Het meest indrukwekkende is dat ik contact heb gekregen met een aantal nichten en neven van mijn vader. Een hiervan had nog foto's van mijn  overgrootvader en overovergrootmoeder (gemaakt ca 1870).

Geweldig. En dan de vele verhalen die ze weten te vertellen, die mensen komen tot leven voor mij, niet meer alleen jaartallen.

Elisa

Hoewel niet indrukwekkend, maar vind ik zelf wel leuk.

Hendrik Borkus gaat aangeven dat zijn buurvrouw  (berendina wissink) in 1839 is overleden.

Blijkt dus dat de buurman (Harmen Luimes) waarschijnlijk familie is van de bijna oudste borkus die ik heb. Aleida Luimes x Wessel Borkus ong. 1680.

Dan denk ik zou hij het geweten hebben. 150 jaar is wel lang, in de tussentijd heb ik nog geen verdere contacten gevonden, zoals bij andere wel is jij getuigt bij mijn kinderen ik bij de jouwe jouw nicht met mijn neef etc.

Maar ik ben er nog niet .Wie weet wat ik nog meer voor leuks tegen kom.

Marjan

Heel interessant is een biografie op te tekenen van een gewone man van de straat. Vanaf zijn geboorte in 1833 (Haarlem) tot aan zijn overlijden in 1914 (Amsterdam). Zijn naam is: Henricus Josephus Mokcaarts. Alle denkbare ingredienten komt men tijdens het onderzoek tegen. Moord, erotiek, jong weduwnaar, kind overleden, echtscheiding, gevangenis, landloperij, Veenhuizen I en II en nog veel meer.

Het lijkt wel dat onze vriend Mokcaarts bewust verkeerde burgerlijke gegevens op documenten laat verspreiden. Wilde hij dat men zijn verleden niet bekend zou worden of wilde hij een spel spelen met de nieuwsgierige personen die naar zijn verleden zoeken? Maar ook de datum op zijn signalementskaart van Veenhuizen II bracht mij op het verkeerde been. Een archiefstuk betreffende zijn veroordeling wegens landloperij op 26 juni 1890 te Heerenveen, is niet meer in het archief van Leeuwarden te vinden.

Ben al 10 jaar mee bezig en nu beginnen de puzzels pas in elkaar te vallen. Het is niet eenvoudig om zoveel mogelijk archief gegevens boven te halen. Moet bijna geheel Nederland afreizen om alle archieven, soms meerdere keren, te bezoeken waar iets over hem te vinden moet zijn. Heb in het geheel geen spijt van om aan zo iets te beginnen, al is hij in het geheel geen familie van mij. De gewone man/vrouw van de straat is vaak boeiender dan een BN-er.

mvg, Masje II

Ik deel de mening van Rigo .

Voor mij zijn de mensen en hun achtergrond , net zo belangrijk  dan alleen maar datums .

Foto's en documenten  geven de mensen in de stamboom een gezicht .

Het verleden komt tot leven .

Ik heb recentelijk iets gevonden , dat op mij diepe indruk heeft gemaakt .

Ik noem geen namen want het speelt zich af in de jaren  '70-'80 ( ivb privacy )

Ik vond foto's van een oude man ( Kluizenaar ) op een vuilnisbelt .

Er stond alleen een achternaam bij de foto's en een jaartal  , geen idee wie het was , maar de achternaam was een van de namen waar ik onderzoek naar doe .

Ik heb de foto's opgeslagen , in de hoop dat ik de puzzel op kon lossen .

Toen richtte ik me op de krant in die plaats , en vond daar de link  " wie het kon zijn " .

Ik had nu een overlijdensdatum , die klopte met de foto's ( datum ) , en kon naar aanleiding van dat zijn geboortejaar bepalen .

Vervolgens vond ik nog wat berichtjes van een Notaris  die op zoek was  naar 2 erfgenamen in de USA.

En had nu de volledige naam van de man .

En dan maak je voor jezelf een beeld dat dat waarschijnlijk schulden zullen zijn , wat die erfenis betreft .

