Het is een plausibele veronderstelling. De moeder heeft blijkbaar de geringe levensverwachtig die zij had onder ogen gezien en ervoor gezorgd dat haar natuurlijk kind, door het te erkennen, zou erven in haar plaats al zij eerder zou overlijden. Het kind trad dan op als plaatsvervanger van de overleden moeder en kreeg dat deel wat de moeder gekregen zou hebben als zij nog geleefd had. de gevolgtrekking lijkt mij dus niet te kort door de bocht.

P. Hoogduin

Bedankt voor de reactie.

Ik zal me nog eens nader verdiepen in het 'ziekteproces' van mensen met suikerziekte in het begin van de twintigste eeuw: voor de uitvinding van insuline. Met ander woorden: kon ze haar eigen geringe levensverwachting min of meer voorzien.

Door erkenning en wettiging ontstaat er een familierechterlijke betrekking tussen de betrokken personen, Het gevolg van die relatie is dat rechten en plichten in de praktijk voor tal van zaken anders komen te liggen. Het kan gevolgen hebben voor erven, dat is slechts één aspect. Het BW is in de loop der tijd op tal van plaatsen aangepast. Je moet niet de omstandigheden van nu en de regels van nu of uit de vroegere tijd combineren. Je zal naar de omstandigheden en de regels in die tijd terug moeten gaan.

Dat de moeder een kind erkend twee jaar voor overlijden, is geen plausibele verklaring omdat het kind daardoor een aandeel zou krijgen uit het erfdeel van de ouders. Het is wel een logisch gevolg. Bedenk dat hele andere praktische zaken voor het kind anders komen te liggen, als het erkend wordt. Dat werd bijna altijd vroeg of laat door elke moeder gedaan, ook als er geen sprake van ziekte was. Als je veel akten doorneemt van de BS, dan kom je dit tal van keren tegen. Misschien begreep iedereen niet waarom dir juridisch verstandig was, in de praktijk wist elke moeder dat je dit moest doen.

Als je in de familiegeschiedenis dit als plausibele verklaring opvoert, dan is dat een onderbouwing die nergens op is gebaseerd. Er wordt eerder met te eenvoudige of kort door de bocht "journalistiek"/ redeneren  een verhaal gemaakt, waarvan de feiten niet aantonen dat de ziekte van de moeder de aanleiding was om het kind te erkennen. Als je niets meer weet dan wat gesteld wordt, kan je alleen melding maken van het feit, dat het kind op datum X door moeder Y werd erkend. Je kan er geen enkele conclusie aan verbinden. Alles wat je meer doet zonder extra feiten is het verzinnen van een verhaal.

Er zijn meer feiten nodig om aan te tonen dat dit de reden van erkenning is. Er is meer informatie nodig om gebaseeerd op wat je dan weet, mogelijk tot de plausibele verklaring te kunnen en mogen komen.

Suc6

W

Ik heb het woord "verklaring" niet gebruikt maar "veronderstelling". Naar mijn oordeel heeft ook oorspronkelijk vraagsteller wel begrepen dat de waarheid moeilijk zal zijn te achterhalen. Bij uw stellige opmerking "in de praktijk wist elke moeder elke moeder dat zij dit moest doen" zet ik een vraagteken. Een ruim 25-jarige praktijk in deze materie heeft mij anders geleerd.

P. Hoogduin

Ik reageerde niet op:  "Het is een plausibele veronderstelling", maar op de voorbarige aanname: "de moeder heeft blijkbaar de geringe levensverwachtig die zij had onder ogen gezien en ervoor gezorgd dat haar natuurlijk kind, door het te erkennen, zou erven in haar plaats al zij eerder zou overlijden".

In mijn meer dan mijn 25 jarige ervaring in deze materie ben ik de erkenning van kinderen door moeders in tal van streken van Nederland regelmatig tegengekomen. Het doel van het erkennen heeft in de meeste gevallen, in de praktijk van een moeder en een natuurlijk kind , weinig tot niets met erven te maken. Het erven van de grootouders (bij een overleden moeder) door het kleinkind is een logisch gevolg, en in een enkel geval het doel van de erkenning. De erkenning heeft in andere situaties voor het kind en de familie ook andere gevolgen.

 Omdat ik het woord plausibel ook gebruikte bent u misschien ongewild door mij  op het verkeerde been gezet.

