Bij mijn andere topic over het uitzoeken van stambomen kwamen leuke verhalen naar boven waarom mensen er mee zijn begonnen.

Ik ben nu ook erg nieuwsgierig naar jouw meest indrukwekkende ontdekking.

Bij mij was het dat een tak van de familie die van zeer goede komaf was, als een van de eerste bewoners in frederiksoord terecht kwamen. Dit doordat de man aan de drank was geraakt. Hij was zelf boekhouder, en wilde dus geen land bewerken. Door de doopsgezinde gemeente in haarlem is er een ruime correspondentie geweest met o.a. Frederiksoord, en deze info is dus allemaal bewaard gebleven.

Om dit allemaal dus terug te lezen heeft op mij enorm veel indruk gemaakt.

En ik denk dus dat iedereen zo'n speciaal moment in zijn stamboom heeft zitten.

En ik ben dus erg benieuwd naar jullie verhalen.

Bij mij was het de ontdekking van een franstalige tak in de stamboom van mijn schoonmoeder. Het bleken echter vluchtelingen uit de Valleien van Piedmont te zijn, die tot de groep van de Waldenzen hoorden en daar om geloofsredenen niet meer konden blijven. Ik heb contact gekregen met een genealoog in Amerika die alle Italiaanse notariële akten aan het inventariseren is en langs die weg de familie terug kunnen vervolgen tot begin 1600. Wat me bij mijn Nederlandse voorvaderen niet gelukt is. Op zich was dit een stukje geschiedenis waar ik nog nooit van gehoord had.

Wat verder ook echt indruk op me gemaakt heeft, hoewel misschien wel latent bekend, is een gezin waar jaar in jaar uit een kind geboren wordt dat vrijwel onmiddelijk weer overlijdt. En zo tot 15 keer toe. Dan ga ik me toch afvragen hoe die ouders zich gevoeld moeten hebben.

Wat bij mij nogal veel indruk heeft gemaakt was dat een van mijn voorouders bepaald had, dat haar eigen paard haar ten grave zou brengen en daarna moest worden afgemaakt. Dat schijnt een oud Germaans gebruik te zijn.

Na de begrafenis kreeg het dier de kogel.

Carola, wat een leuk onderwerp.

Ik heb een paar dingen waar ik erg veel plezier aan heb beleefd om uit te zoeken.

In eerste instantie moet ik even kwijt dat ik uit een familie kom waar het merendeel werkzaam was in de agrarische sector. Heel gewone, hardwerkende dagloners met een gepacht klein boerderijtje. Eenvoudige en keurige nette mensen waar niks op aan te merken viel. Niet door de overheid en niet door de Kerk.

Op 21 januari 1781 trouwt Jenneken Groot Enserink met Jan Jimmink in Vorden. Na hun huwelijk vestigen ze zich in Bredevoort, zo'n 35 km. verderop. Dat was niet zonder reden. Want wat was het geval? Jan Jimmink had al 2 kinderen bij de douarière Anna Maria Dorothea van Lintelo tot de Marsch, vrouwe van Hackfort. En zij kon die 2 bastaardkinderen natuurlijk niet bij haar en haar kinderen van wijlen haar man op het kasteel laten wonen, dus moest Jan een vrouw zoeken die samen met hem die kinderen wilde grootbrengen, en het liefst een eind van Vorden af. Dat natuurlijk vanwege eventuele roddels.Die vrouw werd dus Jennken Groot Enserink. Of ze het zelf ook wilde of omdat ze domweg móest is niet duidelijk geworden. Feit is wel dat haar vader afhankelijk was van de familie op Hackfort.

Anna Maria Dorothea regelde, via haar connecties binnen adelijke kringen, een boerderij in Bredevoort. Jenneken en Jan kregen 9 kinderen, allen geboren in Bredevoort. Maar Jan kreeg tijdens zijn huwelijk ook nog een dochter bij de Vrouwe van Hackfort. Van deze 3 bastaardkinderen heb ik van slechts 1  kind een doopaantekening gevonden in het RK ddopboek van Wehl. Op zich vreemd want zowel Jan als Anna Maria Dorothea waren protestant.

De meeste Jimminken in Noord Holland stammen af van Willem Jimmink, de zoon van Jan en Anna Maria Dorothea en opgevoed door Jenneken Groot Enserink.Over deze geschiedenis is in meerdere boeken geschreven door dhr. Pieter Dekker.

