Weet niet of dit de plek is, maar dan moeten ze het maar verplaatsen. Maar ik erger me steeds meer aan de onzinnige privacy regels. Op Facebook worden kinderen geshowd, waarvan wij als genealogen de gegevens niet mogen inzien, geboortes, huwelijken, zelfs overlijden, raadpleeg facebook. Dan hebben we nog Delpher waarin ik gegevens heb gevonden die volgens de pricacy regels nog niet vrij gegeven mogen worden. En voor mij doet het de deur dicht, dat iemand heeft bedacht dat bepaalde archieven m.b.t Wereldoorlog II pas in 2025 vrijgegeven mogen worden. Wie beschermen ze daar mee? De persoon van wie ik de gegevens wil weten was NSB-er (gelukkig maar heel zijdelings aangetrouwd). Zijn kinderen zijn allemaal overleden. Alleen een schoondochter en een kleindochter leven nog, maar die weten van de hoed en de rand. Hun man en vader heeft daar open met ze over gesproken. Nu kan ik wel inzage krijgen, maar het betekent voor mij 3 uur heen en 3 uur terug reizen. En ga ik er heen, dan mag ik aantekeningen maken, maar een kopie van de stukken mag niet. Ik denk dat we met zijn allen weer eens goed aan de bak moeten om deze idiote regels m.b.t. genealogie van tafel te krijgen. Het is te zot voor woorden. 
Nicolette

U gebruikt het woord "gelukkig". Ik denk dat daar de crux zit. Hoewel het in directe lijn niet gevoelig lijkt te liggen kan ik me voorstellen dat het in andere gevallen wel zo is. En dan moet er toch ergens een lijn worden getrokken.

In principe ben ik voor bescherming van persoonsgegevens. Dat Delpher (en vergelijkbare bronnen) hier een uitzondering op vormen is m.i. omdat die personen er op een gegeven moment mee ingestemd hebben dat hun persoonlijke gegevens openbaar mochten worden gemaakt.

Kun u niet gewoon tevreden zijn met uw resultaat?

Ook al weten schoondochter en kleindochter van de hoed en de rand, dan nog hoeft die informatie niet voor iedereen beschikbaar te zijn. Probeert u zich eens in hun plaats in te denken.

Niemand wil graag geassocieerd worden met een direct familielid die lid was van de NSB. Door aan te geven dat het aangetrouwd of zijdelings e.d. betreft, verschoont men zich hiervan. Als ik “gelukkig” lees, voel ik mij als kleinkind van veroordeeld.  

Niet iedereen weet van de hoed en rand, in veel gezinnen werd er niet over gepraat of zijn de personen in kwestie jong overleden waardoor gesprek op volwassen leeftijd niet mogelijk was. Lange tijd heb ik mij afgevraagd of ik het allemaal wel wou weten. Even zo vaak heb ik behoefte aan antwoorden. 

De frustratie over het niet kunnen maken van kopie deel ik wel, maar dan vooral de persoonlijke zaken zoals eventuele foto’s en brieven die in een dossier aanwezig kunnen zijn. Toch ben ik blij met de privacyregels. Openbaarheid vanaf 2025 is wat mij betreft vroeg genoeg. 

We leven gewoon in een Calvinistisch land en ergens staat in de bijbel, dat God de zonden van de vaders zal verhalen op de kinderen, tot in de derde en vierde generatie. En al ziet de meerderheid van de mensen nooit een kerk van binnen, dat Calvinistische zit gewoon in onze maatschappij. Daarom gebruikte ik het woord gelukkig, want anders had ik in mijn leven wel eens een paar banen mis kunnen lopen, zeker als het bij de overheid was. Voor het overige denk ik dat we dingen die we weten, niet perse hoeven te publiceren als we een stamboom op internet zetten. Zelfdiscipline moeten we gewoon hebben. Bovendien wil ik sommige dingen niet weten om te publiceren, maar wel om een beter beeld te krijgen van hoe het nu echt zat.
En voor wat Delpher betreft, daar gaat het echt niet om berichten waar mensen voor getekend hebben dat het gepubliceerd mag worden. Gewoon berichten die in de kranten hebben gestaan of op enige andere wijze in een openbare publicatie terecht zijn gekomen. 
Nicolette
 

Nicolette, 

De Nederlandse privacy wet is gewoon gebaseerd op in Europa afgesproken regels en dat is een groot goed. Het is mooi dat u over zelfdicipline beschikt, maar dat heeft niet iedereen. Daarom zijn er wetten. Dat anderen persoonsgegevens op internet zetten, wil nog niet zeggen dat dat toegestaan is en dat u die dan ook zomaar mag publiceren. 