Ook in de handboeken voor de Ambtenaar van de Burgelijkestand staat de bedoeling van ERKENNEN en WETTIGEN omschreven. Je kan teruggaan naar de eerste handboeken, dan is ook duidelijk waarom erkennen en wettigen plaatsvond en wat de gevolgen daarvan zijn.

Ook wordt duidelijk dat ERKENNEN en WETTIGEN verschillende betekenis hebben. WETTIGEN kan pas na ERKENNING, dit kon ook STAANDE HET HUWELIJK gebeuren. Dit kom je bij familieonderzoek regelmatig tegen.....

Over ERKENNEN en WETTIGEN zijn veel verschillende inzichten, standpunten, juridische publicaties en strijd geweest. In de loop der tijd is het handboek voor de Ambtenaar van de Burgelijkestand aangepast.

Als er erkenning plaatsvindt, wordt ook duidelijk tot welk moment deze erkenning in de tijd teruggaat. Ook dat er geen termijnen zijn waarbinnen erkennig dient plaats te vinden.

Mijn vraag:

In 1870 word mijn grootvader geboren.

Bij afwezigheid van de vader, word het kind aangegeven door twee landbouwers als zoon van moeder

x en vader y,  en krijgt de familienaam van vader y.

Is dit rechtsgeldig ?

Moet er dan eventueel later geen erkenning van moeder x en vader y plaatsvinden.

Willemina.

Hallo Willemina,

Hieronder Art 30 Burgerlijk Wetboek 1838 (Boek 1). Het ligt er maar net aan, wat die twee landbouwers tijdens de bevalling deden.

Art. 30 BW.

De aangifte der geboorte van een kind zal door den vader moeten worden gedaan, of, bij gebreke van dien, door de geneesheeren, heelmeesters, vroedmeesters, vroedvrouwen of andere personen, welke bij de bevalling zijn tegenwoordig geweest; en wanneer de moeder buiten hare woning bevallen is: zal de aangifte moeten geschieden door den persoon ten wiens huize zij bevallen is.

Met vriendelijke groeten, Willem.

Kan het misschien met voogdij te maken hebben? Ik neem aan dat als zij thuis woonde en weinig bezat, dat ze niet meteen aan haar eigen erfdeel heeft gedacht (van haar ouders, wat haar kind na haar dood zou erven).

Als zij ziek was en misschien wist dat ze niet lang zou leven, zou ze dan misschien het kind erkend hebben zodat het makkelijker was voor familieleden om voogd te worden/het kind op te voeden?

Het is maar een idee

...

Willemina schreef: " In 1870 word mijn grootvader geboren. Bij afwezigheid van de vader, word het kind aangegeven door twee landbouwers als zoon van moeder x en vader y,  en krijgt de familienaam van vader y.Is dit rechtsgeldig ? Moet er dan eventueel later geen erkenning van moeder x en vader y plaatsvinden"

aanname: de vader y en de moeder x waren getrouwd, het kind (uw grootvader) is geboren uit dit huwelijk -> daarmee is het kind wettig, geboorteaangifte (door twee landbouwers): OK; erkenning later: NEE.  

Hallo Wil,

Waaruit blijkt, dat die twee landbouwers bij de bevalling tegenwoordig zijn geweest? Alleen dan is de aangifte rechtsgeldig. Zie art. 30 BW 1838.

Vriendelijke groeten, Willem.

Hallo Willem, en Wil.

Mijn grootvader is geboren ten huize van één van  de landbouwers ( in zijn bijzijn) te Losser ov.

Deze geeft het kind ook aan, begeleid door twee getuigen, met de woorden :

de aangave in naam van de vader te doen.

Of mijn overgrootouders gehuwd waren heb ik (tot nu toe) niet kunnen vinden.

Groet Willemina.

De ambtenaar van de Burgerlijke Stand heeft de geboorteaangifte in een geboorteacte vastgelegd.

Kennelijk voldeden de heren in de ogen van de ambtenaar van de Burgerlijke Stand aan de voorwaarden om een aangifte te kunnen doen. Anders was de geboorteacte niet op de normale manier opgemaakt.   

Art. 30 BW.