Ook veel onderzoekplezier heb ik beleefd aan Christina Groot Enzerink, geboren op 27 januari 1795 in Vorden. Ze raakt ongehuwd zwanger en krijgt een tweeling - Jan Willem en Gerritje. Gerritje overlijdt als ze 11 is. Jan Willem komt uiteindelijk terecht in Utrecht, Tiel en weer in Utrecht. Hij is meestal werkzaam in de horeca: kastelein en sociëteithouder. Van de 10 kinderen die hij samen met zijn vrouw krijgt worden er maar 5 volwassen. Maar stuk voor stuk worden het bijzondere mensen. Zijn oudste zoon wordt dominee in o.a. Leeuwarden en Leiden. Zijn kleinzoon wordt burgemeester in Maasland en is daardoor de enige Groot Enzerink met een straatnaambord!

Maarten 't Hart heeft in zijn boek "de Droomkoningin" de hoofdpersoon Angela Groot Enzerink genoemd, omdat hij het zo'n mooie achternaam vond en omdat hij stiekum verliefd was op de dochter van deze burgemeester, toen ze nog samen op school zaten.

Wonderlijk dat het nageslacht van een ongehuwd dienstmeisje terecht komt in beroepen waar maatschappelijk tegenop werd gezien, terwijl de rest van de familie, keurig getrouwd, alles volgens de regeltjes, geen tree hogerop komt op de ladder.

Van recenter datum is de geschiedenis van mijn outante Betje. Ze was de zus van mijn opa en kwam iedere zomer minstens 6 weken bij ons op de boerderij logeren, toen ze op leeftijd was.Werkelijk een schat van een mens. Ze woonde in Amsterdam, waar ze was terecht gekomen als jonge meid op zoek naar werk en avontuur. Daar vond ze de liefde van haar leven - Dirk Schallies, zanger en marktkoopman.

Ze is maar een paar jaar getrouwd geweest en gescheiden want hij ging vreemd. Ik ontdekte dat hun jongste kind geboren is, precies 9 maanden na de inschrijving in het echtscheidingsregister.....In haar eentje heeft ze 3 kinderen groot gebracht, in een tijd waarin Bijstandsuitkering en dat soort zaken er nog niet waren. Natuurlijk hebben haar broers haar geholpen waar ze konden, maar Amsterdam ligt nu bepaald niet naast de deur. Ik wist wel een paar dingen over haar leven voor ik begon met mijn onderzoek naar de familie, maar nu ik haar zoveel beter heb leren kennen kreeg ze een heel speciaal plekje.

Vorig jaar ben ik naar Amsterdam geweest, naar de begraafplaats waar ze was begraven. Tot mijn ontzetting kwam ik erachter dat ze al na10 jaar was geruimd, kennelijk een doodgewone zaak in Amsterdam. Geen grafsteen, gewoon helemaal niks was er meer. En dat terwijl hier in Vorden háár overgrootvader nog gewoon in zijn graf ligt.

Wilma

jeetje dat zijn 3 wel heel indrukwekkende verhalen.

Om kippenvel van te krijgen.

Hallo Carola,

Dat zijn nu echte leuke onderwerpen dat je de laatste dagen hebt aangesneden. Lees ze met plezier, en soms moet ik toch wel stiekem lachen.

mvg, Masje II

Goh wat een heerlijk onderwerp! Ik hoop dat er nog vele verhalen komen.

Wat mijn opgevallen is in de familie (waar we nu hartelijk om kunnen lachen, maar wat in deze tijd niet echt zou kunnen) is dat er erg veel echtparen al familie van elkaar waren voor ze gingen trouwen. Neven met nichten etc.

Ik heet bijvoorbeeld wel Wolf, maar er komen zoveel van Gelders door de stamboom wandelen dat ik waarschijnlijk meer van Gelder genen heb dan Wolf genen.

Ook kwam ik er achter dat Abraham Aron Cohen en zijn vrouw Clara Abraham 5x mijn voorouders zijn.

Als ik nu van iemand een vrouw vind met een naam die ik niet ken begin ik al te twijfelen of het wel klopt

.

Wat ik ook geweldig vind is dat er zoveel verhalen zijn geschreven over mijn voorouders. Dankzij mede forumlid Rob Verouden heb ik nu een aardig beeld van mijn voorouders.

