Leuk, al die verhalen, soms komen bij het zoeken naar gegevens dingen naar voren!

Mijn opa, Georg Heins, was als 6 jarig jochie  op 4 februari 1892 door Cornelis Geel van de straat gehaald in Amsterdam. Cornelis Geel, die later de Marthastichting heeft opgericht in Alphen aan de Rijn.

Verder wisten wij niet veel van mijn opa, de vader van mijn moeder. Vorig jaar ben ik gaan zoeken, mede omdat Genver de aktes op internet heeft staan en ik niet zo mobiel ben. Steeds een generatie terug tot de allereerste Heins in Nederland. Deze eerste Georg Heins kwam oorspronkelijk uit Duitsland en was suikerbakker. In de gehele lijn van onze familie is er altijd een Georg geweest!

Mijn opa had een zus waar hij heel lang niet van wist, zijn moeder had nog een broer.

Deze moeder, Mietje en haar broer Jacob werden heel jong wees, resp. 5 en 3 jaar oud en op 18 augustus 1853 worden deze twee weesjes opgenomen in het Evangelisch Luthers Weeshuis in Amsterdam.

Jacob was ik later kwijt, maar met hulp heb ik hem gelukkig weer terug gevonden, hij was naar Den Haag verhuisd en daar uiteindelijk ook gehuwd. Twee zonen heeft hij gekregen, de oudste zoon heeft Jacob naar zijn eigen vader, Georg, vernoemd. Die hij nauwelijks gekend heeft.

En dan. Dan overlijdt de vrouw van Jacob, zijn kinderen zijn dan zes en vier jaar.

Als ik in Den Haag zijn gezinskaart opzoek, geloof ik in eerste instantie niet wat daar staat: Jacob moet zijn kinderen naar het weeshuis brengen! Geloof me, ik schrok enorm, de geschiedenis herhaalde zich.

Wat moet Jacob gedacht hebben toen hij zijn twee kleintjes naar het weeshuis bracht? Wat een verdriet zal hij gehad hebben. En ik ook, ik voelde het verdriet toen ik die gezinskaart las en kon mijn ogen echt ternauwenood droog houden.

Gelukkig loopt het goed af, Jacob hertrouwt twee jaar later en de kinderen worden weer uit het weeshuis gehaald.

Hoe kun je soms verdriet beschrijven?

Mijn opa heeft een goed leven gehad, maar hij wist niet dat hij een oom Jacob had! Een oom Jacob die een zoon had, slechts zeven maanden jonger dan mijn opa en die zoon heette ook Georg!!

Na de Marthastichting is opa voor zijn militie opgekomen, en in 1911 gehuwd. Zeven prachtige kinderen gekregen.

Al deze gegevens heb ik bewerkt tot een prachtig boek, want wat is er veel boven tafel gekomen via aller-lei informatie, ook van mensen via internet. En via de familie veel foto's, documenten etc.

Al met al is het een geweldige ervaring om zoveel informatie overal te kunnen vinden.

Voor iedereen: veel zoekplezier en voor allemaal door blijven gaan! Het is absoluut de moeite waard.

Elise Oranje

mijn meest indrukwekkende ontdekking in mijn staqmboom is het feit dat als mij gevraagd werd of Wolf met een of twee f geschreven wordt, ik altijd zei dat ik een Hollandse Wolf ben en dusmet één f.

Bij mijn stamboomonderzoek blijkt dat ik afstam van Gerrit de Wolf uit Molbergen,Munsterland, Duitsland.

wel is hij een Wolf met één f .

Jan de Wolf | gisteren | 09:57

De link werkt inderdaad niet goed, maar dat doet niets af aan het feit dat Jan de Wolf verrast was door de schrijfwijze van de naam van zijn Duitse voorvader. De verklaring is dat de Oud Hoog Duitse schrijfwijze met een enkele 'f' was en de naam conservatief geschreven bleef. Een vergelijkbaar verschijnsel trof ik aan bij Engelse voorouders van mijn vrouw wier naam mid-achttiende eeuw werd geschreven als 'Hake', een naam die de negentiende eeuw in Nederland in ging als 'Haak' , terwijl de uitspraak van de 'a' in het Engels al tweehonderd jaar 'ee' was. In dit geval hield men dus vast aan een conservatieve uitspraak.