Als het over Europese regelgeving gaat, dan kan ik aan weinig regels de term "groot goed" hangen. Kan zo enige regels opnoemen waar niets van deugt. Of ze bevoor- of benadelen partijen of ze zijn tot in het extreme doorgeslagen. 
Nicolette
 

Nicolette, u schrijft: "....Ik denk dat we met zijn allen weer eens goed aan de bak moeten om deze idiote regels m.b.t. genealogie van tafel te krijgen. Het is te zot voor woorden...."

Ik wilde er alleen maar op wijzen dat het een misverstand is dat deze regels er specifiek voor genealogie zouden zijn; ze gelden voor alles en iedereen en zijn democratisch tot stand zijn gekomen. Als u ze wilt veranderen dan kunt u bij de volgende Europese verkiezingen op een partij stemmen die daar ook zo over denkt.

PS Misschien kunt u voorlopig een forumlid vragen die als 'vriendendienst' ter plekke in het archief voor u wil gaan kijken. U mist dan wel de mogelijkheid om er meteen een gezellig uitstapje van te maken en het gevoel dat u de gegevens zelf heeft gevonden.

Het is belangrijk (vind ik) de zaken een beetje uit elkaar te trekken om de nuance te behouden: 
1.) Het feit dat sommige mensen hun hele hebben en houden, inclusief kinderen, op Facebook gooien, wil nog niet zeggen dat het ook mag van de wet. Zolang het je eigen gegevens betreft, of de gegevens van je eigen kinderen, mag het, want daar heb je zelf de zeggenschap over. Persoonlijke gegevens van anderen mogen niet zomaar op Facebook (of waar dan ook op internet) worden geplaatst zonder expliciete toestemming. Het gebeurt wel, maar het mag niet.
2.) Publicatie op websites als Delpher ligt anders: de KB heeft besloten deze kranten, tijdschriften en dergelijke te publiceren, en afgewogen of daarmee schade wordt gedaan aan individuen. Als jij als privépersoon het gevoel hebt dat je schade lijdt door publicatie op Delpher, kan je dat melden bij de KB en zullen ze in voorkomende gevallen dat specifieke stukje zwartmaken.
3.) Dat oorlogsbronnen gesloten zijn tot (tenminste) 2025 heeft niets te maken met de privacywetgeving, maar alles met de archiefwet. Het is namelijk 75 jaar na 1945, en er is bij de overdracht van deze archieven besloten dezelfde termijnen aan te houden als bij de Burgerlijke Stand. In principe zou het dus 100 jaar na geboorte moeten zijn, maar omdat er stilzwijgend vanuit is gegaan dat het vooral meerderjarigen betreft (in het voorbeeld: NSB-lidmaatschap) is de termijn op 75 jaar gesteld. Er wordt momenteel gekeken naar de openbaarstelling van de zogenaamde CABR-archieven. Dat betreft de gerechtelijke dossiers van álle personen waarna na de de Tweede Wereldoorlog onderzoek is gedaan, om te zien of zij moesten wordne vervolgd. Deze dossiers zijn momenteel alleen op aanvraag in te zien bij het Nationaal Archief. In deze dossiers wordne vaak vele personen genoemd, en het is lastig na te gaan of deze zijn overleden, hetgeen openbaarmaking ingewikkeld maakt.
4.) De specifieke regels omtrent privacy komen voort - zoals al is opgemerkt - uit Europese wetgeving. Deze wetgeving is na jaren van onderhandelingen en onderzoek tot stand gekomen, en kan niet "even" worden gewijzigd. Overigens is het initiatief tot deze wetgeving genomen vanuit de verschillende lidstaten: álle Europese wetgeving komt voort uit verzoeken van de lidstaten. Europa doen nooit iets uit zichzelf.
5.) Er bestaat al lang een uitzondering voor genealogie, of meer specifiek: historisch onderzoek. In AVG-wetsartikel 5.1.e wordt letterlijk gezegd: "[...] persoonsgegevens mogen voor langere perioden wordne opgeslagen voor zover de persoonsgegevens louter met hetr oog op archiveing in het algemeen belang, wetenschappelijk of historisch onderzoek of statistische doeleinden wordne verwerkt [...]" Dus verzamelen mag gewoon zolang het voor historisch onderzoek is. Daarbij komt dat een privépersoon veel minder strikt aan deze wet wordt gehouden dan een bedrijf: er zal - in het geval van klachten - altijd worden gekeken naar het doel van de verzameling. En daarbij gaat het in deze wet niet zozeer om het verzamelen maar vooral om de verwerking: oftewel wat gebeurt er verder met de gegevens. Het is uiteraard toegestaan persoonsgegevens te verzamelen voor het vastleggen van een stamboom. Deze stamboom met naam en toenamen publiceren op internet (vooral als het heel recente gegevens betreft) is een ander verhaal. De Nederlandse toepassingswet (die is gebaseerd op de Europese wet) wordt momenteel beschouwd en wellicht nog iets specifieker gemaakt, juist op het punt van onderzoek doen.
6.) Er komt heel veel goeds uit Brussel en de Europese wetgeving. Het feit dat je kunt klagen bij de KB als je vindt dat jouw gegevens ten onrechte online staan in Delpher, is een direct uitvloeisel van Europese wetgeving (consumentenrecht en AVG). Het feit dat je exact evenveel betaalt voor de telefoonverbinding met je mobiele telefoon in Nederland als in Griekenland wanneer je naar huis belt, is het effect van Europese wetgeving. Bedenk: de Britten moeten nu wél veel meer betalen voor een telefoontje vanuit Griekenland naar huis, omdat ze niet meer onder Europese wetgeving vallen. Met dank aan Brexit.
Tot slot: De AVG-wetgeving verbiedt niks. De AVG-wet dwingt alleen af dat er goed wordt nagedacht over persoonsgegevens, en over de vraag "welke schade ontstaat er als dit gegeven op straat komt te liggen?"