Bij wat Miriam schrijft over al die overleden kinderen, moest ik meteen denken aan het treurige verhaal van (zeer, zeer ver) familielid Adrianus Avé (1812 Tholen-1869 Tholen). Op 30 december 1840 trouwde hij in Ophemert met Katharina Maria van Zuiligen (1822 Ophemert-na 1869). Na het huwelijk vestigt het paar zich via Rotterdam in Tholen. En dan begint de ellende:

doodgeboren zoon Avé, 5 juli 1845 Rotterdam

doodgeboren zoon Avé, 30 oktober 1847 Tholen

doodgeboren dochter Avé, 7 augustus 1848 Tholen

doodgeboren zoon Avé, 8 oktober 1849 Tholen
doodgeboren zoon Avé, 5 oktober 1851 Tholen

doodgeboren zoon Avé, 10 juli 1854 Tholen
doodgeboren dochter Avé, 25 juli 1855 Tholen
doodgeboren zoon Avé, 26 januari 1857 Tholen
doodgeboren zoon Avé, 12 november 1857 Tholen
doodgeboren zoon Avé, 19 april 1859 Tholen
Jacoba Alida Pieternella Avé, geb 4 oktober 1860 Tholen, overleden op Eerste Kerstdag 1860 Tholen
doodgeboren zoon Avé, 3 september 1863 Tholen...

Zes jaar later, in 1869, sterft Adrianus. Zijn weduwe blijft, voorzover ik totnutoe weet, alleen achter...

Doordat ik al 43 jaren met stambomen bezig ben, ben ik best wel gehard geraakt door het soort triestheid dat je kunt tegenkomen. Maar bij dit lijstje springen, elke keer weer, de tranen me in de ogen.

Frits Stoffels

De meest indrukwekkende ontdekking in een stamboom? Niet de mijne.

De ontdekking van een SS-er die aan het Oostfront voor de Führer was gevallen. Hij kwam uit een familie waarin men fantaseerde over een Joodse afstamming.

Denk niet, dat dat gegeven in de fraaie stamboom zal worden vermeld.

Hoi Carola,

Dit soort berichtjes vind ik een leuke aanwinst voor dit forum!!

Beetje achtergrond informatie is altijd leuk, hou er zelf erg van!!!!!

Ik heb niet van die hele bijzondere ontdekkingen hoor. Wel een broertje gevonden van mijn oma waar geen van de kinderen wat van af wist.(vrij jong overleden ook)

En nu blijkt dat de voorouders van mijn vader en die van mijn moeder uit de zelfde plaats komen!

Mijn vader komt oorspronkelijk uit Ellecom en mijn moeder uit Eibergen dus vond dat op zich wel heel grappig!

Groetjes Jorina

Dit

http://www.zonnelied.net/dankaart_jacobus_937.html

was voor mij een trieste vonst.

Zes dagen na dit bericht in het politieblad in 1893 was Jacobus dood.

Oopsie hier ging iets niet helemaal goed zie ik, excuses hiervoor

Hallo Carola.

Leuke onderwerpen van je de laatste dagen en leuke reacties.

Weer eens wat anders dan al dat gekibbel.

Heb zelf ook eens zo,n soort bericht geplaatst.Ook hierop veel reacties gehad.

Tijdens het surfen kom je vaak stambomen tegen met enkele duizenden namen,en een tal van takken.

Echter ontbreekt het hier aan de vaak interessante info omtrent hun eigen familienaam.

Ik zelf vind het bijzonder interssant om zoveel mogelijk van mijn eigen familie naam te weten te komen,zoals oude foto's,documenten e.d..

Nou was ik benieuwd wat voor de meeste onderzoekers die hier regelmatig op de site komen het belangrijkste is.

1:zoveel mogelijk namen en takken verzamelen of 2:zoveel mogelijk omtrent je eigen familie naam(en/of partner).

Rigo

rigo kruyzen | 24 jul 2008 | 17:12

Je moet maar eens terug kijken in het archief op datum.

Van mij mogen er gerust nog meer van dergelijke onderwerpen volgen.

Veel succes.

Grtjs rigo

Waar ik van onder de indruk was, is om de handtekening te zien van mijn vader, grootvader en overgrootvader op de aktes van geboorte, huwelijk e.d.

Ze schreven hun naam bijna hetzelfde, rillingen kreeg ik daarvan. Opa en overgrootvader heb ik nooit gekend en mijn vader maar 16 jaar maar lees je hun naam, dan zijn ze even heel tastbaar bij je.

Ja dat vind ik ook altijd fijn om te zien, die handtekeningen. Heb je toch iets tastbaars; trouwens op een gegeven moment zijn er die de schrijfkunst niet machtig zijn en zie je een kruisje.

Mijn ontdekking was dat mijn bedovergrootvader in 1918 was verdronken. Over zulke zaken werd vroeger niet gesproken want in de familie wist men dit niet. Die wisten alleen van een noodlottig ongeval, maar wat dat nou was?

Daar kwam ik achter in de archieven en wel door een tip van die medewerker. Die tipte om eens in de kranten te kijken op microfilm EN jawel, ene J.K. die vermist was, opgehaald uit het Hoendiep te Hoogkerk. Vermoedelijk door de duisternis bevangen, staat er op zijn overlijdensakte.