Dat zijn inderdaad leuke dingen.

Jan, de groetjes van Frans 

Frans Diederik | gisteren | 18:4
5

Ik ben van Joodse afkomst. In Amsterdam waren tot de oorlog 2 groepen Joden: Ashkenazische (Hoogduitse) Joden en Sefardische (of Portugese) Joden. Ik heb voorouders in beide takken. Vooral in de Sefardische tak heb ik geweldige ontdekkingen gedaan. Ik noem er een aantal.

Tak Delgado:

Waarschijnlijk oorspronkelijk uit Spanje, maar ik heb ze weten te traceren tot omstreeks 1520 in Portimao, Portugal. Een broer van mijn voorvader was een bekende Portugees-joodse dichter: Joao Pinto Delgado. 3 generaties, waaronder Joao, mijn voorvader Diego en hun vader en grootvader vluchtten vanwege de inquisitie naar Rouen in Frankrijk, waar de vader van Joao en Diego een leidende rol had in de Joodse gemeenschap van Rouen. Echter, in Rouen werden ze nog steeds lastig gevallen door de Portugese inquisitie, dus vluchtten ze verder noordwaards naar Antwerpen. Vlak voordat Antwerpen ten tijde van de 80-jarige oorlog door de Spanjaarden werd ingenomen (waar Joden, net als in Portugal zwaar vervolgd werden) vluchtten ze wederom verder. Vader, grootvader en 2 zonen naar Amsterdam, mijn voorvader Diego naar Hamburg, waar hij Rabbijn werd en waar tenminste 1 zoon kreeg : Menashe Hezekia. Diego overleed echter toen de zoon Menashe nog jong was, waarna Menashe verder bij zijn familie in Amsterdam is opgevoed. Een nazaat van deze Delgado's (broer van mijn voorouder) dreef handel met Gibraltar en Tunis schopte het later tot poorter van de stad Amsterdam. Van hem vond ik niet alleen zijn testament maar ook een uitgebreide boedelbeschrijving, waaruit bleek, dat hij zeer vermogend was.

Tak De Casseres:

Deze tak heb ik terug getraceerd tot Jacob de Casseres, geboren 1648 in Brazilie, vermoedelijk zoon van Abraham de Casseres. Veel Portugese Joden zijn voor de inquisitie naar Brazilie gevlucht. Weliswaar een Portugese kolonie, maar de controle was toch veel lastiger dan in Portugal, want de afstand was natuurlijk groot. Toch moesten ze nog steeds stiekem hun geloof belijden, totdat de Nederlanders in 1630 het Noord-Oosten van Brazilie op de Portugezen veroverden. In Nederland was godsdienstvrijheid, dus de Joden konden nu uit de kast komen. Helaas voor hen werden de Nederlanders in 1654 weer verdreven uit Brazilie en veel Joden vluchtten met de Nederlandse troepen mee naar Curacao, Nieuw Amsterdam en Amsterdam, zo ook mijn voorouders Jacob en Abraham de Casseres. In het enige papieren document, dat de Joden mee namen naar Amsterdam, het notulenboek van 1 van de 2 synachogen van Recife staat Abraham de Casseres diverse keren als lid vermeld. Een nazaat van Jacob de Casseres, Abraham de Casseres (en dus verre oom van mij) is een bekende Amsterdams Joodse componist. Een andere Samuel de Casseres (of hoe die precies verwand is, weet ik nog niet) was getrouwd met de halfzus van Baruch Spinoza. Over Spinoza gesproken: 3 van de (als ik me goed herinner) 12 leden van de Joodse rechtbank die Spinoza verbannen hebben, waren vermoedelijk directe voorouders van mij.

Tak Belinfante:

Deze tak heb ik terug gevonden tot omstreeks 1526, Lissabon. In dat jaar vond een bloedbad plaats onder Joden in Lissabon (daar ook wel Nieuw-Christenen of Marranos genoemd). Een zekere Joseph Cohen Belinfante vlucht rond diezelfde tijd naar Turkije, waar de familie 3 generaties verblijft. Na 3 generaties vertrekken ze naar Spalato (Split, in het tegenwoordige Kroatie). Weer 3 generaties later gaat de familie naar Belgrado. Wanneer weer een aantal generaties later Belgrado door de Oostenrijkers ingenomen wordt (waarna de Oostenrijkers een bloedbad aanrichten onder Joodse gemeenschap daar) vlucht de familie Belinfante naar Amsterdam.