Contacteer mij: bart_schelstraete@hotmail.com

Ik probeer al jaar en dag die GDPR-waanzin in België een halt toe te roepen, want die schiet maar raak. Ook de onbekwaamheid en onwetendheid van de zogenaamde ambtenaar van de Burgerlijke Stand heeft zich kennelijk bloot gegeven. Die GDPR-waanzin moet stoppen; mensen zijn niet bevraagd naar de implementatie, volgens Statistiek Vlaanderen, Europa maakte zich daarin schuldig aan verzuim. Tegelijkertijd wordt verwijt de pot dat de ketel zwart ziet, voor wat de on uitvoerbaarheid aan problemen tussen België en de EU betreffen. Die Europese wetgeving wordt helemaal niet gevolgd, weet ik uit ervaring met informatie-overdracht uit Frankrijk, Duitsland, Verenigd Koninkrijk en ook in Nederland zelf. Dat was de opzet. Toch? Hol als een lege fles wijn of een leeg glas bier, dat is de GDPR-wetgeving. Die moet zo snel mogelijk verdwijnen, want ze pakt enkel de kleine verwerker hard aan terwijl ze gigareuzen als Google Inc. en Facebook ontgelden waarvoor ze initieel werd verordend. Domme politici worden door een dom politiek stelsel via domme burgers in een domme samenleving verkozen die tot domme wetten leiden, aka GDPR. 

Het is nog vreemder als het ene archief anders handelt dan het andere archief. Ik heb het dan over gegevens die te zien zijn via internet.

Bij sommige archieven kun je een persoonskaart of een inschrijving in het bevolkingsregister inzien waarop ook gegevens staan van nog levende kinderen. Andere archieven blokkeren dergelijke stukken zolang er iemand op staat die nog in leven is of zou kunnen zijn. In dit laatste geval wordt dus ook de hoofdpersoon geblokkeerd al voldoet die wel aan de AVG-wet.