Dat jaar kwam de Spaanse griep. Het hoe en waarom zal altijd een raadsel blijven.

Groeten van Ben

Ook ik kwam een dergelijke tragiek als in het verhaal van Frits tegen bij Casper Hillebrand en zijn vrouw Johanna Stolk die in 1883 met elkaar trouwden in Rotterdam. Uit dit huwelijk kwamen 16 kinderen, onnodig te vertellen dat het er elk jaar een was. Van deze 16 hebben er slechts 3 de huwbare leeftijd bereikt en de andere 13 zijn niet ouder dan 8 jaar geworden. Ook hier in zes opeenvolgende jaren een dood geboren kind. Als laatste kwam er een drieling. Maar dat bleek ook voor Johanna het einde van alles. Vanaf haar huwelijk is ze alleen maar in verwachting geweest tot haar dood.

Voor mij is de stamboom natrekken niet een statistische zaak van zoveel mogelijk namen en datums, maar vooral ook de personen er achter met hun omstandigheden. Het is erg moeilijk om je te kunnen verplaatsen in de armoede, verdriet en het dagelijkse overleven. Toch een goede uitdrukking van de emotie er achter legde Johannes Hendrikus Koevoets uit Zierikzee in een rouwadvertentie in de Zierikzeesche Nieuwsbode vast, toen zijn vrouw Catharina Hillebrand in 1873 overleed als volgt:

'Nog treurende over het verlies van mijnen Zoon, overleden in den ouderdom van 11 jaren, op den 8 December ll., trof mij heden de gevoeligste slag mijns levens. Mijn geliefde Echtgenoote Catharina Hillebrand, vond ik bij het ontwaken heden morgen dood aan mijne zijde; zij bereikte den ouderdom van 39 jaren; hare ziekelijke omstandigheden sinds hare bevalling op den 20 November ll., alsook eene zware ziekte dien ik zelfs trof, doet mij en mijne zeven nog jeugdige kinderen haar wanhopig nastaren.

Een ieder zal beseffen hoe edelmoedig het is, bij zulke treffende omstandigheden als deze, hulp te zien aanbieden, en ook daarom mag ik niet nalaten om melding te maken, van de Echtgenooten Frans van Aken en diens vrouw Maria Weszel die uit vrije beweging op zich namen voor de verpleging van het kraamkind, nu jongst geboren, verder te zorgen.'  

We zien hier dat de laatste bevalling Catharina fataal is geworden. Het kind werd opgenomen door een familie en ik heb hier verder niets meer van terug gevonden. Maar deze hebben hiermee wel iets goeds gedaan en daar hebben we het nu anno 2009 nog over!!

Met vriendelijke groet,

Wim

Hallo Wim,

Dit kind van Johannes Hendrikus Koevoets en Catharina Hillebrands heette Hendrika en is getrouwd op 18-jarige leeftijd. Zie de info van Zeeuwen gezocht:

Geborene op donderdag 20 november 1873 Zierikzee

Aktedatum : 21-11-1873, aktenummer (number) : 257
Geboren te (born in) : Zierikzee, op (on) 20-11-1873
Hendrika Koevoets
Dochter van :
VADER (father) : Johannes Hendrikus Koevoets
MOEDER (mother) : Catharina Hillebrand

Hendrika Koevoets

Bruid op maandag 24 oktober 1892 Zierikzee

Gemeente : Zierikzee
Aktenummer (number) : 36
Aktedatum (date) : 24-10-1892
BRUIDEGOM : Johannes Cornelis Janse
Leeftijd (age) : 33 jaar
Geboortedatum (date of birth) : 21-05-1859
Geboorteplaats (place of birth) : Dordrecht
Beroep (occupation) : Schoenmaker
BRUID : Hendrika Koevoets
Leeftijd (age) : 18 jaar
Geboortedatum (date of birth) : 20-11-1873
Geboorteplaats (place of birth) : Zierikzee
Beroep (occupation) : Particuliere
VADER BRUIDEGOM (father bridegroom) : Anthonij Adriaan Janse
Beroep (occupation) : Koekbakker
MOEDER BRUIDEGOM (mother bridegroom) : Kornelia Geers
Beroep (occupation) : Zonder
VADER BRUID (father bride) : Johannes Hendrikus Koevoets
Beroep (occupation) : Bezemmaker
MOEDER BRUID (mother bride) : Catharina Hillebrand

Bedankt Mirjam, Kan ik weer aanvullen.

Met vriendelijke groet,

Wim