Tak De Castro

De meest indrukwekkende ontdekking ligt misschien wel in deze tak. Tijdens mijn onderzoek naar de familie de Casseres las ik een boek over Joden tijdens de Nederlandse overheersing in Brazilie. Daarin werd een heel hoofdstuk gewijd aan een zekere Isaac de Castro, Joodse martelaar, de enige "Braziliaanse" die vanwege zijn geloofsovertuiging levend op de brandstapel in Lissabon eindigde. (De doodstraf was voor Joden niet bijzonder, wel de manier van uitvoering.) Toen ik las, dat Isaac ook wel Isaac de Castro de Tartas de Pas genoemd werd, werd mijn interesse enorm aangewakkerd. Mijn eigen tak "De Castro" had ik al terug getraceerd tot een zekere Jacob de Castro, geboren in Tartas, moeder Benvenida de Paz... Opvallende combinatie van namen dus... Zou Isaac familie zijn? Een directe voorvader kon het niet zijn, want Isaac had geen kinderen. Maar zou het een broer kunnen zijn van Jacob? Lange tijd had ik het bewijs niet kunnen vinden. In de primaire bronnen (DTB, etc) was het niet terug te vinden. Echter, toen ik in het Stadsarchief van Amsterdam aan het snuffelen was in een familiearchief van de familie Da Costa, vond ik bij stom toeval een uitgewerkte stamboom van de familie De Castro. Opgetekend rond 1800, maar de stamboom leidde terug tot de vader van Jacob de Castro: Abraham de Castro. Naast Jacob stonden op deze stamboom nog 2 broers vermeld: David (een bekende drukker in Amsterdam) en: Isaac. Bij Isaac stond een bijzondere vermelding in het Portugees: "Door de inquisitie verbrand in Lissabon" met een (weliswaar incorrect) jaartal. Yes!!!! Het geeft een enorme kik om zoiets te vinden.

Tak Delgado

Nog een laatste verhaal van recentere datum. Dit verhaal is eigenlijk de aanleiding geweest om met Genealogie te beginnen. Zo'n 20 jaar geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, heb ik mijn 2 oudtantes (zussen van mijn oma) diverse keren geinterviewd. (Daar ben ik ontzettend blij om, want inmiddels leven zij niet meer.) 1 van mijn tantes vertelde het volgende verhaal over haar grootmoeder, Hanna Delgado en diens vader Jacob Delgado. Jacob zou halverwege de 19de eeuw zijn familie in de steek hebben gelaten en met zijn dienstmeisje naar Engeland zijn gegaan. Mijn oudtante noemde Cornwell, maar dat wist ze niet zeker meer. Hij zou jaren later vanuit Londen een erfenis hebben nagelaten aan Hanna, die Hanna vervolgens afsloeg, omdat ze niets meer met haar vader te maken wilde hebben. Tot zover het familieverhaal. Ruim 15 jaar heb ik dit verhaal laten liggen. Toen mijn oudtante al jaren geleden was overleden, heb ik de genealogie weer opgepakt. Stukje bij beetje vond ik puzzelstukjes, die pasten in dit verhaal. Als eerste een huwelijkse bijlage bij het huwelijk van Hanna Delgado uit 1840. Daarin werd vermeld, dat de vader enkele jaren daarvoor met onbekende bestemming was vertrokken. 2 jaar later vond ik een overlijden van een zekere Jacob Delgado in Mile End (nu Londen) in 1867. Ik heb geboortes en huwelijken ook nagezocht, maar getrouwd was hij niet in Engeland en hij had daar ook geen kinderen. (Dus Hanna en haar broer waren de enige erfgenamen, als dit dezelfde Jacob Delgado betrof.) Er was wel een probleem met dit overlijden. Het geboortejaar was 7 jaar te laat. Niet onmogelijk natuurlijk, maar toch... Twijfel. Korte tijd later vond ik, jawel, in de census van 1842 van Penzance (Cornwall (!)) een zekere Jacob Delgado. Geboortejaar kwam overeen met het overlijden in Londen, dus 7 jaar verkeerd. Twijfel bleef. Tenslotte vond ik nog een jaar later in de census van Londen van 1852 dezelfde Jacob Delgado, met foutieve geboortejaar, maar met vermelding van de geboorteplaats: Amsterdam. Nu kan het niet meer missen, want in die tijd waren er slechts enkele Jacob Delgado's in Amsterdam, allemaal op 1 na begraven in Amsterdam. Bingo! Helaas heb ik niet kunnen vinden wat er gebeurd is met de erfenis. Ik heb in Londen nagezocht of er een testament is, maar dat is er niet. In het National Archive in Londen heb ik zelfs nog gezocht in een index van afgehandelde erfenissen waarvoor geen testament was. Helaas. Momenteel ben ik bezig met een zoektocht in de notariele archieven van Amsterdam om te zien of daar nog iets te vinden is. Maar aangezien ik geen notaris weet, is het zoeken naar een speld in een hooiberg. Nou ja, wie weet. Ik vond het al heel indrukwekkend, dat ik dit familieverhaal van ruim 150 jaar geleden in ieder geval ten dele heb kunnen bevestigen.