Precies, ook dat heb ik al geconstateerd. Denk dat sommigen niet weten wat ze nou moeten hanteren. Er is nl. de regel 100 jaar na geboorte, 75 jaar na huwelijk en 50 jaar na overlijden. Waar moet je dan als archief vanuit gaan? Van de geboorte, van het huwelijk of van het overlijden? Of mag je na 100 jaar wel de geboorte vrij geven, maar nog niet het overlijden, omdat dat nog geen 50 jaar geleden is? En als een persoon op zijn 80e nog een keer getrouwd is, moet je die 75 jaar dan ook nog weer in acht nemen? Mijn vader is 100 jaar geleden geboren, ruim 10 jaar geleden overleden en ruim 80 jaar geleden getrouwd. Je kan niets van hem vinden m.b.t. geboorte, huwelijk of overlijden, maar zijn inschrijving in het Militie register komt wel boven water. Gaan die dan alleen van de geboortedatum uit? En hier op het forum staat "Let op: u mag geen gegevens van (vermoedelijk) levende personen opvragen of plaatsen." In feite zegt dat: als iemand dood is, kan je alles publiceren als je er achter kan komen. Het bewijst dus alleen maar, dat de hele wetgeving weinig doordacht in elkaar is gezet. 
Nicolete

De 50-75-100 jaar regel komt voort uit de archiefwet, niet uit de privacyregels. In de archiefwet staat dat gegevens uit de Burgerlijke Stand over overlijden na 50 jaar, over huwelijk na 75 jaar, en over geboortes na 100 jaar openbaar worden. Dat betekent dat als iemand op z'n 80e nogmaals trouwt, die huwelijksakte na 75 pas openbaar wordt gemaakt. De aktedatum is hierbij leidend. Tenzij je kunt aantonen dat iemand is overleden, dan kan je verzoeken om de gegevens vrij te geven.

Daarbij komt: het feit dat het openbaar is (of mag worden gemaakt), wil niet automatisch zeggen dat het ook op internet is te vinden. Openbaar is niet gelijk aan Op Internet. Sommige archieven plaatsen gegevens in blokken van 5 jaar online, of zelfs in blokken van 10 jaar. Dat verschilt per archief én per collectiesoort.

En ja inderdaad: als iemand is overleden mag de informatie openbaar worden gemaakt. De AVG gaat alleen over levende personen. Als gegevens over een overledene echter iets zeggen over een nog-levend persoon, kan het ook zijn dat deze nog niet openbaar zijn. 
Ik begrijp niet zo goed waarom dat als "weinig doordacht" wordt bestempeld.

Ik ben het in grote lijnen wel eens met Nicolette. Soms zijn de regeltjes overdreven in Nederland. Delpher is een mooi voorbeeld waar je gegevens kan vinden voor je onderzoek. En wat een reacties!

Zelfs vanuit het perspectief van de wetgever, ik ben in de bijzondere positie dat ik mijn schrijfsels in het Staatsblad of de Staatscourant gepubliceerd zag worden, verbaas ik mij soms over de regels, in deze. 

Mijn overgrootvader stierf in 1949, maar trouwde kort voor zijn overlijden nog met iemand. Voor allebei was het een kort huwelijk. En ondanks het feit dat inmiddels zijn overlijdensgegevens, haar overlijdensgegevens, de huwelijksgegevens van zijn kinderen openbaar zijn en zijn kinderen inmiddels ook allemaal al zijn overleden en begraven, zijn de gegevens van dit huwelijk nog steeds niet openbaar. Ik vind dat erg rigide. 

Ik zou er voor willen pleiten, dat op het moment dat de overlijdensgegevens van iemand openbaar worden, dat dan ook alle andere data met betrekking tot die persoon openbaar zou moeten worden, tenzij er zeer zwaarwegende redenen zijn om dit niet te doen (staatsbelang, gevaar voor de kroon e.d.). En wat mij betreft is dat inclusief de openbaarmaking van het testament, want ik krijg zelfs met behulp van notarissen niet helder, waar die uiteindelijk bewaard worden en hoe je daar toegang tot kunt krijgen. Terwijl in Engeland de testamentaire informatie na afwikkeling op hoofdlijnen direct openbaar is.

@Armand Servaes

Alles openbaar maken zodra iemand is overleden kan natuurlijk niet. Dit kan alleen als de betreffende persoon zijn/haar hele leven in dezelfde gemeente heeft doorgebracht. Als hij/zij in meerdere gemeenten heeft gewoond, weten deze gemeenten toch niet dat de persoon is overleden. Het zou mooi zijn, maar zo werkt het natuurlijk niet.

Wat betreft je opmerking over testamenten zie dit: https://www.rijksoverheid.nl/contact/contactgids/centraal-testamentenregister-ctr

Er is ook nog zoiets als de Basis Registratie Persoonsgegevens. Daar staat werkelijk alles in. Maar die wil de overheid sowieso niet prijs geven, behalve als je er zelf om vraagt. 