De aangifte der geboorte van een kind zal door den vader moeten worden gedaan, of, bij gebreke van dien, door de geneesheeren, heelmeesters, vroedmeesters, vroedvrouwen of andere personen, welke bij de bevalling zijn tegenwoordig geweest; en wanneer de moeder buiten hare woning bevallen is: zal de aangifte moeten geschieden door den persoon ten wiens huize zij bevallen is.

de opties zijn dus:

1/. de aangevers van de geboorte hebben kennis van het feit dat de geboorte heeft plaatsgevonden en (mogelijk) het kind gezien. De ambtenaar van de BS bepaalt op het moment van de aangifte of die gedaan kan worden. Als de geboorte acte is opgemaakt dan is deze geldig..

2/. de geboorte heeft elders, (op een andere plaats, dan de woonplaats/adres)  plaatsgevonden.

Ook dan draaft de bewoner van dat pand meestal op.

Dag Willemina

Je schrijft: "Deze geeft het kind ook aan, begeleid door twee getuigen, met de woorden : de aangave in naam van de vader te doen". Of mijn overgrootouders gehuwd waren heb ik (tot nu toe) niet kunnen vinden.

Als de aangifte in naam van de vader gedaan wordt, kan je aannemen dat er sprake is van een huwelijk. Dat kan door de aangever en getuigen beweerd zijn, maar de aangever kan ook de bewoner van het pand geweest zijn, waar het kind van de moeder geboren is. De vader kan verhinderd of afwezig geweest zijn.  

Als er geen sprake van een huwelijk is, dan volgt dat uit de tekst van de geboorteaangifte.

Is er sprake van een huwelijk, dan moet dat huwelijk te vinden zijn.

Zijn de ovl. gegevens van de ouders bekend, worden bij ovl. relaties aangegeven als echtgenoot, echtgenote, weduwnaar, weduwe of wordt daarbij niets vermeld ? Dat niet vermelden zegt niets, want er werd opgeschreven wat men wist en wat werd gezegd.

Je kan de tekst van de geb. akte hier ook hier plaatsen.

Dan kan daarop gereageerd worden als je dat wilt.

Dag Erik, je schreef:

"Ik zal me nog eens nader verdiepen in het 'ziekteproces' van mensen met suikerziekte in het begin van de twintigste eeuw: voor de uitvinding van insuline. Met ander woorden: kon ze haar eigen geringe levensverwachting min of meer voorzien".

Je kan je ook afvragen of er wat te erven of te verdelen viel. Daarvoor is vaak een notaris nodig. Dat doet men niet als men onbemiddeld is en als het alleen om lijfgoederen en kleine zaken zou gaan. Wat is het voordeel vanuit erfrecht gezien, als er niets te erven valt? Je zou kunnen controleren of er een testament was en wat daarin is beschreven.

Het erkennen en wettigen van een kind heeft meer rechtsgevolgen, het gaat verder dan alleen de discussie over wel of niet erven.

Hallo Wil.

Heb de geboorteakte van mijn opa * 1870 te Losser , onder zoekplaatjes geplaatst.

Dank je voor de tip.

Willemina.

Dag Willemina

Johannes MEIJER, zv Mijndert MEIJER en Catharina RAS(S/Z),  Catharina wordt aangeduid als echtgenoot van Mijndert MEIJER, ze waren dus getrouwd toen Johannes geboren werd in Losser. Ze woonden beiden in Hengelo, provincie Overijssel. Zijn vader Mijndert Meijer was mandenmaker.

De geboorteaangifte (aangave) wordt gedaan door de aangever in bijzijn van twee getuigen (allen landbouwers te Losser).

Ik controleer de familienamen van de vader (Meijer?) en de moeder (Ras/Rass/Rasz?) nog, als dat nodig is. De naam Ras/Rass/Rasz komt waarschijnlijk uit Duitsland.

 . 

Weet je de achternamen van de ouders ? Wat is de achternaam van Johannes? 

Dit als controle op de gevonden namen die ik in de geboorteacte gelezen denk te hebben.

Ook bij ovl. van Johannes MEIJER worden de ouders als Mijndert MEIJER en Catharina RAS vermeld.

(zie eerder bericht over geboorte Johannes MEIJER).  

De achternaam van mijn opa was Meijer.

Hij werd 10-09-1870 geboren in Losser, als zoon van Meindert Meijer x Anna Catharina Ras/Rasz.

Willemina.

De bedoeling van de getuigen bij de aangifte is om te bevestigen (met een handtekening, als men kan tekenen/ondertekenen) dat de inhoud van geboorteakte (die is opgemaakt door de ambtenaar van de Burgerlijke Stand) correct weergeeft wat is aangegeven.