Nou ja, veel te lang verhaal. Het is een verslavende hobby. Als je 1 vraag op weet te lossen, komen er standaard 3 voor terug. Vind je 1 indrukwekkend verhaal, dan geeft dat zo'n kick en wil je nog meer vinden. Tsja...

Frank Visser

wat leuk, al die bijzondere verhalen.

Mijn grootste verrassing kwam via een brief die geschreven werd door een (half)broer van mijn oma van moederskant, Bartholomeus Kool, later Bartholomeus Wahle genoemd, nadat hij ge-echt was door mijn overgrootvader.

Hierin vertelt hij, dat hij is opgegroeid bij zijn grootouders, mijn betovergrootouders dus. Dit waren Bartholomeus Kool en Maria Theodora Savelcouls. Hij beschrijft de plaats van het café dat zij beheerden. Tot mijn verbazing was dat de plek waar ik op dat moment zat: het huis waar ik woon. Hij vertelt ook, wie alle hem bekende kopers van het café waren, na het overlijden van zijn grootouders. De laatste uit dat rijtje is degene van wie mijn schoonvader het heeft gekocht in 1943. Die koopakte heb ik nog. Ik heb ook alle voorgaande eigenaren kunnen natrekken via de drankvergunningen. Helaas gaan die maar terug tot 1880, zodat ik geen drankvergunning heb van mijn betovergrootouders, want het café werd verkocht in 1881.

Ik ken het huis en café goed van binnen. Mijn man en ik hebben er ook onze verloving gevierd.

Toen mijn man en ik trouwden, is het oude café afgebroken en zijn er een nieuw café en twee woonhuizen gebouwd. Ik was toen natuurlijk heel blij met mijn mooie nieuwe huis,maar heb nu spijt, dat ik geen mooie foto's heb genomen.

Of ik het onder de noemer indrukwekkende ontdekking moet scharen weet ik niet, maar het is zeker mijn meest aangrijpende ontdekking geweest. Het is zo'n zelfde soort verhaal als dat van Frits en Wim, alleen was er bij dit gezin geen doodgeborene bij.

Omdat de feiten voor zichzelf spreken,en er gewoonweg geen woorden voor te vinden zijn volgt hieronder niets anders dan een stukje uit mijn kwartierstaat.

86. Huijbert van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 11-4-1802, schipper, schippersknecht, overl. Koudekerk (ZH) 19-9-1846, tr. Aarlanderveen 21-5-1826

87. Margje Brak, geb. Alphen 29-3-1806, overl. Koudekerk (ZH) 10-12-1877, zij tr. (2) Koudekerk (ZH) 25-12-1847 Marcelis van der Bie, geb. Koudekerk (ZH) 10-11-1804, timmermansknecht, overl. Koudekerk (ZH) 24-6-1874, zn. van Cornelis van der Bie en Maria van Bemmel.