Een paar weken later vond ik weer foto's , omtrend de ontruiming van het huis van deze man .

Triest , heel erg triest  , grote puinhopen , een mens kon er nauwelijks lopen , de bomen groeide door het dak naar binnen .

Er werden 3 containers en 2 vrachtwagens  vol afgevoerd .

Vervolgens kwam ik erachter via MinFin dat de erfenis  een bedrag betrof van  810.56  Euro.

En dan denk je bij jezelf  " arme man " had maar een knappe stoel  en een bed gekocht of een lekkere biefstuk .

Door die foto's die ik vond , is deze man belangrijk voor me geworden .

Hoeveel leed erachter deze persoon schuil ging .

Ondertussen ben ik weer wat verder .

Ik weet  waar hij geboren is , wie zijn ouders en broers en zusters waren .

En waar hij gewoond heeft .

De erfgenamen zal ik nog proberen te achterhalen .

Maar door die foto's heeft deze man een onwisbare indruk op mij achtergelaten

Vriendelijk Groet Hannie

Mijn verrassende ontdekking was dat een broer van een van mijn voorvaderen en een voorvader directe invloed hebben gehad op de Nederlandse geschiedenis.

Anthony van Hanxleden (1748 Den Helder - 1818 Den Helder) was een aantal jaren commandant der walvisvaart geweest en had de leiding gehad over 3 schepen. In 1795 is hij havenmeester van  het Nieuwe Diep als hij, zonder het te weten, de vluchtende stadhouderlijke familie uit het ijs laat zagen. Naar aanleiding hiervan wordt hij ontslagen en uitgesloten voor de verkiezingen van het departementaal bestuur. Hij was de oudste broer van mijn directe voorvader Rens van Hanxleden.

Jacob Prouning genaamd Van Deventer (1577 Den Bosch) was luitenant-commandant op Slot Loevensteijn. Onder zijn hoede is Hugo de Groot in 1621 ontsnapt. Jacob is mijn directe voorvader.

Groet

Marjolijn

Hai Carola,

Weer een leuke vraag.

Ik denk niet dat ik echt een meest indrukwekkende ontdekking heb (hoewel het feit dat van mijn moeder's moeder kant er schouten en schepenen in de familie waren, wel leuk was). Ik vind ieder stukje dat ik vind, weer fascinerend. Het vertelt weer wat over de familie, wat zij mee hebben gemaakt. Ik vind het ook schitterend als ik weer een handtekening vind van een van mijn voorouders en dan bedenk dat zij een akte hebben ondertekend en dat dit een bewijs is, dat zij echt op deze aardbol hebben rondgelopen.

Het meest ontroerende was het krijgen van een foto van mijn buitenechtelijk overgrootvader. Ik had dat nooit verwacht en zag direct gelijkenis met een oom van me. Ook de vele contacten die ik opgedaan heb, omdat ik actief aan het zoeken ben naar nog levende familieleden zijn erg leuk.

Groetjes,

Els

L.S.

Op een Vlaamse mailinglist lees ik dat Libelle op zoek is naar mensen, die in hun stamboom bijzondere ontdekkingen hebben gedaan. Er staat geen adres bij, maar geïnteresseerden moeten dat gemakkelijk kunnen vinden.

Mijn achternicht die ik al een poos niet had gezien was weduwe geworden, dus ik ging naar die begrafenis. Daarna heb ik haar bezocht, want ze was oud en eenzaam geworden, al haar familileden waren overleden. De verhalen over de familie kwamen los, en zij vertelde mij wat er verteld was over het overlijden van mijn grootmoeder die in het kraambed was overleden, Moeder dood en kind dood, in een keer, had  familie verteld. Toen ik de familiegeschiedenis vond was het heel anders: Mijn opa en oma zijn maar acht jaar getrouwd geweest. Ze hebben zes kinderen gehad, waarvan en drie na een paar maanden zijn overleden, twee kinderen zijn er een en drie maanden geworden, Toen  mijn oma twee dagen na de geboorte van de jongste overleed was ze pas eenendertig jaar. Opa die een zaak had bleef over met een pasgeboren kindje en twee kleuters van anderhalf en vier jaar, hij wist niet hoe hij dat moest doen, en zijn oudste dochter is naar oma gegaan en daar altijd gebleven. het zoontje en de jongste dochter bleven thuis. Daar heeft hij waarschijnlijk hulp gehad van een schoonzusje, Het jongste kindje is datzelfde jaar overleden, ze werd vier maanden oud Ik heb een foto van haar, ze was een mooie vrouw  maar zoals  ze op de foto kijkt  kun je toch zien dat het leven niet altijd zo leuk was met die man waar ze zo van hield geen wonder, ik vind dit zo triest 

