daardoor van de wettige kinderen, die, behalve door natuurlijke, ook door burgerlijke en wettelijke banden aan hunne ouders verbonden zijn (1).

325. De natuurlijke kinderen worden onderscheÎden in natuurlijke kinderen, bepaaldelijk zoo genoemd , en in overspelige en bloedschendige kinderen (2).

Tot de eerste behooren de zoodanige, welke geboren zijn uit ouders, die, op het tijdstip waarop zij verwekt‘ zijn, noch wegens een bestaand huwelijk, noch wegens te naauwe bloedverwantschap verhinderd werden met elkander een wettig huwelijk aan te gaan (3).

De Groot (1) noemt dezelve speelkinderen, in tegenoverstelling van de andere soort, die hij overwonnen kinderen noemt.

326. Overspelige kinderen zijn de zoodanige, die geboren zijn uit ouders, waarvan althans één, op het tijdstip, waarop zij verwekt zijn , met eenen ander’ door het huwelijk verbonden was.

327. Bloedschendige kinderen zijn de zoodanige , wier ouders met elkander door te naauwen graad van bloed verwantschap of zwagerschap verbonden waren , dan dat volgens de wet met elkander mogten trouwen.

328. Bij de beoordeeling der beide soorten van natuurlijke kinderen moet steeds gelet worden op het tijdstip, waarop zij verwekt zijn.

Indien de ouders toen beide vrij waren , zonder door bloedverwantschap of zwagerschap aan elkander verbonden te zijn, zoo is het kind een natuurlijk kind in den engeren zin des woords, al is het ook, dat vóór deszelfs geboorte een dier ouders met een’ ander is in het huwelijk getreden, of dat er eene betrekking van zwagerschap tusschen hen ontstaan is.

Omgekeerd blijft het kind, van welks ouders, toen hetzelve verwekt werd, de een gehuwd was, overspelig kind, al was dat huwelijk ook vóór de geboorte ontbonden.

Intusschen moet men ook hier letten op den korteren en langeren duur der zwangerschap, en bij twijfel zal men steeds geneigd moeten zijn, het kind als natuurlijk kind bepaaldelijk zoo genoemd te beschouwen.

De voorregten, aan hetzelve boven overspelige en bloedschendige kinderen toegekend, wettigen deze gunstige uitlegging, waar geen meerdere grond voor het tegendeel bestaat (2).

329. Ofschoon de natuurlijke kinderen in het algemeen hun aanzijn aan eenen ongeoorloofden omgang te danken hebben, zoo zijn toch de overspelige en bloedschendige kinderen ‘ten allen tijde door de wetgevers met bijzonderen weerzin beschouwd , onidat zij de betrekkingen , door natuur en wet geschapen, meer dan de anderen verstoren.

Ook onze wetgever heeft daarom aan beide soorten van natuurlijke kinderen niet dezelfde regten toegekend, in de veronderstelling van, door zijne gunst aan de vrucht hunner misdaad te onthouden, de ouders op eene gevoelige wijze te straffen.

Wij zullen, in de verdere behandeling van dezen titel, dat onderscheid daarin kunnen opmerken , dat , terwijl de toestand der natuurlijke kinderen, in den engeren zin, als zoodanig door erkenning of wettiging verbeterd kan worden, de overspelige en bloedschendige kinderen daarvan, volgens art. 327 en 338 B. W., zijn uitgesloten.

En terwijl de wet zelve de natuurlijke kinderen, zoo zij erkend zijn , tot de nalatenschap hunner ouders roept, en hun zelfs een wettelijk erfdeel verzekert, zoo verleent zij aan in overspel of in bloedschande verwekte kinderen alleenlijk het noodige levensonderhoud , en zoo hun dit bij het leven van den vader of de moeder reeds mogt zijn verzekerd, zoo hebben zij geene verdere aanspraak hoegenaamd.

330. Natuurlijke kinderen hebben in het oog der wet geene ouders, tenzij zij gewettigd of erkend zijn.

Hier, waar van het vaderschap en van de afstamming der kinderen gehandeld wordt, moeten dus de wettiging en de erkenning nader beschouwd worden, als van groot gewigt voor de betrekkingen tusschen natuurlijke ouders en kinderen.

De wetgever heeft eerst de wettiging behandeld, omdat daardoor de kinderen gelijkgesteld worden met wettige kinderen, waarover in de eerste afdeeling gesproken was, terwijl de toestand van alleen erkende kinderen veel minder gunstig is.

Daar echter in elk geval de erkenning aan de wettiging moet voorafgaan, is mij voor mijn doel eene omzetting dezer onderwerpen meer aannemelijk voorgekomen. De orde, die wij zullen volgen, was ook aangenomen in het Wetboek NAPOLEON (MJ: 1809), ingerigt voor het koningrijk Holland (1)…”

als in een huwelijksakte staat dat de verloofden het kind erkennen en wettigen, is het dan nog onzeker of de vader de achte vader is?

• "Niets is geheel waar en zelfs dat niet" schreef Eduard Douwes Dekker alias Multatuli in één van zijn ideeën uit zijn uitgebreide Ideeënreeks (19e eeuw).
• Dat kun je ook concluderen uit verschillende reacties, die hieraan voorafgaand zijn geplaatst.
• Met wettiging krijgt een kind dezelfde rechten (m.n. erfrecht) als binnen een huwelijk verwekte kinderen en krijgt de familienaam van de mannelijke wettiger (Nederlands?) i.p.v. (oorspronkelijk) van de moeder.
•  Erkenning wil zeggen, dat de mannelijke erkenner het kind beschouwt als zijn natuurlijk kind. Maar zekerheid bestaat slechts na een DNA-test.
•  Er zijn moeders, die na decennia een kind erkennen (meestal rond het huwelijk van dit kind). Ter verduidelijking: Geboorteaangifte geschiedt   meestal door de vader of bij een buitenechtelijk kind door een vroedvrouw resp. arts. Nooit door de moeder/vrouw zelf; zij treedt ook nooit als 1e of 2e getuige op.

Jammer, dan weet ik waar ik aan toen ben, bedankt voor het antwtoord