Uit dit huwelijk:

1. Cornelis van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 23-9-1826, overl. Koudekerk (ZH) 8-4-1827.
2. Cornelis van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 6-10-1827, overl. Koudekerk (ZH) 26-10-1827.
3. Geertrui van der Visch, zie 43.
4. Cornelis van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 18-12-1829, overl. Koudekerk (ZH) 20-1-1830.
5. Cornelis van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 16-2-1831, overl. Koudekerk (ZH) 9-4-1831.
6. Antje van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 1-11-1832, overl. Koudekerk (ZH) 6-2-1833
7. Pietje van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 29-9-1833, overl Koudekerk (ZH) 20-1-1834
8. Pietje van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 2-2-1835, overl. Koudekerk (ZH) 10-3-1835.
9. Cornelis van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 20-2-1836, overl. Koudekerk (ZH) 23-4-1836.
10. Cornelis van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 6-2-1837, overl. Koudekerk (ZH) 6-6-1837.
11. Cornelis van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 21-8-1838, overl. Koudekerk (ZH) 31-12-1838.
12. Cornelis van der Vis, geb. Koudekerk (ZH) 21-8-1840, overl. Koudekerk (ZH) 16-10-1840.
13. Antonia van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 28-8-1841, overl. Koudekerk (ZH) 16-9-1841.
14. Cornelis van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 2-10-1842, overl. Koudekerk (ZH) 15-2-1843.
15. Anthonia van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 25-2-1844, overl. Koudekerk (ZH) 13-5-1844.
16. Cornelis van der Visch, geb. Koudekerk (ZH) 15-2-1846, overl. Koudekerk (ZH) 15-4-1846.

@ Lida

Foto's zijn misschien nog te krijgen via de beeldbank van het plaatselijk gemeente archief, of via een oproep (bijv. op het forum). Bijzonder verhaal.

Mijn "indrukwekkendste" ontdekkingen:
1. Mijn betovergrootvader van moeders kant kreeg een Militaire Willemsorde kreeg voor zijn handelen bij het beleg van Antwerpen in 1830.
Via een nicht van mijn moeder kreeg ik zijn dagboek in handen, waarin hij zijn jeugd in het Ginneken

beschreef. Maar ook dat hij in 1833 naar Indië ging, omdat hij hier in Holland als militair hooguit sergeantje

zou worden. "Ik kom terug als majoor" had hij zijn vader beloofd.
En inderdaad kwam hij als majoor in 1849 met verlof naar Nederland met zijn vrouw en een "slavin"!

Ik citeer: "... en kwamen omstreeks 5 uur in het Ginneken aan. De slavin die wy hadden mede genomen en gekleed als een gouvernante, zat voor en ging er het eerst uit. Mama en Cato (myne stiefzuster) stoven naar buiten, omhelsden haar in 't idee dat zy mijne vrouw was en wy proesten het uit in lachen. Afin, alles kwam terecht. Zy konden zich maar niet verbeelden dat zy eene slavin was en Heidensch geloof had".

In het bevolkingsregister van Breda 1850 - 1859 deel 4 staat hij ingeschreven met zijn vrouw en "dienstbode" Lima, geboren 1810 te Sourabaya.
Ook staat ze in het dienstbodenregister met als godsdienst "Maleyer" met een vraagteken erachter.

2. Volgens mijn moeder was mijn opa overleden aan een hartaanval, toen hij eind van de oorlog als reserve

kapitein bij de Limburgse stoottroepers richting Duitsland ging. Ze vertelde dat militaiten kwamen vertellen

dat hij was overleden. "... en we mochten hem niet meer zien".
Dit vond ik echter op http://www.stoottroepers.nl/algdagb-2x.html
"Noot 2:
De twee gesneuvelden bij Jan's indiensttreding op 23 november 1944, waren de Stoters Martens en Van

Hees van de 2de Compagnie, 2de Bataljon Limburg. De Stoter Segers sneuvelde een dag eerder en

Kapitein Derks een dag later. Beiden ook door granaatvuur op Sittard."
De overlijdensdatum en -plaats van mijn opa Derks waren 24 november 1944 te Sittard!
Nu snap ik waarom ze hem niet meer mochten zien. Mijn moeder heeft dit nooit geweten.