Leuk, dit onderwerp.

Wat mijn "indrukwekkenste" ontdekking was is dat mijn voorvaderen niet allemaal uit Amsterdam komen.

Het zal best wel naïef zijn maar toen ik begon met het uitzoeken van mijn stamboom (was toen met begin 20, jaaaaaren geleden en nog geen internet) ) verwachtte ik niet buiten Amsterdam te komen.

Mijn ouders komen uit de Jordaan en de Spaarndammerbuurt  en mijn opa's, oma's tantes en ooms ook. Maar niets is minder waar!

Ik zit nu in Friesland, de Achterhoek, Harderwijk, de kant van Rotterdam en een beetje in Overijssel.

Dat vind ik toch wel heel leuk.

Verder raakt het mij elke keer hoeveel kinderen zo'n gezin kreeg. Het merendeel elke 2 jaar 1.

Terwijl het toch geen vetpot moet zijn geweest, gezien de beroepen. En hoeveel ervan vroegtijdig overleden.

Ook als een van de ouders overleed.

Als er dan weer hertrouwd werd, gingen de geboorten weer "vrolijk" verder.

Gelukkig hoeft dat nu niet meer.

Wat een leuk onderwerp. Had deze topic nog niet eerder gezien.

Mijn boeiendste ontdekking was een brief van het Gereformeerd Burgerweeshuis in Rotterdam waarin verklaard werd dat in 1809 in het weeshuis zijn opgenomen een aantal kinderen van Johanna de Ruijter en Pieter de Lange. Een van deze kinderen is in 1813 getrouwd met een voorvader uit de Pieters-tak van mijn stamboom.

De brief is hier te lezen: http://rotterdam.digitalestamboom.nl/detailx.aspx?p=21711068&ID=80272&book=H&role=G&page= Op de laatste twee pagina's van de scan.

Samengevat begrijp ik dat het een brief is aan Johanna de Ruijter waarin haar verteld werd dat na het droevige nieuws over haar overleden zoon, er nu een nog droeviger nieuws te vertellen is, want tijdens een reis naar Suriname in 1802 is daar haar man, kapitein Pieter de Lange, overleden.  

Ik vind vooral de taal in de brief erg opvallend. Zinnen als: "Wij beklagen u van harte met dit smertelijk verlies".

Anno 2012 moet ik een beetje glimlachen als ik zoiets lees, maar me voorstellende dat je als vrouw zo'n brief ontvangt, begin 19e eeuw... Dat beeld laat me niet makkelijk los.

Ik heb nog gezocht in oude kranten van de KB of ik iets kon vinden over een kapitein de Lange. Kwam daarbij informatie over een schip tegen van ene Capt. de Lange uit Rotterdam dat inderdaad in het najaar van 1802 in Suriname is aangekomen, maar over zijn overlijden valt niets te lezen. Geen idee of het zelfde P. de Lange is.

Toen we in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam waren heb ik ook nog gezocht in de bibliotheek daar. Er bleek een naslagwerk te zijn waarin schepen en kapiteins van de koopvaardij opgenomen waren. Daarin kwam een kapitein Pieter de Lange voor die eind 18e eeuw bij een paar schepen genoemd werd, maar ook hierbij denk ik: er kunnen er vast meer geweest zijn.

