Ik reageer op de reacties van mevrouw Tanja van der Woud en ging ervan uit dat er onderaan het bewuste artikel gereageerd kon worden.

Dat blijkt dus niet het geval te zijn .

error 404. Kun je hem aanpassen?

Het laatste puntje weghalen https://www.niod.nl/longreads/waarheid-en-misleiding-het-archief

@Hans,

De link is aangepast.

Bij mij werkt de link wel Gerrit. Met een omweg kom je er ook. Ga naar niod.nl > klik links in het scherm op Longreads. Ga naar het item Waarheid en misleiding in het archief. Datum: 5 december 2024. 

Succes. 

@Anita,

Logisch dat de link weer werkt, is zo juist aangepast😉

@ Anita Blijdorp: hartelijk dank voor deze verwijzing naar het uitmuntende artikel van het NIOD. Met zijn voorbeelden benadrukt de auteur ten overvloede dat we archieven altijd omzichtig moeten benaderen en dat snelle conclusies uit den boze zijn. Toch is de aard van het CABR, met al die al dan niet geloofwaardige getuigenverklaringen en losse eindjes, in mijn ogen geen reden om de openbaarheid ervan te beperken. Integendeel, zou ik bijna zeggen. Ik vind het onnodig dat je bijna tachtig jaar na dato als onderzoeker nog steeds een 'aantoonbaar belang' moet hebben om de stukken te mogen inzien. En dat je in deze tijd van digitale informatie helemaal naar Den Haag moet afreizen voor elke snipper informatie in het CABR.

Hoe dan ook, dat artikel zou iedereen moeten lezen. Al was het maar om dit citaat: “De kunst is om niet door algehele scepsis over de kenbaarheid van de wereld en van het verleden verlamd te worden, of juist verleid te worden door theorieën en speculaties waar geen enkele feitelijke grond voor te vinden is, maar om oog te houden op wat er wél met zekerheid vastgesteld kan worden.” Fraaier kan ik het niet verwoorden.

Op 30 december jl. verscheen een interview met de voorzitter van de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) in de NRC. Mede naar aanleiding daarvan een paar opmerkingen.

Die opmerkingen maak ik als in de oorlog geboren zoon van een omgekomen verzetsman. Van zijn activiteiten weten wij, mijn broer en ik, zo goed als niets. De openbaarmaking van het CABR zou ons de mogelijkheid hebben gegeven tot digitaal zoeken. De voordelen daarvan boven het opvragen van een dossier (waarvan je dan al een naam moet kennen) behoef ik hier niet uit te leggen. Als zoethoudertje wordt nu aangegeven dat mensen naar het NA mogen komen om daar digitaal te zoeken. In het genoemde interview staat dat er welgeteld één (1) terminal voor dit zoeken beschikbaar is! Bovendien gelden daar de bestaande regels bij raadpleging van dit archief (alleen aantekeningen maken, niet fotograferen).

Wanneer mijnheer Wolfsen, de voorzitter van de AP, argumenteert dat de voorstanders van openbaarmaking zeggen “U bent nu 90 jaar oud, uw privacy doet er minder toe?”, ben ik dat niet eens met hem oneens. Maar mag ik dan ook zeggen dat ik als ruim 80-jarige meen recht te hebben op (verondersteld aanwezige) informatie over mijn vader? Als er welgeteld één terminal (voor hoe lang p.p.?) beschikbaar is, dan ben ik met wat geluk, over een jaar of wat aan de beurt. Hopelijk ben ik tegen die tijd niet terminaal (geen grapje) want mijn tijd is statistisch gezien beperkt. Ik zou dan van de voormalig rechter, want dat is de heer Wolfsen, verwachten dat waar er twee belangen in het spel zijn, hij tot een afweging van belangen komt resp. laat komen. Dat zo’n afweging gemaakt is, lees ik nergens. Er wordt, n.m.m., gekozen voor een rigoureuze toepassing van deze wet dan wel voor een uitleg daarvan. De andere belanghebbenden worden hiermee, mogelijk definitief, terzijde geschoven.

Een citaat uit het NRC-interview:

“De waarschuwing [van de AP] kwam onverwacht. De voorganger van [minister] Bruins, Robbert Dijkgraaf (D66), had het project omarmd en de digitale openstelling was al breed uitgemeten in de media. Ook ambtenaren van de Autoriteit waren al lang op de hoogte. Anderhalf jaar eerder waren zij tijdens een werkbezoek aan het Nationaal Archief uitvoerig geïnformeerd. Nergens gingen alarmbellen af. Wolfsen zelf wist van het project, volgde de berichtgeving erover in de media maar liet zich, naar eigen zeggen, geruststellen. Want het leek allemaal zo zorgvuldig. Er was een ‘ethisch beraad’ van direct betrokkenen (Joodse organisaties, oud-verzetsstrijders en nazaten van toenmalige verdachten) en in de media was er geen wanklank, blikt Wolfsen terug. „Alles leek te getuigen van buitengewoon zorgvuldige voorbereiding, alles leek in lijn met geldende wetgeving.

Totdat Wolfsen zich afgelopen najaar realiseerde dat het hele archief „zonder één drempel, zonder waarborgen voor de hele wereld toegankelijk zou worden.”

Bovenstaande getuigt niet alleen van een weinig alerte opstelling van deze Autoriteit. Er is ook “geen wanklank” gesignaleerd. Dus de vraag blijft, waarom dan toch deze opstelling van de AP? Fiat iustitia ruat caelum*?