3. Mijn opa Willem de Swart was hertrouwd in Rotterdam. Sinds kort zijn de gezinskaarten uit Rotterdam in te zien. En kwam ik tot de ontdekking, dat mijn vader nog een halfzuster en twee halfbroers had. Daar is

nooit over gesproken, dus vraag ik mij af of mijn vader dat ooit geweten heeft.

Al eerder vertelde ik hier hoe ontroerd ik was bij het zoeken naar informatie over mijn opa van moeders kant, Georg Heins.

Eerder had ik de stamboom van vaders kant uitgezocht: Wensvoort. Het meeste was in het archief van Schiedam te vinden. Nadat ik, het is niet zo'n grote boom, het meeste gevonden had, liep ik even het stadje in en kwam terecht op het Willemshofje, een nieuw stukje Schiedam. Grappig, dacht ik, hoe zouden ze aan die naam komen? Terug in het archief bladerde ik het Stratenboek van Schiedam door en kwam tot de verrassende ontdekking dat daarin vermeld stond "Dat Willem Wensvoort nooit had kunnen vermoeden toen hij in 1873 het hofje bouwde, zijn naam heden ten dage nog steeds bestaat".

Wat? Het blijkt nu dat een van mijn voorvader in 1873 in het hartje (toen) van Schiedam een stukje grond had gekocht en daar 22 huisjes op bouwde, samen met zijn schoonzoon Frank van der Velden. De zoon van deze Willem Wensvoort, Willem, en zijn kleinzoon, Willem van der Velden, legde de eerste steen, en zo is het Willemhofje ontstaan. Het heeft 100 jaar vol gehouden. Nniemand in onze familie heeft dit geweten!

Naar aanleiding hiervan ben ik weer verder gaan zoeken en uiteindelijk heb ik veel (oud)bewoners op kunnen sporen en er een boek over geschreven. Gelukkig waren er ook verschillende foto's in het archief van Schiedam bewaard gebleven.

Zo loop je even een stadje in en zo kom je dan onverwacht iets tegen wat je nooit had kunnen bedenken.

Geweldig! Ik kan iedereen aanraden vooral door te gaan met zoeken, het is leuk, spannend en je kunt de meest onverwachte dingen tegenkomen.

Elise Oranje

Op de onderzoekstocht naar het verleden van mijn familie (de Haas uit Zutphen) is er niet 1 moment geweest die mij heeft verbaasd, nee, het zijn er wel meer dan 100 geweest.

Met verbazing kwam ik er achter dat mijn voorouders uit Zutphen kwamen, dat 1 van de nazaten van deze stamvader daadwerkelijk eigenaar is geweest van een kasteel, dat er een lid van de familie naar Zuid Afrika was geëmigreerd en dat ik bijna alle nazaten daarvan heb kunnen opsporen, dat er een lid van de familie naar Amerika is vertrokken en dat ik van die man echt alle nazaten heb opgespoord. Dat er een lid van de familie naar Duitsland is vertrokken en dat ik daar een aantal nazaten van heb op kunnen sporen. Maar het meest ontroerende ligt toch in het zeer nabije verleden en is daarmee gelijk weer geschiedenis. Als een 16 jarig meisje uit de familie een kind krijgt, dat moet afstaan ter adoptie en 40 jaar later door haar zoon wordt opgespoord en met elkaar worden herenigd.

Annet 

mijn indrukkende ontdekking in mijn stamboom is het volgende :

Met dank aan een forumlid kreeg ik meer informatie over de fam Schaaf.

 haar informatie gaat terug tot Alt Hessels (Schaaf) volgens de akte van naams-aanname

 geeft hij te kennen dat hij de naaam Koopman zal gaan dragen 

even als zijn Aaltje is verder te vinden onder de Boer 

en Hessel gaat verder onder de naam Schaaf en alle nazatenheten dragen verder de naam ,, Schaaf ,,

ik heb de voor mij van belang rijkste informatie zelf nagekeken op de archieven en via internet.