Is een draadje van de stamboom waar ik misschien nog eens verder naar moet speuren, al is het me niet niet zo duidelijk waar ik dan verder nog kan kijken.

De rest van mijn voorvaderen, de echte Pietersen, hebben trouwens minder tot de verbeelding sprekende beroepen als mr. timmerman, mr. verwer, behanger/stoffeerder en meer van dat soort ambachten. Maar ook daarvan vond ik het leuk ze te vinden.

Christa

inderdaad een leuk deel van het forum.

Mijn leuste ervaring was dat ik eerst een zwart wit foto kreeg van schilderijen waarop mijn over-over grootvader stond ontving,o.a via dit forum. Ondertussen heb ik de originele schilderijen in mijn bezit gekregen. Ze stammen uit ca 1865

mijn ontdekking van de fam. v. vlerken dat er ergens een miljoenenerfenis moet rondhangen die verloren is gegaan in de 2e wereldoorlog. Verder een mooie akte waarin de erfenis is geregeld voor zoon en dochter uit het jaar 1810....

Maar het indrukwekkenste is toch wel het gewoon uitzoeken van mijn familie, waar ik ook vele malen ben tegen gekomen dat een broer en zus trouwen, deze overlijden en dat de vrouw van de broer en man van de zus weer met elkaar trouwden......Wat is genealogie toch een mooi iets

Wat een leuke verhalen!

Mijn indrukwekkenste ontdekking was, dat mijn Opa aan moeders kant een naam droeg die hij niet vanaf zijn geboorte heeft meegekregen. In de woonkamer bij opa en oma hingen twee gigantische foto's van de "ouders" van mij opa.  Toen m'n tante op een dag de opmerking tegen haar moeder (mijn oma) maakte dat opa veel op zijn vader leek, kreeg ze van oma als antwoord: "Dat kan helemaal niet, want hij is vader zijn vader niet". Doordat ik met mijn stamboomonderzoek bezig was en natuurlijk hierdoor met allerlei vragen in de familie kwam, kreeg ik dit verhaal te horen. Was ik niet aan het stamboomondezoek begonnen, dan had ik dit verhaal w.s. nooit te horen gekregen.

In de huwelijksakte van mijn overgrootouders las ik, dat opa zijn stiefvader hem bij het huwelijk erkend heeft, maar hierbij een fout in de achternaam die opa bij zijn geboorte had meegekregen werd ontdekt. In de geboorteacte stond als naam vermeld Wesdorp i.p.v. Westdorp. En zo was er twijfel of diegene die stiefvader wilde erkennen wel dezelfde was, als die zij voorzich hadden. Gelukkig konden de getuigen die voor het huwelijk aanwezig waren, beamen dat het zich om hetzelfde kind handelde.

Gr. Tiny 

Voor hen, die interesse hebben in handtekeningen is het wellicht een goed idee deze voor te leggen aan een goede grafoloog, die heel wat uit een handtekening kunnen halen. Het geeft soms duidelijkheid over karaktertrekken van reeds lang overleden personen.

Mijn aardigste ontdekking gaat over een neef van mijn vader, die toen hij in 1948 als kommandant terugkeerde van de politionele akties in Indonesië vertelde, dat hij daar een daar geboren soldaat in zijn kommand had met onze falmilie achternaam. Na enige ondervraging kon hij geen familieverband vaststellen en niemand in de familie wist van het zwarte schaap, dat ooit naar Oost Indië was vertrokken. Hij is dan ook overleden zonder daar achter te komen. Inmiddels heb ik gevonden, dat het hier ging om een afstammeling van een groot-oom van deze kommandant, welke rond 1865 als koloniaal naar Indonesië was vertrokken. Kennerlijk wist men reeds in de 19e eeuw, dat er een luchtje zat aan de uitbuiting in het verre oosten en wanneer iemand in de familie daarheen vertrok, werd daar met niemand over gesproken. De soldaat in kwestie is heel jong overleden, maar ik ontdekte familie in van hem in Nederland, Amerika en Thailand.