* Laat gerechtigheid geschieden ook al stort de hemel in.

De waarheid moet niet ontkend of verstopt worden !   fouten die aangetoond zijn niet ontkennen of vergeten.

Het is natuurlijk de vraag waardoor het knelt. Zijn het schuldgevoelens bij kinderen en kleinkinderen? Je kunt natuurlijk nooit verantwoordelijk worden gehouden voor de foute keuzes van je ouders of grootouders. Dan moet je daarmee zelf in het reine komen. Zeker niet gemakkelijk maar daar kun je hulp bij krijgen. En als anderen je aankijken op foute keuzes van je ouders dan zou ik me concentreren op mensen die hier anders mee omgaan. Maar het ergste wat je jezelf kunt aandoen is wegkruipen met een schuldgevoel. Allemaal niet gemakkelijk maar het zou onjuist zijn om gebukt te gaan onder "foute" keuzes van ouders en grootouders. Durf te leven!

Marie-José Verheugen

Vanavond gekeken naar het NOS-programma Nationaal Oorlogsarchief open. Ook daar werd door verschillende belanghebbenden gesteld dat er kennelijk geen afweging van belangen door de AP heeft plaatsgevonden hoewel, zei iemand, de wet die mogelijkheid wel biedt. In het hele programma kwam trouwens geen partij voor die tegen openbaarmaking op zich was, ook de vereniging niet die nabestaanden van NSB-ers enz. vertegenwoordigt. Wel ziet men daar graag bepaalde drempels ingebouwd. Ik hoop dat de heer Wolfsen naar de uitzending gekeken heeft.

Volgens mij hebben de gegevens op WieWasWie niets te maken met het feit of iemand heulde met de Duitsers zoals NSB-ers. Dat gegeven staat immers niet in de akten van de Burgerlijke Stand. Gegevens van overleden personen zijn beschikbaar in de vorm van Persoonskaarten en uittreksels uit de Basisregistratie Personen (BRP). Dat heet tegenwoordig het Nationaal Register Overledenen (NRO).

De Stichting “werkgroep Herkening” is zoals de naam al zegt geen vereniging. Voor veel nabestaanden was het ongewenst om lid van een partij of belangenvereniging te worden. Het zou aardig zijn om ruim 40 jaar of dit nog steeds zo is.

Helaas toch weer iets fout gegaan mijn bericht betrof het bericht van Peter Wiebies

Gisteren uit nieuwsgierigheid toch eens wat achternamen uit mijn kwartierstaat in de zoekmachine gestopt. En warempel: die ene oude tante waar de familie om onduidelijke redenen niet meer mee sprak blijkt dus ook op de lijst te staan. Zo zie je maar weer. Nu is het afwachten of we ooit te weten zullen komen wat er echt precies aan de hand was.

Dat een oudtante op de lijst voorkomt zegt nog niet zo veel maar kan wel leiden tot onnodige speculaties zolang het online openstellen van het dossier is uitgesteld. 

Overigens wordt er nu wel al iets meer gemeld dan dat een persoon op de lijst voorkomt. Ik vind in de gauwigheid bij een steekproef bijvoorbeeld de volgende nuanceringen die wellicht een aanwijzing zijn voor de ernst van ieders zaak: "Persoon is onderzocht op collaboratie" resp. "Persoon is onderzocht op collaboratie. De zaak is afgehandeld door een speciale openbaar aanklager" resp. (bijvoorbeeld bij Anton Mussert) "is onderzocht op collaboratie. De zaak is behandeld door een speciale openbaar aanklager en in de rechtbank". 

De omschrijving is aangepast en er staat nu alleen dat de persoon is onderzocht. De term collaboratie is geruisloos verdwenen.

De term collaboratie is inderdaad verdwenen, maar de rest staat er nog; bijvoorbeeld: 

"Anton Adriaan Mussert is onderzocht. De zaak is behandeld door een speciale openbaar aanklager en in de rechtbank."

Wat is het verschil tussen mensen die “fout” zijn geweest ten tijde van Napoleon en tijdens de 2e wereldoorlog? Buiten dat … dat iemand de vraag stelt of iemand het recht heeft te weten of mijn opa fout was, geeft aan dat men het idee heeft dat men er iets aan zou kunnen doen. Iedereen maakt keuzes in zijn leven en de nazaten kunnen daar niets aan veranderen. Schaamte is ook niet logisch, want je hebt er zelf immers niets mee te doen. In een land als Nederland, dat in de loop der eeuwen met enige regelmaat in oorlog is geweest met zo’n beetje iedereen die langs liep, heb je mensen die een keuze maakten die wij nu zien als fout. Wat je er mee kunt doen is het bestuderen en er van leren. 

Goedendag, ik wil er op wijzen dat in de namenlijst ook verzetsmensen voorkomen. Bij het CABR ontbreekt helaas de expertise die wèl aanwezig is bij het NIOD.

@Hans Krol: natuurlijk zijn sommige verzetslieden ook onderzocht. De een omdat niet duidelijk was wat-ie allemaal had uitgevreten, de ander omdat een afgunstige buurman hem had beschuldigd. Vergeet niet dat bijna twee derde van de onderzochte personen nergens van zijn beschuldigd. Dat had iedereen met eigen ogen kunnen zien als de openstelling volgens planning was doorgegaan.