Mijn overgrootvader stierf in 1949, maar trouwde kort voor zijn overlijden nog met iemand. Voor allebei was het een kort huwelijk. En ondanks het feit dat inmiddels zijn overlijdensgegevens, haar overlijdensgegevens, de huwelijksgegevens van zijn kinderen openbaar zijn en zijn kinderen inmiddels ook allemaal al zijn overleden en begraven, zijn de gegevens van dit huwelijk nog steeds niet openbaar. Ik vind dat erg rigide. 

@Armand Servaes: De gegevens als huwelijksdatum en ontbindingsdatum zouden op zijn PK moeten zijn te vinden?

De volledige huwelijksakte zal nog een paar jaar op zich laten wachten. Inderdaad wel een gevalletje zinloos afgrendelen. Met mijn automatiseringspet op zou ik zeggen dat je eigenlijk alleen naar de openbaarheidstermijn op de overlijdensakte moet kijken. Als die (50 jaar) verstreken is, zouden alle BS akten van de persoon in kwestie m.i. automatisch vrijgegeven kunnen worden.

Tja, die privacy regels maken je onderzoek wel eens wat lastiger als gewenst. Maar ik denk dat het ook goed is dat deze regels er zijn. Echter waar ik tegen aanliep was iets wat ik bijzonder vondt. Ik ben 70 jaar geleden in Bussum geboren. en wilde van mijn geboorteakte een foto of een kopie  voor mijn genealogie. Ik ging naar het gemeentehuis in Bussum om daarnaar te vragen. Ik kreeg daar de mededeling dat zoiets niet kon vanwege privacy en dat ik een gewaarmerkt afschrift kon aanvragen voor nog geen twee tientjes met ik geloof wel tien vertalingen aan de achterkant. en daarbij het verzoek doen om een kopie van het  origineel bij te voegen. Ik kreeg keurig de gewaarmerkte akte maar zonder de door mij gewenste kopie van het origineel. Ik was dus teleurgesteld en bergreep niet wat in mijn geval mis was gegaan voor wat betreft de privacy inzake de kopy van het origineel.

Kan iemand mij dat uitleggen?
vriendelijke groeten 
Huib de Vries
h.vries552@upcmail.nl

Het kontroverse aan die regels is, dat ze pas onlangs gemaakt zijn. Toen de mensen die het in ons onderzoek betreft nog in leven waren, was het geen punt dat al die gegevens openbaar waren. Om die reden hebben ze er ook geen been in gezien hun data expliiciet te beschermen, of toch maar openbaar te laten. Het was gewoonweg zo.

Dat is ook de achtergrond van al die dataverzamelingen van de overheid. Die waren er in eerste instantie juist om openbaar te zijn. Het was juist de bedoeling dat die data openbaar zouden zijn. Adresboeken en telefoonboeken zijn daarvan sprekende voorbeelden. Die waren heel handig en heel gewoon, en vrijwel niemand had er wat op tegen om daarin opgenomen te worden.

Ook de gegevens van het CABR waren nog weinige jaren geleden welliswaar beschermd, maar ik kreeg toendertijd gewoon een kopie van het hele mapje mee. Nu mag je ze nu wel overschrijven maar niet kopieeren. Dit is echt een onbegrijpbare regel

Bovendien ben ik van mening dat als mijn buurman toevallig een inbreker is, ik dat moet kunnen weten. Die informatie moet openbaar zijn. Als hij of zijn familie er zich voor schaamt inbreker te zijn, en er niet op aangekeken wil worden moet hij een ander beroep kiezen. En wie besluit inbreker te worden, neemt voor lief dat zijn familie daarop aangekene wordt. Zo werkt nu eenmaal een mensengemeenschap.

Al die geheimzinnigheid, die er heden ten dage toe voert dat je niet eens meer een klassenfoto van je kind in de klas mag maken, dat examenresultaten niet meer gepubliceerd mogen worden en dat de meest gevaarlijke bandieten alleen maar met hun initialen aangeduid mogen worden is ook mij dus ook een doorn in het oog. En je kunt niet aan de indruk ontkomen dat hier meer de ambtenarij aan het proberen is haar archiefstukjes voor zich te behouden als dat er daadwerkelijk geprobeerd wordt ze fatsoenlijk te bewaren, en allen die daar belang bij hebben ter beschikking te stellen.