Frans

Mijn meest indrukwekkende ontdekking was een rapport van 5 april 1946 met het verzoek tot bevordering van den adjunct-commies der Posterijen H. Bosman te Veendam. In dit rapport wordt een opsomming gemaakt van mijn opa's verzetsdaden tijdens de 2de wereldoorlog.

Een citaat:

 "Ondanks de aanwezigheid op het postkantoor van een onbetrouwbaren Directeur, een N.S.B. ambtenaar en enkele N.S.B. telefonisten werd zijn hulp met moed en groot persoonlijk risico verleend. Met de vaste wil de bezetter zo veel mogelijk afbreuk te doen verschafte hij het verzet onbevreesd en spontaan alle gewenschte inlichtingen".

Enkele jaren later is hij benoemd tot directeur van het Postkantoor te Zuidhorn.

Mijn opa is altijd een rustige, onopvallende man geweest.

Zelfs zijn 2 dochters herkenden hun eigen vader niet in de persoon als 'verzetsheld'.

Een ontdekking van recente datum is dat mijn onlangs overleden tante, van zeer rooms-katholieke Limburgse huize, in 1949 huwde met een Amsterdamse man van Joodse komaf. Niemand, werkelijk niemand, van mijn katholieke familie heeft ooit geweten dat de man een Jood was. Een kerkelijk huwelijk is er niet geweest. Op beide begrafenissen is niemand van de Limburgse familie aanwezig geweest, we weten ook niet waar ze begraven zijn. Terwijl de wederzijdse contacten, bij leven, verder best goed waren. Of zijn familie wel wist dat mijn tante katholiek was weet ik niet, want de familie en de nakomelingen wensen plotsklaps geen contact meer met ons, katholieken uit het zuiden. Wellicht heeft één van beiden een ander geloof aangenomen, maar dat is niet zeker. Curieus is verder dat de oudste dochter de naam Adolphina kreeg...

Een andere ontdekking deed ik toen er enkele jaren geleden iemand aan de deur kwam met de vraag of ik wist waar 'Wolteren Jan' woonde. Nee dus. Totdat ik er met mijn moeder over sprak en die vertelde mij dat haar vader 'Wolteren Grad' genoemd werd, terwijl hij Gerard Emonts heet. De familie is uit noord-Limburg afkomstig, en daar heeft iedereen een bijnaam. Die 'Wolteren Jan' bleek mijn oom Jan te zijn, een broer van mijn moeder. De naam 'Wolter' zou afkomstig zijn van de naam van een woonhuis, dacht de familie. Toen herinnerde ik me een kopie van een oude huwelijksakte van een van de voorvaderen van moederszijde  uit 1811. Daarin staat in een bijzin dat die voorvader als wees opgevoed was door een man met de naam 'Wolter Wolters'. Zo zie je maar hoe een niet-officiële naam generaties lang in de familie kan blijven.

Tot slot iets over mijn eigen voorvaderen. De Bruijn. Al 25 jaar wisten we dat een rechtstreekse voorvader meester in een gilde was. We kwamen er maar niet achter van welk gilde en in welke plaats. Door vele gegevens aan elkaar te koppelen kwamen we er vorig jaar achter dat het het bakkersgilde in Nijmegen betrof. In korte tijd konden we de stamboom vele generaties langer maken. Dit dankzij de ledenlijsten van het bakkersgilde en de poortersboeken van Nijmegen. We weten nu zelfs waar onze voorouders (veertien generaties terug) gewoond hebben, enz, enz. Er waren vele bakkers n de familie. Het mooie is dat de eerst bekende voorouder geen De Bruijn heette, maar Cornelissen. Hij was echter getrouwd met een vrouw die Erntijen Brunijs heette. Bakker Cornelissen stierf op jonge leeftijd (zijn bijnaam was 'Sloerp') en zijn echtgenote heeft nog ruim 20 jaar een heus bakkersimperium geleid. De helft van haar kinderen nam de naam Cornelissen aan, de rest De Bruijn. Sinds die ontdekking spreken we dus niet meer van onze oudste voorvader, maar van onze voormoeder.

Kees