Doch dit is voor mij tot nu toe de meest indrukwekkende ontdekking voor mij

in de stamboom van de Fam Schaaf  

Meta

 Heb bij het nalezen ontdekt, dat er een stukje tekst is weggevallen nl het volgende :

evenals zijn kinderen Hessel16jr   Aaltje 30jr  en Harmke 26jr

Beste mensen,

Een heel indrukkende lijst van reacties. Zowel trieste als juist hele prettige vondsten bij diverse forumleden.

Mag ik de mijne daaraan toevoegen:

In 1737 was er een huwelijk in Zwammerdam tussen:

Leenderts Jansz van Leeuwen en Geertruij Jacobsdr Rietveld.

Zij kregen twee kinderen, zoon Jan en dochter Crijntje.

Zeven generaties later kwam ik tevoorschijn via de lijn van de zoon en

via de lijn van de dochter kwam mijn vrouw tevoorschijn.

Zoals mijn  vrouw het humoristisch verwoordde:

Ik heb je 7 generaties weten te ontlopen maar uiteindelijk ontkwam ik er niet meer aan.

Vriendelijke groeten

Karst

Wat ik wel bijzonder vond waren een paar dingen.

Het spoor van mijn stamboom liep snel dood.

Toen ik het verder ging onderzoeken bleek de vroedvrouw die het kind aangaf de naam Beermann erg fonetisch gespeld te hebben.

We zijn de boeken in gegaan als Berenman. Ik vond de connectie met Beren altijd erg mooi en er was een verhaal dat we van circus artiesten af zouden stammen. Eigenlijk had het meer te maken met Bier (in het duits) ipv met beren.

Al haar zussen en broers staan wel bekend als Beermann

We hebben hier erg om gelachen.

Wat ik bijzonder vind aan haar verhaal is dat ze vroeg alleen kwam te staan met 4 kinderen. Haar man overleed op 28 jarige leeftijd 10 dagen voor hun vierde zoontje werd geboren.

Daarna heeft zij 9 kinderen van onbekende vaders gekregen. Een zoon van 14 is overleden, een kind direct bij de geboorte en een ander kind vier maanden na de geboorte later. Zij is zelf overleden toen ze 37 was.  Vermoedelijk door een bevalling.

Wat ik me nu afvraag is of er ooit ergens een archief is bijgehouden voor prostitutie in die tijd?

Maar het meest bijzonder vind ik dat mijn vader niet veel wist van zijn opa, alleen dat het niet zo hartelijke man was. Nu ik dit zo heb uitgezocht kan ik mij voorstellen dat hij het totaal niet makkelijk heeft gehad.

Hij was elf toen zijn moeder overleed.

Ik had nooit verwacht dat ik dit zou ontdekken, en dat haar verhaal me zo bezig zou houden.....en ik vind het geweldig.

@ Berenman: er hoeft niet per definitie sprake te zijn van prostitutie. Jaren terug was dit zelfs verboden. Als je dit uit wilt sluiten, moet je gaan kijken in de strafregisters.

Reëele mogelijkheden zijn:

1. Veel alleenstaande vrouwen werkten als dienstbode. Vaak verkrachtte de heer des huizes de dienstbodes, als ze weigerde, kregen ze hun geld niet uitbetaald.

2. Er kan sprake zijn geweest van legering van soldaten, die vrouwen ook met de regelmaat van de klok verkrachtten.

En zo zijn er nog wel meer opties, dus denk niet gelijk aan prostitutie!

@ Topic: ik heb een stamboom vol met bijzonderheden: idd ook gezinnen met bv 14 kinderen waarvan er maar 1 de volwassen leeftijd bereik, veel vrouwen die in hun kraambed sterven, vissersfamilies die massaal verdrinken, nsb-ers en ss-ers, neven en nichten die met elkaar trouwen, heel veel predikanten, heel veel emigranten en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar het mooiste van genealogie vind ik het contact wat ontstaat tussen verre bloedverwanten en de oude foto's die dat vervolgens oplevert. De verhalen wat de mensen allemaal meegemaakt hebben. De namen en data krijgen daardoor een gezicht en een persoonlijkheid. En en passant leer ik veel wetenswaardigheden over het leven in Nederland door de jaren heen. Geschiedenis wordt ineens een leuk vak! :-)